Ca. VI.

iſta gubernāda ꝓueniat. Neqͣꝫ enim nō ipſe paſciteos qui manibus operant̉: neqꝫ etiā quia deꝰ dixit:Inuoca me in die tribulationis ⁊ eruam te: non deIuit fugere apoſtolus: ſed expectare vt comp̄henderet̉: ⁊ eū deus ſicut tres pueros de medijs ignibꝰ liheraret. Sicut enī qui fugiētibus ſanctis huiuſmōiqueſtionem obijceret: reſpōderent nō ſe oportuiſſetētare deum: ſed tunc talia deum ſi vellet eſſe facturum vt eos liberaret: ſicut danielē a leonibus ⁊ petrum a vinculis: cum ipſi quid facerēt non haberētCum v̓o eis fugā in poteſtatē dediſſet: etiam ſi liberarent̉ per illam: nō niſi ab ipſo liberari: ſicut ſeruisdei valentibus manibus ſuis victum trāſigere: ſi exeuāgelio nouerit queſtionē de volatilibus que nōſemināt neqꝫ metunt: facile reſpōdebunt. Si nos ꝑaliquā infirmitatem vel occupationē nō poſſumusoperari: ille nos paſcet ſicut aues que nihil oꝑanturCum aut poſſumꝰ non debemus tētare deum: quiahec que poſſumꝰ eiꝰ munere poſſumus. Et cum hicviuimꝰ: illo largiente viuimus: qͥ largitus eſt vt poſſimus: ⁊ ille nos paſcit a quo aues paſcunt̉: ſicut dr̄Et pr̄ veſter cele. paſ. illa: nōne vos ma. plu. eſ. illis.AVG. de ſer. do. in monte .i. carius vos valetis: qꝛrationale animal ſicut eſt hō ſublimiꝰ ordinat̉ in rerū natura qͣꝫ irrationalia: ſicut ſunt aueſ. FAVGV.xj. de ciui. dei: Plerūqꝫ tamē carius cōparat equusqͣꝫ ſeruus ⁊ gemma qͣꝫ famula: nō ratione cōſiderātis: ſed neceſſitate indigentis: ſeu voluptate cupiētisCHRI. Omnia enī animalia deus ꝓpter hoīemfecit: hominē aūt ꝓpter ſe. quāto ergo p̄cioſior ē hominis creatio: tanto maior eſt dei ſolicitudo de ip̄o.Si gͦ aues non laborātes inueniūt eſcas: homo nōinuenit: cui deus dedit ⁊ operādi ſcīam ⁊ fructificandi ſpem. HIERO. Sunt autē quidā qui dum volunt terminos patrū excedere ⁊ ad alta volitare: inima mergunt̉. Uolatilia celi angelos eſſe volūt: ceteraſqꝫ in dei miniſterio fortitudines que abſqꝫ cura dei ſui alant̉ ꝓuidentia. Si hoc itaqꝫ eſt vt intelligi volunt: qūo ſequit̉ dictum ad hoīes: Nōne vosma. plu. eſtis illis. Simpliciter gͦ accipiūt: ꝙ ſi volatilia abſqꝫ cura ⁊ erūnis dei alunt̉ ꝓuidētia: que hodie ſunt ⁊ cras non erūt: quātomagis homines quibus eternitas repormittit̉. HILA. Pōt autē diciꝙ ſub nomine volucꝝ exemplo noͣs īmundoꝝ ſpirituum hortat̉: quibꝰ ſine aliquo negocio querēdi ⁊congregādi: viuēdi tamē tribuit̉ de eterni ꝯſilij poteſtate ſubſtantia: atqꝫ vt ad immundos iſtud ſpūsreferat̉ opportune adiecit: Nōne vos magis pluriseſtis illis. De cōparatōis p̄ſtantia drīam nequicie ⁊ſanctitatis on̄dens ¶ GLO. Non ſolum aūt exemplo auiū: ſed experimēto docet ꝙ ad hoc ꝙ ſumꝰ ⁊viuimus nr̄a cura non ſufficit: ſed diuina ꝓuidentiaoperat̉ dicens: Quis aūt veſtrū cogi. pōt adijce. adſtaturā ſuā cubi. vnū CHRY. ſuꝑ mattheū: Deusenī eſt qui ꝑ ſingulos dies incrementa corporis tuifacit: te nō intelligente. Si ergo in teipſo quotidie?dei ꝓuidētia operat̉: qūo in neceſſarijs tuis ceſſabitSi autē vos cogitando modicam partē corpori veſtro addere non poteſtis: qūo cogitādo ſaluādi eſtꝭin toto? AVG. de ſer. do. in mōte: Uel pōt referriad ſequētia: ac ſi diceret: Nō eſſe cura nr̄a factuꝫ vtad hanc ſtaturā veniret corpus nr̄m: ex hoc ītelligi

pōt: ꝙ ſi velletis adijcere vnum cubitū non poſſetisIlli ergo tegendi corporis curā relinquite: cuiꝰ cura factū eſt vt eſſet tāte ſtature/ HLA. Sicut fidēvitalis ſubſtātie nr̄e de documēto ſpirituū ſeruauitita opinionē futuri habitus iudicio cōis intelligētiedereliquit. Cū eniꝫ vniuerſoꝝ corpoꝝ que vitā hauſerunt: diuerſitatem in vnū perfectum virū ſit excitaturus: ſolus qui potēs ſit ad vniuſcuiuſqꝫ ꝓceritatēcubitum vnū ⁊ alteꝝ tertiūue p̄ſtare: de veſtitu .i. deſpecie corporū cū eius contumelia ambigimus: qͥ vtequalem omnē hoīem efficiat: tantū mēſure eſt humanis corporibus additurus. AVG. vltimo de ciuitate dei: Sed ſi chriſtus in ea mēſura corporis inqua mortuꝰ eſt reſurrexit: nefas eſt dicere cū reſurrectionis omniū tempꝰ venerit: acceſſurā corpori eiuseam magnitudinē quā non habuit: qn̄ in ea diſcipulis in quo notus erat apparuit: vt longiſſimis fieripoſſit equalis. Si auteꝫ dixerimꝰ ad dn̄ici corporismodū etiā minimorū maiorūqꝫ corpora redigendaperibit de multoꝝ corporibꝰ ꝑplurimū: cum ip̄e neccapillū perituꝝ eſſe ꝓmiſit. Reſtat ergo vt quiſqꝫ recipiat ſuā menſuram quā vel habuit in iuuētute: ſiſenex eſt mortuus: vel fuerat habiturꝰ ſi eſt ante defunctus. Et iō non eſt dictū ab apoſtolo in mēſuraꝫſtature: ſed in mēſurā etatis plenitudinis chriſti: qͥareſurgent corpora mortuoꝝ in iuuenili etate ⁊ robore ad quā chriſtum perueniſſe cognouimus.¶ Et de ueſtimētis ꝗd ſoliciti eſtisCōſiderate lilia agri qūo creſcunt.Non laborat neqꝫ nent. Dico aūtuobis: quoniā nec ſalomon in omnigloria ſua coopertꝰ eſt ſicut unū exiſtiſ. Si enī fenū agri qd̓ hodie eſt ⁊cras in clibanū mittit̉ deꝰ ſic ueſtit:quanto magis uos modice fidei?CHRV. in ho. Poſtqͣꝫ mōſtrauit ꝙ non oportetnos ꝓ cibo eſſe ſolicitos: ad id quod leuiꝰ eſt ꝑtranſit: neqꝫ enim ita neceſſarium eſt indumentū ſicut cibus. vn̄ dicit: Et de veſti. qͥd ſoli. eſtis. Non autē hicvtit̉ exemplo volucꝝ vt induceret pauonē ⁊ cignū:a quibꝰ erat ſimilia exempla accipere: ſed vtit̉ exemplo lilioꝝ dicens: Cōſiderate lilia agri. Uult ex duobus moſtrare ſuꝑabundantiā .ſ. a munificētia pulchritudinis: ⁊ a vilitate participantiū tali decore.AVG. de ſer. do. in mōte: Ipſa aūt docurenta nonſic allegorice diſcutiēda ſunt: vt queramꝰ quid ſignificent aues celi: aut lilia agri: poſita ſunt enī vt de rebus minoribꝰ maiora ꝑſuadeāt̉ CHRY̓. ſuꝑ mattheū: Lilia enī ſtatuto tēpore formant̉ in frondibꝰ:veſtiunt̉ candore: implent̉ odoribꝰ. Et qd̓ terra radici nō dederat: deus inuiſibili oꝑatione largit̉. Inomnibꝰ aūt eadem plenitudo ſeruat̉: vt nō ab euentu facta putēt̉: ſed dei ꝓuidētia ītelligāt̉ eſſe diſpoſita. Dicendo aūt: Nō laborāt: viros cōfortat. Dicēdo vero: Neqꝫ nent: mulieres. ¶ CHRI. in ho. Hecaūt dicens nō opus ꝓhibuit: ſed ſolicitudinē: ſicut ⁊ſupra cū de ſeminatione loqueret̉. CHRV. Et vtmagis dei ꝓuidētiā in ipſis cōmendet: que omnem

e 4