Mattheus

mittūt̉: ſenſū ſeruātes īnocētie: morſum malicie nōhabeamus. PHI E. Lupos aūt ſcribas ⁊ pharifeosvocat qͥ ſūt clerici iudeoꝝ. NILA. Lupos etiā fignificat oēs hos qͥ veſano furore in apl̓os deſeuituri erāt̉. YCHRY. in ho. Maloꝝ aūt erat eis cōſolatio mittētis vtuſ. Et iō an̄ oīa poſuit dicēs: Ecce egomitto vos. q. d. Ne turbemī qm̄ ī medio lupoꝝ mittimini. poſſū enī facere vt nihil mali ſuſtineatis: nōſolū lupis nō ſuppoſiti: ſꝫ leonibꝰ terribiliores effecti: ſed ita expedit fieri. hoc enī vos clariores facit ⁊meā v̓tutē magis diuulgat. deinde vt aliqͥd etiā a ſeipſis inferāt: ⁊ nō ſine cā eoronari eſtimēt̉: ſubdit:Eſtote gͦ pru. ſic̄ ſer. ⁊ ſim. ſic̄ colūbe YHIE. Ut perprudētiā deuitēt inſidiaſ: ꝑ ſimplicitatē n̄ faciāt malū. Et ſerpētiſ aſtutia ponit̉ in exēplū: qꝛ toto corꝑeoccultat caput: vt illud in quo vita eſt ꝓtegat. Itanos toto ꝑiculo corꝑis caput noſtꝝ qͥ chriſtus ē cuſtodiamꝰ .i. fidē integrā ⁊ incorruptā ẜuare ſtudeamus. RABA. Solet etiaꝫ ſerpes elige̓ ſtrictas rimas ꝑ qͣs tranſiens vetere pellē exuat. ſimiliter p̄dicator trāſiēs ꝑ anguſtā viā veterē hoīem oīno deponat̉ REMI. Pulchre etiam dn̄s p̄dicatores ſepētis prudētiā monet habere: qꝛ pͥmꝰ hō ꝑ ſerpētedeceptꝰ ē. ac ſi dice̓t: qꝛ hoſtis callidꝰ fuit ad decipiendū: voſ prudētes ſitis ad liberādū. ille laudauit lignū: vos laudate crucis v̓tutē./ HILA. Ille aīm pͥmo mollioris ſexꝰ aggreſſus ē: ⁊ cōionē mortalitatis ſpopōdit. Pari gͦ opportunitate introſpecta vniuſcuiuſqꝫ natura ⁊ volūtate v̓boꝝ adhibēda prudētia ē: ſpes futuroꝝ bonoꝝ reuelāda: ⁊ qd̓ ille mētititꝰ ē: nos p̄dicemꝰ ex vero ẜm ſponſionē dei angelis ſil̓es futuros eē qͥ credāt/ CHRI. in ho. Sic̄ ātprudētiā ſerpētis oportet habe̓ vt ī pͥncipalibꝰ nō ledamur ſic ⁊ ſimplicitatē colūbe ī nō vindicādo cuꝫiniuſta patimur: neqꝫ ꝑ infidias alicui nocendo.REMI. Ideo aūt dn̄s hec duo ſociauit: qꝛ ſimplicitas abſqꝫ prudētia facile decipi pōt. ⁊ prudētia ꝑiculoſa ē niſi ſimplicitate tēꝑet̉ alicui nocēdo. HIE.Simplicitas āt colūbaꝝ ex ſpūſſcī ſpecie demōſtratur. vn̄ dic̄ apl̓s: Malicia ꝑuuli eſtote/ CHRY. inho. Quid aūt duriꝰ his fiet iuſſionibꝰ: nō .n. ſufficiēseſt pati mala: ſꝫ neqꝫ turbari ꝯcedit̉ qd̓ ē columbe.ira enī nō ꝑ irā: ſꝫ ꝑ māſuetudinē extinguit̉/ RABA. Qd̓ aūt lupi de qͥbꝰ ſupra dixerat ſint homīeson̄dit cū ſubdit: Cauete āt ab hoībꝰ GLO. Ideoaūt neceſſariū ē vt ſitis ſicut ſerpētes .i. aſtuti: nā ẜꝫſuā ꝯſuetudinē tradent vos: primū in cōſilijs ꝓhibēdo ne p̄dicetis in noīe meo. deinde incorrectos flagellabunt vos. tandē ad reges ⁊ p̄ſides ducemī.HYLA. Qui extorq̄re ſilētiū vr̄m aut cōniuētiā tētant. CHRY̓. in ho. Mirādū ē āt qͣlit̓ hͦ audiētesnō ſtatī abſceſſerāt hoīes qͥ ſtagnū illud nūqͣꝫ egreſſi fuerāt circa qd̓ piſcabant̉: qd̓ nō virtutis eoꝝ eratſolū: ſꝫ ſapiētie doctoris. Unicuiqꝫ enī maloꝝ mitigationē adiūgit. vn̄ ⁊ h̓ dic̄: Propt̓ me. nō .n. ꝑua cōſolatio ē ꝓpt̓ chriſtū pati: qm̄ nō ut ꝑnicioſi ⁊ nociuiec patiebant̉. Et iteꝝ addidit: In teſtimoniū illis.GRE. Qui .ſ. ꝑſequēdo mortē intulerūt: vl̓ qͥ vidēdo nō ſūt mutati. Mors qͥppe ſcōꝝ bonis ē in adiutoriū: mal̓ ī teſtimoniū: vt inde ꝑuerſi ſine excuſation pereāt: vn̄ electi exemplum capiūt vt viuūt.CHRI. in ho. Hoc aūt eos ꝯſolabat̉: nō qꝛ aliorū

cupiebant penā: ſꝫ vt ꝯfidētiā habeāt: qm̄ vbiqꝫ eūhn̄t pn̄tē ⁊ p̄ſciētē. HILA. Nō ſolū āt hͦ teſtinnio excuſatio ignorāte diuītatis adimēda ē ꝑſeqrtibus: ſꝫ etiā gentibꝰ via pandēda credēdi chriſtuꝑtinaciter: inter ſeuientiū penas ꝯfeſſoꝝ vocibus p̄dicatū: ⁊ hoc ē qd̓ ſubiungit: Gentibus.¶ Tū aūt tradēt uos: nolite cogitare quō aut ꝗd loquamī. Dabit̉ eniꝫuobis in illa hora ꝗd loquamī. Nōenī uos eſtis ꝗ loꝗmī: ſed ſpūs pr̄iſueſtri qui loquitur in uobis.CHRY̓. in ho. Cū p̄miſſis cōſolatiōibꝰ nō ꝑuā ⁊aliā apponit. vt enī nō dicerēt: qͣlit̓ ſuadē poterinhōibꝰ talibꝰ ꝑſequētibꝰ: ꝑſecutiōibus exiſtētibꝰ: iubet eos de rn̄ſione ꝯfidere dicēs: Cū āt tra. vos: noco. quō aut qͥd loqͣmī ¶REMI. Duo āt dicit: Quoaut qͥd. quoꝝ vnū refert̉ ad ſapiētiā: alteꝝ ad oriſoſficiū. Quia enī ⁊ ipſe ſubmīſtrabat v̓ba q̄ loq̄rent̉: ⁊ſapīaꝫ qͣ ea ꝓferrēt: nō fuerat neceſſe ſcīs p̄dicatoribus qͥd loq̄rent̉: aut quō. HIE. Cū enī ꝓpter chriſtū ducamur ad iudices volūtatē tm̄ noſtrā ꝓ chriſto debemꝰ offerre. Ceteꝝ ipſe chriſtꝰ qͥ in nobis habitat loquitur ꝓ ſe: ⁊ ſpūfſcī in rn̄dendo gr̄a mīſtrabitur. HILA. Fides enī nr̄a oībꝰ p̄ceptis diuinevolūtatis intēta: ad rn̄ſionē ſcīe inſtruet̉: in exēplohn̄s abraā cui poſtulata ad hoſtiā iſaac: non defuitaries ad victimā. Et iō ſequit̉: Nō enī vos eſtis quiloqͥmī: ſꝫ ſpūs pa. ve. qͥ lo. ī vobis AREMI. Et ē ſenſus: Uos acceditꝭ ad certamē: ſꝫ ego ſū qͥ p̄lior. Uov̓ba editis: ſꝫ ego ſū qͥ loquor. Hinc paulꝰ ait. An experiētiā queritis eiꝰ qͥ in me loqͥt̉ xp̄s. HIE. Perhoc autē ad ꝓphetaꝝ eos dignitatē reduxit: q.ſ. deiſpū ſūt locuti. Cū aūt h̓ dicat: Ne ſoliciti ſitis qͥd loqmini. alibi dr̄: Parati ſꝑ ad ſatiſfactiōꝫ hoī poſcēti vos rōnē de ea q̄ in vobis ē ſpe. Cū enī in medioamicoꝝ certamē erit: iubemur eē ſoliciti. cū aūt ē iudiciū t̓ribile ⁊ plebes inſaniētes ⁊ timor vndiqꝫ auxiliū a xp̄o p̄bet̉: vt ꝯfidēt̓ loquāt̉ ⁊ n̄ obſtupeſcāt.Tradet aūt frater fratrē ī mortēpater filiuꝫ: ⁊ inſurgēt filij in parētes: ⁊ morte eos afficient: ⁊ eritisodio omnibus hoībꝰ ꝓpter nomenmeum. Qui autē ꝑſeuerauerit uſqꝫin finē: hic ſaluus erit.GLO. Premiſſa ꝯſolatōe ſubdit grauiora pericila. Un̄ dr̄: Tradet aūt frater fra. ī mor. ⁊ pr̄ fi. ⁊ ſuifi. in ꝑen. ⁊ mor. eos afficiēt GRE. in ho. Mmnorem enī dolorē ingerūt mala q̄ ab extraneis: maiorē que ab illis patimur: de quoꝝ mentibꝰ p̄ſumebamus: qꝛ cū dāno corꝑis mala nos cruciāt charitatamiſſe. HIE. Hoc aūt ī ꝑſecutiōibꝰ fieri crebro videmꝰ nec yllꝰ ē inter eos fidus affectꝰ quoꝝ diuerſaeſt fides. CHRV. Deinde qd̓ ē ml̓tū horribiliꝰ appoſuit dicēs: Et eritꝭ odio oī. hoībꝰ. Ut enī cōes orbis t̓raꝝ hoſtes: ita eos expelle̓ tentabāt. Hīc etiamrurſus apponit̉ ꝯſolatio cū dic̄: Propt̓ nomē meūEt cū hoc rurſus aliud cōſolatoꝝ ponit̉ cū ſubdit: