Ca. VII.

HRI. ſuꝑ matth̓. Ne forte enī aliquis ꝯſideransqͣnta ē differētia inter deū ⁊ hoīeꝫ: ⁊ ponderās pctāſua dū deſperat impetrare: nec incipiat pete̓: patꝝ ⁊filioꝝ ſil̓itudinē introduxit: vt ſi ꝓpter pctā nr̄a deſperamꝰ: ꝓpter paternā bonitatē dei ſperemus.CHRY. in bo. Duo aūt oportet adeſſe orāti: ⁊ petere vehemēter: ⁊ q̄ oportet pete̓. Hec aūt ſūt ſpiritalia. etenī ſalomō qꝛ petijt qd̓ petere oportebat: velociter accepit. Que aūt petere oportet ſub ſil̓itudine pāis ⁊ piſcꝭ on̄dit. Panis enī ē v̓bū d̓ noticia deipr̄is. Lapis ē oē mendaciū qd̓ hꝫ ſcandalū offenſionis ad aīam REMI. Piſcem aūt poſſumꝰ intelligere verbū de chriſto: ſerpētē aūt ipſū diabolū. Uelꝑ panē intelligit̉ doctrina ſpiritalis: ꝑ lapidē ignorātia: per piſcē vnda baptiſmatis ſacri: ꝑ ſerpentemaſtutia diaboli ſiue infidelitas. RABA. Uel panis qͥ eſt cōis cibꝰ: charitatē ſignificat ſine qͣ alie virtuteſ nihil valēt. Piſcis ſignificat fidē q̄ ex aqͣ baptiſmatis orta ē: ⁊ in medijs fluctibꝰ huiꝰ vite pulſat̉: ⁊tn̄ viuit. Lucas aūt addidit tertium .ſ. ouū qd̓ ē ſpesanimalis vn̄ ſpem ſignificat. Cōtra charitatē ponitlapidē .i. odij duriciā: cōtra fidē ſerpentē .i. ꝑfidie venenū: ꝯtra ſpem ſcorꝑionē .i. deſperationem q̄ retropungit ſicut ſcorpio REMI. Eſt gͦ ſenſus. Nō eſttimendū ꝙ ſi petamꝰ a deo pr̄e panē .i. doctrinā: velcharitatē qd̓ porrigat lapidē .i. ꝙ ꝑmittat cor nr̄mꝯſtrīgi aut frigore odioꝝ aūt duricia mētis. vel ſi ꝙpetierimꝰ fidē ipſe nos ꝑmittat perire veneno īfidelitatis. vn̄ ſeqͥt̉: Si gͦ vos cuꝫ ſitis mali­ CHRY. inhō. Hec aūt dixit nō detrahēſ humane nature: neqꝫmalū ꝯfidēs oē genꝰ hūanū: ſed ad differentiā bonitatis ſue: dilectionē paternā maliciā vocās: tāta ēſuꝑabūdantia amoris ipſiꝰ ad hoīes: Quia qͣꝫtū adꝯꝑationē dei qͥ ſolꝰ ſingularit̓ bonꝰ ē: oēs mali vidētur: ſicut ad cōꝑationē ſolis oē lucidū videt̉ obſcurū. HIERO. Uel ſupra apl̓oꝝ poſitione oē hoīmzenus dānat̉ cuiꝰ ab infantia cor ad malū appoſitū ē: vt ī geneſi legit̉. nec miꝝ huiꝰ ſeculi dici maloscū ⁊ apl̓s memoret: qm̄ dies mali ſunt. 7AVG. deſer. do. Ul̓ malos appellauit huiꝰ ſeculi dilectores.vn̄ ⁊ bona q̄ dant: ẜm eoꝝ ſenſū bona dicēda ſunt:qꝛ hoc ꝓ bonis hn̄t: quāqͣꝫ ⁊ in reꝝ natura iſta bōaſint .ſ. tꝑalia. Et ad iſtā vitā īfirmā ꝑtinētia. AVG.de ſer. do. Bonū enī qd̓ facit bonos: deꝰ ē. Auꝝ aūt⁊ argentū bonū ē: non ꝙ te faciat bonū: ſed vn̄ facias bonū. Mali gͦ cū ſimus: ⁊ bonū patrē habeamnon ſemꝑ mali remaneamꝰ. 7AVG. de ſer. do. Sigͦ cū ſimus mali: nouimꝰ id dare qd̓ petimꝰ: quātomagis ſperādū ē datuꝝ deū nobis bona petentibꝰ.CHRY. ſuꝑ matth̓. Quoniā aūt nō oīa petētibusp̄ſtat: ſꝫ bona tm̄modo: iō ꝯueniēter addidit bona.FGLO. A deo enī non niſi bona ꝑcipimꝰ qͣliacūqꝫnobis videant̉: oīa enī dilectis in bonū cooꝑant̉.REMI. Et ſciēdū ꝙ vbi mattheꝰ ſic dicit: Dabit bona. Lucas dicit: Dabit ſpm̄ bonū. ſed nō debet videri contrarium: quia cuncta bona que homo a deoaccipit: ꝑ gratiā ſpūſſancti dantur.¶ Oīa ergo quecūqꝫ uultis ut faciant uobis hoīes: ⁊ uos facite illis.Hec ē enī lex ⁊ prophete.A VG. de ſer. do. Firmitas quedā ⁊ valentia am

bulandi ꝑ ſapiētie v̓iam in bonis moribꝰ conſtituta eſt: quibꝰ ꝑducunt̉ hoīes vſqꝫ ad mūdationeꝫ ⁊ſimplicitatē cordis: de qua iam diu loquēs ita concludit: Oīa quecunqꝫ vultis. Nemo enī eſt qͥ velitquēqͣꝫ duplici corde ſecū agē̓ CHRY. ſuꝑ matth̓.Uel aliter: Supra ꝓpter ſanctificanda orationemmādaui: vt nō iudicēt hoīes eos qͥ peccant ī ipſos.Et quia ab ordine narrationis ſue recedēs introduxit alia quedā: nūc ad mandatū qd̓ ceperat rediensait: Qīa quecūqꝫ vultis .i. non ſolū mando: nolite iudicare: ſꝫ ⁊ oīa quecunqꝫ vultis vt faciant vobis homines: ⁊ vos facite eis: ⁊ tūc impetrabilit̓ poteritisorare. ¶ GLQ. Uel aliter: Omniū bonoꝝ ſpiritaliūdiſtributor ē ſpūſſcūs vt oꝑa charitatis impleant̉.vnde ſubdit: Omnia ergo7CHRI. ī ho. vl̓ aliter:vult dn̄s demonſtrare: qm̄ oportet̉ hoīes ⁊ ſuꝑiusinquirere auxiliū: ⁊ que a ſeipſis ſunt ſimul inferre.vn̄ cum dixiſſet: Petite: q̄rite: ⁊ pulſate: docet aꝑteipſos homīes ſtudioſos eē. ⁊ iō ſubdit: Oīa quecūqꝫ 7AVG. de ver. do. Uel alit̓: Promiſerat ſe dn̄spetētibꝰ bona largituꝝ. Ut aūt ille agnoſcat mēdicos ſuos: agnoſcamꝰ ⁊ nos nr̄os. Excepta enī ſubſtātia facultatū: tales ſūt qͥ petūt: quales a qͥbꝰ petunt.Quā frōtē habes petēdi ad deū tuū qui non agnoſcis parem tuū: Hinc ē qd̓ in ꝓuer. dr̄: Qui obturatautē ſuā ad clamorē pauꝑis: ⁊ ipſe clamabit: ⁊ nonexaudiet̉. Quid aūt petenti proximo debeamus impendere: vt ⁊ ipſi audiamur a deo: ex hoc ꝯſiderarepoſſumꝰ qd̓ ab alijs volumus nobis impēdi. Et iōdixit: Oīa ergo quecūqꝫ vultis7 CHRI. in ho. Nōſimpliciter dic̄ Omnia: ſꝫ addidit: Ergo. quaſi. d. Sꝫvultis audiri cū illis que dixi ⁊ hec facite. Non autdixit: Quecūqꝫ vis effici tibi a deo hec fac ad ꝓximūvt nō dicas qͣliter hoc ē poſſibile. ſꝫ ait: Quecūqꝫ volueris effici tibi a ꝯſeruo: hec ⁊ circa ꝓximū on̄dere.AVG. de ſer. dn̄i: Quidam latini codices habentadditu Bona: qd̓ additū puto ad manifeſtationeꝫſnīe. Occurrebat: ꝙ ſi qͥſqͣꝫ flagitioſe aliqͥd erga ſefieri velit ⁊ ad hoc referat iſtam ſententiam: vt hocprior illi faciat a quo ſibi fieri cupit: ridiculū eſt hūcputare iſtam impleſſe ſententiā. Intelligenduꝫ eſtaūt ꝑfectā eſſe ſententiā etiam ſi hoc non addatur.Quod enī dictū eſt: Omnia quecūqꝫ vultiſ: nō vſitate ac paſſim: ſed ꝓprie dictū accipi oportet. Uoluntas nāqꝫ non eſt niſi in bonis: nam in malis cupididitas ꝓprie dr̄: nō volūtas: nō qꝛ ſic ſemꝑ loquant̉ſcripture: ſꝫ vbi oportet: ibi oīno ꝓpriū verbū tenētvt nō aliud intelligat̉. VCIPRI. de oratione dn̄ica: Cum aūt dei verbū dn̄s ieſus chriſtus omnibusvenerit preceptoꝝ ſuoꝝ fecit grande compendiumcum dixit: Quecūqꝫ vultis vt faciant vobis hoīes ⁊vos facite eis. vnde ſubdit: Hec ē enī lex ⁊ prophete¶ CHRY. ſuꝑ matth̓. Nam quecunqꝫ lex ⁊ proph̓ete ſparſim in oībuſ p̄ceperūt ſcripturis in hoc cōpendioſo ꝯtinent̉ mandato: quaſi innumerabilesarboꝝ: nā rami in vna radice YGREGO. x. mora.Qui enim cogitat vt ea alteri faciat: que ipſe ſibi abaltero fieri expectat: pēſat nimirum vt malis bona⁊ bonis meliora reddat. VCHRI. in home. Undemanifeſtū eſt etiā quoniam ex nobis que deceantomnes ſcimꝰ: ⁊ nō ē poſſibile ad ignorātiā refuge̓.AVG. de ſer. do. Uidetur aūt hoc p̄ceptū ad dile