Matthęus
Satis .n. vite nr̄e malicia dieꝝ quibꝰ viuimꝰ .ſ. pctāſufficiūt: vt ꝯͣ hec purgāda oīs vite nr̄e meditatio:laborqꝫ verſet̉. Ceſſante autē cura noſtra ipſa futura ſolicita ſunt dum nobis eterne claritatis ꝓfectꝰdeo ꝓcurante proponitur.CA. VII.Olite iudicare ⁊ nō iudicabimini: nolite ꝯdēnare ⁊ nōcōdēnabimī. In quo enī iudicio iudicaueritis iudicabimī: ⁊ ī qͣmēſura mēſi fueritiſ remetiet̉ uob̓.VGA. de ſer. do. in monte: Quia cū iſta tꝑalia ꝓcurauit in futurū: incertū ē quo animo fiat: cuꝫ poſſit ſimplici corde fieri ⁊ duplici: opportune hoc loco ſubiecit: Nolite iudicare. vel ait/ CHRY. in ho.Hucuſqꝫ expoſuit cōſequētiā ad elemoſynā ꝑtinentem. nūc aūt incipit exponere ꝯſequētiā ad or̄onemreſpiciētē. Et ē doctrina hec quodāmō ꝑs or̄onis:vt ſit ordo narratōis talis. Dimitte nobis debita noſtra. ⁊ ſeqͥtur: Nolite iudicare: vt nō iudicemini.CHRY. ſuꝑ matth̓. Sed ſi iudicare ꝓhibet: qua cōſequētia paulꝰ in corinth̓. iudicat fornicātē: ⁊ petrꝭꝰananiā ⁊ ſaphirā mēdacij arguit? Sꝫ quidē hūc locū ẜm huiuſ mōi ſenſū exponūt: qꝛ dn̄s hoc mandato nō ꝓhibet chriſtianos ex beniuolētia alios corripere: ſꝫ ne ꝑ iactantiā iuſticie ſue chriſtiani chriſtianos deſpiciāt: ex ſolis plerūqꝫ ſuſpitiōibꝰ odiētes ceteros ⁊ ꝯdēnātes. Et ſub ſpecie pietatis ꝓpriū odiūexequētesY CHRV. in hō. Un̄ nō dixit: ne quieſcēfacias peccante: ſꝫ ne iudicaueris: hoc ē ne amarꝰ fias iudex. corripe qͥppe nō vt hoſtꝭ expetēs vindictā:ſꝫ vt medicꝰ īſtituēs medicinā/ CHRY̓. ſuꝑ matth̓.Sed vt nō ſiquidē corriperet chriſtiani chriſtianosꝯuenit ſermo qͥ dicit: Nolite iudicare. Sed ſi nō ſiccorripuerint nūqͥd ꝓpter hoc ꝯſequēt̉ indulgētiampctōꝝ: qꝛ dictū ē: Nō iudicabimini. Quis enī ꝯſeqͥtindulgentiā mali pͥoris: qꝛ nō addidit alterū maluꝫhoc aūt diximꝰ volētes on̄dere: qꝛ hic ſermo nō ēpoſitus de ꝓximis nō iudicandis: qͥ peccāt in deuꝫ:ſꝫ qͥ in nos peccāt. Qui enī nō iudicat ꝓximū ꝓpterpctm̄ in ſe cōmiſſū: illū nec deꝰ iudicat ꝓpt̓ pctm̄: ſꝫdimittit ei debituꝫ: ſicut ⁊ ipſe dimiſit. yCHRY. inho. Uel alit̓: Nō ſimpliciter vniuerſa pctā iubet nōiudicare: ſed his qͥ multis malis ſūt pleni: ⁊ alios ꝓminimis iudicāt: hāc ꝓhibitionē facit. Sic̄ ⁊ paulꝰnō ſimpliciter ꝓhibet iudicare eos qͥ peccāt: ſꝫ diſcipulos iudicātes de magiſtris redarguit: docens vteos qͥ ſupra nos ſūt nō iudicemꝰ VHILA. Uel aliter: Iudicari de ſponſiōibꝰ ſuis deū vetat: qꝛ vt iudicia ex incertis rebꝰ inter hoīes ſumunt̉: ita ⁊ hoc iudiciū aduerſus deū ex ambiguitate ſuſcipit̉: qd̓ penitus repellit a nobis: vt cōſtans potiꝰ fides retineatur: qꝛ nō ſicut in certis rebꝰ pctm̄ fit ꝑperā iudicaſſe: ſꝫ ſi in his rebꝰ dedero iudiciū: initiū fit crimīs.AVG. de con. euā. Ul̓ aliter: Hoc loco nihil aliudp̄cipi exiſtimo niſi vt ea facta q̄ dubiū ē quo animofiant: in meliorē ꝑtē interp̄temur. Deꝰ aūt q̄ nō pn̄tbono animo fieri ſic̄ ſunt ſtupra blaſphemie ⁊ huiuſmōi: nobis iudicare ꝑmittit̉. de factis aūt medijsq̄ pn̄t bono ⁊ malo animo fieri: temerariū ē iudicare: maxime vt ꝯdēnemꝰ. Duo aūt ſūt in qͥbꝰ temera
riū iudiciū cauere debemꝰ. cū incertū ē quo animoqͥcqͣꝫ factū ſit: vel cū incertū ē: qͣlis qͥſqꝫ futurꝰ ē qunūc vel malus apparet. Nō gͦ rep̄hēdamꝰ ea q̄ necſcimꝰ quo animo fiant: neqꝫ ita rep̄hēdamꝰ q̄ manfeſta ſūt vt deſperemꝰ ſanitatē. Pōt aūt mouere qd̓ait: In quo iudicio iudicaueritis: iudicabimi. Nunquid ſi nos temerario iudicio iudicauerimꝰ temereetiā de nobis deꝰ iudicabit; aut nūqͥd ſi mēſura iniqua mēſi fuerimꝰ: ⁊ apud deū ē iniqua menſura vn̄nobis remetiat̉? Nā menſure noīe ipſum iudiciū ſignificatū arbitror. Sed hoc dictū ē qm̄ temeritas qͣpunis aliū: ipſa te puniat neceſſe ē. Iniqͥtas enī ſepenihil nocet ei qͥ patit̉ iniuriā: ei v̓o q̇ facit neceſſe eſtvt neceat̉. FAVG. xxj. de ciui. dei: Dicūt aliqui quveꝝ ē qd̓ ait chriſtꝰ: vt in qͣ mēſura menſi fueritꝭ remetietur vobis: ſi tꝑale pctm̄ ſupplicio puniat̉ eterno. Nec attēdūt nō ꝓpter eqͣle tꝑis ſpaciū: ſꝫ ꝓpterviciſſitudinē mali .i. qͥ mala fecerit mala patiat̉: eandem dictā mēſurā fuiſſe: qͣꝫuis in ea re hoc ꝓpͥe poſſit accipi: de qͣ deꝰ cū hoc diceret: loq̄bat̉ .i. de iudicijs ⁊ ꝯdēnatiōibꝰ. Proinde qͥ iudicat ⁊ condēnat:iuſte iudicatur ⁊ condemnatur: iuſte in eadē mēſura recipit: qͣꝫuis nō hoc qd̓ dedit. Iudicio .n. fecit qd̓iniquū ē: iudicio patit̉ qd̓ iuſtū ē.Quid āt uides feſtucā ī ocl̓o friſtui: ⁊ trabē ī ocl̓o tuo n̄ uides? Autquomō diciſ fratri tuo: Frat̉ ſine eijciā feſtucā de ocl̓o tuo: ⁊ ecce trabſeſt in oculo tuo? Hypocrita eijcepͥmū trabē d̓ oculo tuo: ⁊ tūc uideb̓eijcere feſtucā de oculo fratris tui.AVG. d̓ ſer. do. Quia temerario ⁊ iniquo iudiciodn̄s nos āmonuerat: maxime āt hi temere iudicātqͥ de incertis ⁊ facile rep̄hēdūt: qͥ magis amāt vituperare ⁊ dānare qͣꝫ emēdare atqꝫ corrige̓: qd̓ vitiuꝫvel ſuꝑbia ē vel inuidētia: ꝯſequēter ſubijcit ⁊ dic̄:Quid aūt vides feſtucā in oculo fratris tui: ⁊ trabein ocu. tuo nō vides./ HIE. Deꝰ loqͥt̉ qͥ cū mortalicrimine detineat̉ obnoxi minora pctā fratribꝰ nonconcedūt: vt ſi forte ita ille peccauerit: tu odio reprehendaſ. Quātū aūt inter feſtucā ⁊ trabē: tantū interirā diſtat ⁊ odiū: odiū enī ira inueterata ē. Fieri aūtpōt vt ſi iraſceris hoī: velis eū corrigi: nō aūt ſi eumoderis. CHR̓. in ho. Multi etiā hoc faciunt quiſi viderint monachū ſuꝑfluū veſtimētū habentem:aut copioſiori cibo potitū: amari fiunt accuſatores:quotidie ipſi rapiētes ⁊ crapulā ꝑatiēteſ CHRI.ſuꝑ matth̓. Uel aliter: Hoc qd̓ hic dicit̉ doctoribuſꝯuenit. Omne enī pctm̄ diiudicat̉ modicū aūt magnū ẜm peccantiſꝑſonam. Laici enī peccatū modicum eſt: ⁊ feſtuca qͣntū ad peccatū ſacerdotiſ: quodtrahi comꝑatur. HILA. Uel aliter: Peccatuꝫ inſpiritūſanctū eſt diuine virtutis poteſtatē negare: ⁊chriſto ſubſtātiam abnuere eternitatis ꝑ quē quiain hoīem venit deꝰ: hō rurſus veniret in deū. Ergoquāta inter feſtucā ⁊ trabē differētia ē: tantū on̄ditpeccatū in ſpiritūſanctum cetera crimina excedere:vt cum infideles delicta corporis alijs exprobrant:onus peccati qd̓ de ꝓmiſſis dei ambigūt: ī ſe an nō