A. L.
Qui aūt ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finem: hic ſaluus erit.Qm̄ enī cōſueuerūt multi in pͥncipio quidē eē vehemētes poſtea v̓o diſſolui: ꝓpter hoc ait: Qm̄ finē reqͥro. Que enī vtilitas ē ſeminū ī pͥncipio qͥdē floreſcentiū: poſtmodū āt tabeſcētiū? Propt̓ hͦ aūt ſufficientē ꝑſeuerātiā expetit ab ipſis. H E. Nō .n. cepiſſe: ſed ꝑfeciſſe v̓tutis ē/ REMI. Nec inchantibusſꝫ ꝑſeuerantibꝰ p̄miū tribuit̉ PCHRY. Ne aūt aliq̓s dicat: qꝛ oīa chriſtꝰ in apl̓os fecit: nihil mirabileeſt tales illos eē effectos: nihil patiētes oneroſū. ꝓpter hoc ait ꝙ ꝑſeuerātia eis ē opꝰ. Etſi enī ex pͥmiseruti fuerint ꝑiculis alijs difficilioribꝰ ꝯſeruāt̉: ⁊ pꝰilla rurſus alia ſuccedēt: ⁊ nō ſtabūt qͥn inſidias patiāt̉ donec viuūt. Et hoc occulte inſinuat dicēſ: Quiꝑſeuerauerit vſqꝫ ī finē h̓ ſaluꝰ erit. REMI. i. p̄cepta fidei nō deſeruerit: ⁊ in ꝑſecutōibꝰ nō defecerit:ſaluꝰ erit: qꝛ ꝓ ꝑſecutiōibꝰ t̓renis ꝑcipiet pͥmia regniceleſtꝭ. Et notādū qꝛ finis n̄ ſꝑ ſignat ꝯſūptōꝫ: ſꝫ aliqn̄ ꝑfectiōꝫ: iuxta illud. Finis legis chriſtꝰ ē. vn̄ etiāpōt eē ſenſus: Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finē .i. ī xp̄o.AVG. xxj. de ciui. dei: In chriſto nāqꝫ ꝑſeuerareeſt in fide eiꝰ ꝑmanere: que ꝑ dilectionem oꝑatur.¶ Cū autē ꝑſequent̉ uos ī ciuitateiſta: fugite in aliā. Amē dico uobiſ:non conſūmabitis ciuitates iſrl̓ d̓onęc ueniat filius hominis.CHRI. in ho. Poſtqͣꝫ p̄dixit terribilia illa q̄ poſtcruce ⁊ reſurrectionē ⁊ aſcēſionem eis erāt vētura:rurſus ducit eos ad māſuetiora. Nō enī iuſſit eosad ꝑſecutionē audaciter ire: ſꝫ fuge̓. vn̄ dicit: Cū aūtꝑſe. vos ī ciui. iſta: fu. in aliā. Quia .n. interī pͥncipiuꝫerat ꝯuerſionis eoꝝ: cōdecente vtit̉ ẜmone. HIE.Hoc enī ad illud tēpꝰ referēdū ē: cū ad p̄dicationeꝫapl̓i mittebant̉: qͥbꝰ ⁊ ꝓpͥe dictū ē: In viā gētiū neabieritiſ: qd̓ ꝑſecutionē timere nō debeāt ſꝫ declinare. Qd̓ qͥdē videmꝰ in pͥncipio feciſſe credētes qn̄ orta hieroſolymis ꝑſecutione diſꝑſi ſūt ī vniuerſam iudeā: vt tribulatōiſ occaſio fieret euāgelij ſeminariū.AVG. ꝯͣ fauſtū: Neqꝫ tn̄ ſaluator nō poterat tueri diſcipulos ſuos quibꝰ fugere p̄cipit. Et huiꝰ rei pͥor exēplū p̄buit: ſꝫ īſtruebat hoīs īfirmitatē: ne deūtētare audeat qn̄ hꝫ qͥd faciat: vt qd̓ cauere oporteteuadat. AVG. pͥmo de ciui. dei: Potuit auteꝫ eosāmonere vt ſibi manꝰ inferrēt: vt nō in manus ꝑſequētiū deuenirēt. Porro ſi hoc ille nō iuſſit aut monuit vt hoc mō ſui ex hac vita emigrarēt: qͥbꝰ migrātibꝰ ſe manſionē eternā p̄ꝑatuꝝ eē ꝓmiſit: quelibetexēpla apponāt gētes q̄ ignorāt deū. Manifeſtū ēhoc nō licere credentibꝰ vnū veꝝ deū. CHRI. inho. Ne āt dicāt: qͥd igit̉ ꝑſecutioneꝫ paſſi fugerimꝰ:⁊ rurſus hinc nos abiecerint; hūc deſtruēs timoreꝫait. Amē dico vobis: nō ꝯſūmabitis .i. nō p̄uenictisme circūeūtes paleſtinā: donec vos aſſumā RABA. Uel p̄dicit ꝙ nō an̄ p̄dicatiōibꝰ ſuis ad fidemꝑducēt oēs ciuitates iſrl̓: qͣꝫ reſurrectio dn̄i fuerit ꝑpetrata: ⁊ in toto orbe terrarū p̄dicandi euāgeliumptās ꝯceſſa HILA. Uel alit̓: Ex vna in aliā fugāſuadet: qꝛ p̄dicatio eiꝰ pͥmū a iudea effugata tranſitad greciā. Deinde diuerſis intra grecie vrbes apl̓oꝝpaſſionibꝰ fatigata. Tertio ī vniuerſis gētibꝰ demo
rat̉: ſed vt on̄deret gentes qͥdē apl̓oꝝ p̄dicatiōi credituras: veꝝ vt reliquū iſrl̓ crederēt eē aduētui ſuodebitū ait: Nō ꝯſū. ciui. iſrl̓. i. pꝰ plenitudinē gētiumqd̓ erit reliquū iſrl̓ ad implēdū numeꝝ ſcōꝝ futuroclaritatis chriſti aduētu ē in eccleſia ꝯuocandū.AVG. in epl̓a ad hono. Faciāt gͦ ſerui chriſti qd̓ p̄cepit vel ꝑmiſit ſicut ipſe fugit in egyptū: fugiāt oīode ciuitate in ciuitatē: qn̄ eoꝝ qͥſqͣꝫ ſpiritaliter a ꝑſecutoribꝰ q̄rit̉: vt ab alijs qͥ nō ita reqͥrūt̉ nō deſerat̉eccleſia: ſꝫ p̄beant cibaria ꝯſeruis: quos alit̓ viuerenō poſſe nouerūt. Cū aūt oīm .i. ep̄oꝝ clericoꝝ ⁊ laicoꝝ ē cōe ꝑiculū: hī qͥ alijs indigēt n̄ deſerāt̉ ab hisqͥbꝰ indigēt. aut igit̉ ad loca munita oēs trāſeāt: autqͥ hn̄t neceſſitatē remanēdi nō relinquāt̉ ab eis perquos illoꝝ eccleſiaſtica eſt ſupplēda nec̄itas: vt velꝑiter viuāt vel ꝑiter ſufferāt qd̓ eos pr̄familias volet pati. REMI. Preterea ſciēdū ē ꝙ ſic̄ p̄ceptū ꝑſeuerādi in ꝑſecutiōibꝰ ſpēalit̓ ad apl̓os ꝑtinet: ⁊ adeoꝝ ſucceſſores viros fortes: ſic lꝫ lnīa fugiēdi ſatisꝯuenit infirmis in fide: qͥbꝰ ꝯdeſcendit pius magiſter: ne ſi vltro ad martyriū obtuliſſent: fortaſſis poſiti in tormentis negaret: leuiꝰ enī erat fugere qͣꝫ negare. Sed qͣꝫuis fugiendo ꝑfecte fidei ꝯſtantiā in ſenō on̄derēt: tn̄ magni meriti erāt: qm̄ oīa ꝓ chriſtoparati erāt deſerere .ſ. fugiēdo. Niſi aūt illis lnīamfugiēdi dediſſet: dicerēt eos aliqͥ alienos eſſe a gloria regni celeſtis. HIE. Spiritalit̓ aūt poſſumꝰ dicere: Cū ꝑſecuti vos fuerint ī vna ciuitate. hͦ ē ī ſcripturaꝝ libro vel teſtimonio: nos fugiamꝰ ad aliasciuitates .i. ad alia volumina. qͣꝫuis enī ꝯtētioſus fuerit ꝑſecutor: ante preſidium ſaluatoris adueniet qͣꝫaduerfarijs victoria concedatur.¶ ¶ Nō ē diſcipulꝰ ſuꝑ magiſtꝝ: necſeruꝰ ſuꝑ dn̄m ſuū. Sufficit diſcipulo ut ſit ſic̄ magiſter eiꝰ: ⁊ ſeruo ſic̄dn̄ſ eiꝰ. Si patrē familiaſ beelzebubuocauerūt: quantomagis domeſticos eius.CHRY. in ho. Quia futuꝝ erat vt diſcipuli cū ꝓmiſſis ꝑſecutōibꝰ etiā diffamati: malā opinionē paterēt̉ qd̓ multis oneroſiꝰ eē videbat̉: hic eos ꝯſolat̉a ſeipſo ⁊ ab his q̄ de ipſo ſūt oīcta: cui ꝯſolatōi nulla poterat eē eqͣlis. HIE. Dn̄s enī lumē eternum:dux credentiū: ⁊ īmortalitatis parēs diſcipulis ſuisin futurarū paſſionū ſolatiuꝫ ante ꝓmiſit: vt glorieloco amplectamur ſi dn̄o nr̄o vel paſſiōibꝰ adequemur. vn̄ dic̄: Nō ē diſci. ſuꝑ ma. nec ẜuꝰ ſuꝑ do. ſuū.CHRY̓. in hō. Intelligēdū donec fuerit diſcipulꝰ⁊ ẜuꝰ: nō eſt inquā ſuꝑ magiſtꝝ ⁊ dn̄m: ẜm honoriſnaturā. Nec mihi ea q̄ raro ꝯtingūt hic obijcias: ſꝫab his q̄ ſūt ī pluribꝰ ſuſcipe hūc ẜmonē. 7REMI.Magiſtrū autē ⁊ dn̄m ſemetipſū appellat. ꝑ ẜuū ⁊diſcipulū ſuos vult ītelligi apl̓os/ GLO. q. d. Neindignemī tolerare q̄ tolero: qꝛ dn̄s ſu faciēs qd̓ volo: ⁊ magiſter docēs qd̓ vtile ſcīō REMI Et quiahec ſnīa minꝰ videbat̉ ſuꝑioribꝰ v̓bis ꝯgrua quo tēdant verba manifeſtat cū ſubdit̉: Si patrēfamiliasbee lzebub vocauerūt: quātomagis domeſticos eiꝰ.CHRV.n hō. Nō dixit ſeruos: ſed domeſticos: