Ca. VIII.

demonia in corde tuo inueniūt habitationē ſuā: humilitas aūt meā requiē in ſuꝑba mēte non inuenit.AVG. de que. euā. Intelligit̉ enī miraculis motꝰꝓpter inanē iactātiā eū ſequi voluiſſe: quam ſignificant aues: finxiſſe āt diſcipuli obſequiū: q̄ fictio vulpiū noīe ſignificata ē RAB A. Heretici aūt in ſuaęſutia ꝯfidentes ſignificant̉ ꝑ vulpes: ⁊ maligni ſpiritꝰ ꝑ volucres celi: q̄ ī corde iudaici populi foueas⁊ nidos .i. domicilia hēbant. Seqͥt̉: Aliꝰ aūt de diſ.illiꝰ ait illi: Dn̄e ꝑmitte me ire pͥmū ⁊ ſepelire. patrēmeū HIE. Quid ſil̓e ē inter ſcribā ⁊ diſcipulū? illemagiſtrū vocat: hic dn̄m ꝯfitet̉ HILA. Iſte pietatis occaſiōe ad ſepeliēdū patrē ire defiderat: ille ſecutuꝝ ſe quolibꝫ eē ꝓmittit: nō magiſtꝝ q̄rēs: ſed exmagiſtro lucꝝ. Iſte etiā diſcipulꝰ nō int̓rogat an̄ ſequet̉: iā enī ſequi ſe oportere credidit: ſꝫ ꝑmitti ſibiorat ſepelire patrē. 7A VG. de ver. do. Dn̄s aūt qn̄parat hoīes euāgelio: nullā excuſationē vult int̓poni carnalis huiꝰ tꝑaliſqꝫ pietatis. ⁊ iō ſeqͥt̉: Ieſus ātdi. ei: ſeq̄re me: ⁊ di. mor. ſepe. mor. ſuos. ¶ CHRI.in ho. Hoc āt dixit nō iubēs ꝯtēnere amorē qͥ ē addentes: ſꝫ mōſtrās qm̄ nihil celeſtibus negocijs nobis magꝭ neceſſariū eē oportet. Et qm̄ cum toto ſtudio his iūgi debemꝰ: ⁊ neqꝫ paꝝ tardare etiā ſi valde īeuitabilia ⁊ incitātia fuerīt q̄ attrahūt. Quid .n.magis neceſſariū erat qͣꝫ ſepelire patrē? Quid etiamſacilius? neqꝫ enī tēpꝰ ml̓tū ꝯſumēdū erat. ꝑ hͦ etiaꝫeū dn̄s a multꝭ malis eripuit: puta luctibꝰ ⁊ meroribus ⁊ ab his q̄ hic expectant̉. Pꝰ ſepulturā .n. nec̄eiā erat ⁊ teſtamēia ſcrutari: ⁊ hereditatꝭ diuiſionē ⁊alia hmōi: ⁊ ita fluctuatiōes ex fluctuatōibꝰ ei ſuccedentes a lōge eū a veritatis abducere portu. Si aūtadhuc tumultuaris: excogita qm̄ multi īfirmos nōꝑmittūt ſcire: nec ad monumētū ſeqͥ: etiam ſi pr̄ autmr̄ aut filiꝰ ſit qͥ defūctꝰ ē. nec ex hͦ incuſant̉ credulitatis: ſꝫ ꝯͣriū credulitatis eēt. Et multo maiꝰ malūē abduce̓ hoīem a ſpiritalibꝰ ſermonibꝰ: ⁊ maxīe cūfuerint qͥ hͦ ꝯpleāt. Erāt .n. qͥ cōpleturi erāt huiꝰ funeris ſepulturā. vn̄ dic̄. Dimitte mor. ſepe. mor. ſuoſ.AVG. de ver. do. Quaſi. d. Pr̄ tuꝰ mortuꝰ ē. Sūtilij mortui qͥ ſepeliāt mortuos ſuos: qꝛ īfideles ſūt.CHRY̓. in hō. In quo mōſtrat qm̄ hic mortuꝰ nōerat eiꝰ. etenī qͥ defūctꝰ erat: ſic̄ eſtimo de numeroinfideliū erat. Si aūt admiraris iuuenē qm̄ ꝓ negocio ita neceſſario interrogauit ieſū: ⁊ nō ſpontaneeabijt: multo magis admirare: qm̄ ⁊ ꝓhibitꝰ ꝑmāſitqd̓ nō erat magnitudinis cū nō ꝓpter deſidiā fecerit: ſꝫ vt nō int̓cideret negociū magis neceſſariū.HIILA. Itē qꝛ accepimꝰ in dn̄ice oratiōis exordioita pͥmū p̄candū: Pr̄ nr̄ qͥ es ī celis. ⁊ ī diſcipulo credentis ppl̓i ꝑſona ē: admonet̉ ꝙ pr̄ ſibi viuꝰ ī celis ēDeinde inter fidelē filiū patrēqꝫ infidelē ius patrūnouimꝰ nō relinqͥ. Admonuit etiā nō admiſceri memorijs ſanctoꝝ mortuos infideles: ⁊ etiam eos eſſemortuos qͥ extra deū viuūt: ⁊ iccirco mortui ſepeliātur a mortuis: qꝛ ꝑ dei fidē viuos viuo oporteat adherere. Si aūt mortuū ſepelit mortuꝰ: nō debemuscurā habe mortuoꝝ: ſꝫ viuētiū: nedū ſoliciti ſumꝰ demortuis: nos quoqꝫ mortui appellemur. Mortuietiā mortuū ſepeluūit: cū pctōres pctōribꝰ fauēt: Quienī peccantē laudibꝰ ꝓſequūt̉ extīctū ſub v̓boꝝ ſuorū aggē abſcōdut. RABA. Notādū ē ī hac ſnīa:

aliqn̄ minora bona p̄termittēda ſūt ꝓ vtilitate maioꝝ. AVG. de con. euan. ꝙ aūt mattheus dicit tūciſtud geſtū eſſe qn̄ iuſſit vt irēt trans fretum: lucasv̓o ambulātibꝰ illis in via non eſt contrariū: qꝛ viāvtiqꝫ ambulabant: vt venirent ad fretum.¶ Et aſcendente eo ī nauiculā ſecuti ſūt eū diſcipuli eiꝰ: ⁊ ecce motusmagnꝰ factꝰ ē in mari: ita ut nauicula operiret̉ fluctibꝰ. Ipſe uero dormiebat. Et acceſſerūt ad eū diſcipuli eiꝰ: ⁊ ſuſcitauerūt eū dicētes: Domine ſalua nos: perimꝰ. Et dicit ciſieſꝰ: Quid timidi eſtiſ modice fidei?Tūc ſurgēſ īꝑauit uētis ⁊ mari: ⁊ facta ē tranꝗllitas magna. Porro homines mirati ſunt dicētes: Qualiseſt hic: qꝛ uēti ⁊ mare obediūt ei.ORIG. Cū multa magna ⁊ mirāda on̄diſſet chriſtus in terra: trāſit ad mare: vt ibidē excellētia oꝑademōſtraret: quatenꝰ terre mariſqꝫ dominū ſe eſſecūctis oſtēderet. vnde dicit̉: Et aſcendēte eo in nauiculā ſecuti ſunt eum diſcipuli eius. Nō imbecillesſed firmi ⁊ ſtabiles in fide. Hi gͦ ſecuti eum: non tm̄greſſus eius ſequētes: ſed magis ſanctitatē comitātes. CHRI. Accepit aūt diſcipulos ſecum ⁊ in naui vt ad vtraqꝫ eos erigeret: ⁊ ad hoc ꝙ in periculisnon ſtupeſcerent: ⁊ ad hoc ꝙ in honoribus moderata de ſe autument. vt enī nō magna de ſe ſaperēt:propter hoc ꝙ alijs dimiſſis eos retinuerat: permittit eos fluctuari. Ubi enī miraculorū oſtenſio erat:plebem ꝑmittit adeſſe? vbi aūt tētationū ⁊ timoruꝫarreptio: athletas orbis terrarū quos excitaturuserat: hos ſolos aſſumit. ORIGE. Ingreſſus ergonauiculam fecit turbari mare. vnde ſequitur: Et ecce motus magnꝰ factus eſt in mari: ita vt nauiculaoperiretur fluctibꝰ. Hec tempeſtas nō ex ſe orta ē:ſed poteſtati paruit imꝑantis qui educit ventos detheſauris ſuis. Facta eſt autē tempeſtas magna vtmagnū opus oſtēderetur: quia quātomagis fluctꝰnanicule irruebant: tāto magis diſcipuloſ timor cōturbabat: vt plus deſiderarent ſe liberari per mirabilia ſaluatoris CHRV. Quia enī viderant alioschriſti beneficia accepiſſe: nō aūt ſimiliter aliqͥs eſtimat que ī alienis corporibꝰ fiunt: ⁊ q̄ in ſeipſo: oportuit ꝑ familiarē ſenſū eos potiri beneficijs chriſti. ⁊ideo voluit hāc fieri tēpeſtatē: vt ꝑ liberationē manifeſtiorē accipiāt beneficij ſenſū. Erat autē hec turbatio typus futurarū tētationū: de quibꝰ paulus dicit: Nolo vos ignorare fratres: quoniā grauati ſumus ſupra virtutē. Ut ergo daret tempꝰ formidiniſeqͥt̉: Ipſe v̓o dormiebat. Si .n. vigilāte eo facta fuiſſet tēpeſtas: vel non timuiſſent: vel nō rogaſſent:vel neqꝫ poſſe ipſuꝫ tale aliqͥd facere crederent.QRI. Eſt aūt res mirabilis ⁊ ſtupenda is qͥ nunqͣꝫdormit neqꝫ dormitat dormire dr̄. Dormiebat qͥdēcorpore ſed vigilabat deitate: demōſtrās qꝛ verumhumanū portabat corpꝰ: qd̓ corruptibile induerat.