Mattheus

Ecce gͦ ex bono orit̉ malū: nec fuit oīno vnde oriripoſſit: nec ex bono ipſam dico volūtatē malā: qm̄nullū malū p̄ceſſit: nō oꝑa mala: que nō ſūt niſi exvolūtate mala tanqͣꝫ ex arbore mala: nec ideo tāqͣꝫex bono potuit oriri voluntas mala: qꝛ bonū factūeſt a bono deo: ſed qꝛ de nihilo factū nō de deo.HI E. Querebamꝰ aūt ab hereticis qͥ duas in ſe contrarias dicūt eſſe naturas: ſi iuxta intelligētiā eorūarbor bona malos fructus facere nō pōt: quō moyſes arbor bona peccauerit ad aquā ꝯtradictiōis: petrus quoqꝫ in paſſione dn̄m negauerit dicēs: Neſcio hoīem: Aut qͣ ꝯſequētia ſocer moyſi arbor mala qͥ in deū iſrl̓ non credebat: dedit cōſiliū bonū?CHRY. in ho. Quia v̓o punire nō iuſſerat falſos ꝓphetas: iō terret eos ẜm penā que ē a deo dicens:Omnis arbor que nō facit fructū bonū excidetur:⁊ in ignē mittetur. qͥbus verbis ⁊ iudeos inſinuarevidet̉: ideoqꝫ verboꝝ iohānis baptiſte meminit: ꝑeadē v̓ba penā eis ſubſcribēs. Etenī ⁊ ille hoc dixitad iudeos: ſecurim ⁊ arborē inciſam: ⁊ ignē inextinguibilē cōmemorans. Siqͥs aūt diligēter īueſtigabit due pene ſunt: ⁊ excidi: ⁊ cōburi. qͥ enim cōburit̉⁊ a regno excidet̉ oīno: q̄ pena difficilior ē: multi ātgehēnam ſolū abhorrēt. Ego aūt caſuꝫ illius glorienulto amariorē penā gehene eſſe dico. Qd̓ enī paruuꝫ vel magnū malū non ſuſciꝑet pater: vt videat ⁊potiatur dulciſſimo filio: hoc itaqꝫ in gloria illa putemus. non enī aliqͥs filiꝰ ita ſuauis ē patri vt illoꝝbonoꝝ requies ⁊ diſſolui ⁊ eſſe cum chriſto. intolerabilis quidē pena eſt ⁊ gehēna: ſꝫ ſiquis decē mille ponat gehēnas: nihil tale dicit quale eſt a beatagloria illa excide̓ ⁊ odio haberi a chriſto. YGLO.Ex p̄miſſa aūt ſimilitudine concludit qd̓ ſupra īamdixerat quaſi manifeſtum dicens: Igitur ex fructibus eorum cognoſcetis eos.Nō oīs qui dicit mihi: dn̄e dn̄eintrabit in regnū celoꝝ: ſed qui fac̄uoluntatem patris mei ꝗ in celis ē:ipſe intrabit in regnū celoꝝ. Multi dicēt mihi in illa die: dn̄e dn̄e nonne in noīe tuo ꝓphetauimꝰ: ⁊ ī noīetuo demoniā eijcimꝰ: ⁊ in noīe tuouirtuteſ multas fecimꝰ: ⁊ tūc confitebor illis: qꝛ nunqͣꝫ noui uos. Diſcedite a me oēs ꝗ oꝑamī iniquitatē.HIE. Sicut ſupra dixerat eos qͥ habēt veſtē bonevite nō recipiēdos: ꝓpter dogmatum nequitiā: itanūc ecōtrario aſſerit: nec his quidē accōmodādamfidem: qͥ cū polleant integritate doctrine malis oꝑibus deſtruūt. vtrūqꝫ enī dei ſeruis neceſſariū eſt: vt⁊ opus ſermone: ⁊ ſermo oꝑibus cōprobet̉. ⁊ iō dicit: Nō oīs qui dicit mihi Dn̄e dn̄e intrabit ī regnūceloꝝ ICHRY. in ho. Ubi iudeos maxime tangere videtur in dogmatibus oīa ponētes. vn̄ ⁊ paulꝰeos incuſat dicēs: Si aūt tu iudeꝰ cognominaris etrequieſcis ī lege. ¶CHRV. ſuꝑ matth̓. Uel alit̓ qm̄falſos ꝓphetas ⁊ veros ex fructibꝰ eoꝝ docuit diſcernendos: hic iam manifeſtius docet qͥ ſunt fruct

quibus diſcernūt̉ ꝓbi doctores ⁊ reprobi. Fvde ſer. do. Cauendū enī ē in ipſo chriſti nomine aphereticis vel quibuſlibet male intelligētibus: ⁊ ſerhuius amatoribꝰ ne decipiamur. ⁊ iō dicit: Nō oīaqui dicit mihi Dn̄e dn̄e. Sꝫ merito pōt mouē quahuic ſentētie cōueniat illud apl̓i: Nemo pōt diceredn̄m ieſū niſi in ſpūſcō. Nō enim poſſumꝰ dicē illosqui nō intrant in regnū celoꝝ habere ſpm̄ſcm̄. Seqapl̓s ꝓprie poſuit hoc verbū Dicit: vt ſignificet voluntate atqꝫ intellectū dicētis: Ille enī ꝓprie dicit.qͥ volūtatē ac mentē ſuam ſono vocis enuciat. dn̄saūt generaliter hic poſuit v̓bū dicēdi. videt̉ enī etiam ille dicere: qui nec vult nec intelligit quod dicitHIE. Moris ē enī ſcripturarū dicta ꝓ factis accpere: ẜm quē ſenſū dicit apl̓us: Confitent̉ ſcire deūfactis aut negāt. A MBRO. Om̄e etiā veꝝ a quocunqꝫ dicatur: a ſpūſcō eſt. AVG. de ſer. do. Nongͦ putemus ad illos fructus de quibꝰ ſupra dixeratꝑtinere: ſiquis dn̄o noſtro dicat: Dn̄e dn̄e: ⁊ ex eonobis arbor bona videat̉: ſꝫ illi ſūt fructꝰ face̓ volūtatē dei. vn̄ ſeqͥtur: Sꝫ qͥ fa. vo. pa. mei qͥ ī celis ē: ip̄eintra. in re. ce. REMI. Cęleſtis enī regni iter obedientia volūtatis dei: nō nūcupatio reꝑtura eſt.CHRY. ſuꝑ matth̓. Que aūt ē volūtas dei ipſe dn̄sdocet: Hoc ē inquit volūtas eius qͥ miſit me: vt oīsqͥ videt filiū: ⁊ credit in eū: habeat vitā eternā. Credulitatis aūt verbū: ⁊ ad confeſſionē reſpicit: ⁊ adactū. qui gͦ non ꝯfitetur aut non ꝯuerſat̉ ẜm verbūchriſti: non intrabit in regnū celoꝝ. CHRI̓. ī ho.Non aūt dixit: Qui facit volūtatē meaꝫ: ſed patrisquoniā interim ꝯueniēs erat pͥus hoc ſuſcipi ad imbecillitatē eoꝝ: ſed ⁊ ꝑ hoc illud occulte inſinuauitnō eſt enī alia volūtas filij qͣꝫ que eſt pr̄is. AVG.de ſer. do. Illud aūt ad rem ꝑtinet: ne decipiamūnon ſolū noī xp̄i ꝑ eos qͥ nomē hn̄t: ⁊ facta nō agūtſed etiā quibuſdā factis atqͣꝫ miraculis: qualia ꝓpt̓infideles cū fecerit dn̄s: monuit tn̄ ne talibus decipamur: arbitrantes ibi eē inuiſibilē ſapientiā: vbi miraculū viſibile videmꝰ. Unde adiūgit ⁊ dicit: Multi dicēt mihi in illa die. CHRV. in ho. Uides qualiter latēt̓ iam ſeipſū introducit: Quia enī oēm compleuit ſermonē: monſtrat ſeipſū iudicē eſſe. Qd̓ enīpena expectat eos qͥ peccant: iā an̄ mōſtrauit. Quisautē ē qui punit: hoc iā reuelat dicens: Multi dicent mihi in illa die. CHRY. ſuꝑ matth̓. Qn̄ .ſ. venerit in maieſtate patris ſui: qn̄ iam nemo auſus ēgarrula cōtētiōe ſermonū aut mendaciū defendereaūt ꝯtradicere veritati: qn̄ oꝑa ſinguloꝝ loquēt̉: ⁊ora tacebunt: nec alter pro altero interuenit: ſꝫ ſuguli ibi timebūt. In illo enim iudicio non erunt teſtes adulatores hoīes: ſꝫ angeli veraces: iudex autēdn̄s iuſtus. vn̄ ꝓprie timentiū hoīm ⁊ anguſtias patientiū vocē exp̄ſſit dicēs. Dn̄e dn̄e. Non enī ſemelſufficit illi dicere Dn̄e: quē neceſſitas timoris aſtringit. HLA. Gloriā aūt ſibi ex v̓bi intētione preſimut in doctrine ꝓphetia ⁊ demonioꝝ fuga ⁊ opeꝝvirtutibus atqꝫ hinc ſibi regnū celoꝝ pollicent dicentes: Nōne in noīe tuo ꝓphetauimꝰy CHRI.in hō. Sed ſūt quidā qui dicūt qm̄ mētientes hi hͦdixerūt: ideo ſaluati nō ſūt: ſed nō auderēt iudice pͥſente ad ipſū hoc dicere. Sed ⁊ ipſa reſponſio ⁊ introgatio on̄dit eos talia feciſſe. Quia .n. h̓ mirabiles