CA. VI.
Si oculꝰ tuus ſanꝰ fuerit aut īfirmꝰ. nūc autē dicitSimplex ⁊ nequā. ſi āt benignū oculū hꝫ ⁊ īfirmū:nunꝗd corpꝰ eiꝰ in lumīe ē? Aut ſi malignū ⁊ ſanu:nunqͥd corpꝰ eiꝰ in tenebris ē A HIERO. Sꝫ ſolētlippiētes lucernas vide̓ numeroſaſ. ſimplex aut oculus ⁊ purꝰ ſimplicia ītuet̉ ⁊ puray CHRY. ſuꝑ mattheū: Uel or̄ oculus nō a foris: ſꝫ ab intꝰ. Lucernaenī ē mens ꝑ quā aīa videt deū. Qui gͦ cor hꝫ ad deum: illiꝰ oculꝰ lucidus eſt .i. illiꝰ mens mūda ē: nonterrenis ꝯcupiſcētijs ſordidata. Tenebre aūt ī nobisſunt ſenſus carnales: qͥ ſemꝑ deſiderāt que ſūt tenebraꝝ. Qui gͦ hꝫ oculū mundū .i. mētē ſpiritalē: corpſuū ẜuat lucidū .i. ſine peccato. Et ſi enī caro deſiderat mala: v̓tute tn̄ diuini timoris repercutit eā. Quiaūt hꝫ oculū .i. mētē aūt malignitate tenebroſaꝫ autꝯcupiſcētia turbulētā: tenebroſū poſſidet corpꝰ: nōenī reſiſtit carni qn̄ ꝯcupiſcit ꝑuerſa: qꝛ nō hꝫ ſpemin celo q̄ p̄ſtat nobis v̓tutē vt ꝯcupiſcētijs reſiſtamꝰNILA. Uel alit̓: De officio luminis oculi lumencordis exp̄ſſit: qd̓ ſi ſimplex ⁊ lucidū manebit: claritatem eterni luminis corꝑi tribuit: ⁊ ſplēdorē originis ſue corruptioni carnis infundet .ſ. in reſurrectōeSi aūt obſcuꝝ peccatis ⁊ volūtate erit: vitijs mentisnatura corꝑis ſubiacebit. AVG. de ẜ. do. Uel alit̓Oculū h̓ acciꝑe debemus intētionē nr̄am q̄ ſi munda fuerit ⁊ recta: oīa oꝑa nr̄a q̄ ẜm eam oꝑamur bona ſunt: q̄ qͥdē oīa totū corpꝰ appellauit: qꝛ ⁊ apl̓smēbra nr̄a dicit q̄dā oꝑa vbi ait: Mortificate membra veſtra fornicatōem ⁊ īmundiciā. nō gͦ quid qͥſqꝫfaciat: ſed quo aīo faciat ꝯſiderādū ē. Hoc eſt enimlumē in nobis: qꝛ hoc nobis manifeſtū eſt bono aīonos facere qd̓ facimꝰ. Omne enī qd̓ manifeſtat̉ lumen ē. Ipſa vero fcā que ad hōiuꝫ ſocietatē ꝓcedūtincertū nobis hn̄t exitu: ⁊ iō tenebras eas vocauit.nō enī noui cū pecuniā porrigo īdigenti qͥd ſit indefacturꝰ. Si gͦ ipſa cordis ītentio q̄ tibi nota eſt: ſordidat̉ appetitu tꝑaliū rerū: magis ip̄m ſcm̄ cuiꝰ īcertꝰeſt exituſ ſordidū erit: qꝛ ⁊ſi bn̄ alicui ꝓueniat: qd̓ tunō recta intētione facis: qūo tu feceris: īputabit̉ tibinō qūo illi ꝓuenerit. Si aūt ſimplici intentione .i. fine charitatis oꝑa nr̄a fiāt: tūc mūda ſunt: ⁊ placentī ꝯſpectu dei. 7AVG. ꝯͣ mēda. Sꝫ ea q̄ ꝯſtat eē peccata: nulla velut bona intentione faciēda ſūt: ea qͥppe oꝑa hōiuꝫ ſi cās habuerīt bonas vel malas: nūcſunt bona nūc mala: q̄ nō ſunt ꝑ ſeip̄a peccata: ſicutvictū p̄bere pauperibꝰ bonū ē: ſi fiat miſericordie cāmalū autē ſi fiat cā iactātie. Cū v̓o oꝑa ipſa peccataſunt vt furta: ſtupra: ⁊ huiuſmōi: quis dicat cāis bonis eē faciēda: vel peccata nō eē? qͥs dicat furemurdiuitibus vt habeamus quid demus pauꝑibus?GREGO. xxviij. mora. Uel aliter: Si lumē qd̓ inte ē .i. ſi hoc ꝙ nos bn̄ age̓ cepimus: ex mala intentōne offuſcamus: ipſa q̄ mala eē nō ignoramus etiamcū facimꝰ: quāte tenebre erūt. REMI. Uel aliter:Fides lucerne aſſimilat̉: qꝛ ꝑ eam greſſus īteriorishōis .i. actio illuminat̉ ne offendat: ſꝫ illd̓: Lucernapedibꝰ meis v̓bū tuū. q̄ ſi fuerit mūda ⁊ ſimplex totum corpꝰ lucidū erit. Si v̓o ſordida: totū corpꝰ erittenebroſuꝫ. Uel aliter: Per lucernā ītelligit̉ rectoreccleſie: qͥ bn̄ oculꝰ dr̄: qꝛ ſalutaria plebi ſubiecte p̄uidere dꝫ: que ꝑ corpꝰ ītelligit̉. Si ergo rector eccleſie errauerit: quātomagis errabit ppl̓s ei ſubiectus.
¶ Nemo poteſt duobꝰ dn̄is ẜuire.Aut enī unū odio habebit: ⁊ alterūdiliget: aut unū ſuſtinebit: ⁊ alterūcontēnet. Non poteſtis deo ẜuire⁊ mammone.CHRY. ſuꝑ matth. Suꝑius dixerat dn̄s ꝙ qͥ habꝫmentē ſpiritalē: ille pōt corpꝰ ſuū ẜuare fine peccatoqͥ aūt nō hꝫ: nō pōt. cuiꝰ rōnem ſubiūgit dicēs: Nemo pōt duobus dn̄is ẜuire. GLO. Uel aliter: Ꝙdcm̄ eſt ſupra ꝙ ꝓpter ītentionē tꝑaliū: bona malafiunt. vn̄ poſſꝫ aliquis dicc̄: Ego faciā bona: ⁊ ꝓptertꝑalia ⁊ ꝓpter celeſtia. Cōtra qd̓ dn̄ſ ait Nō poteſtꝭduobꝰ dn̄s ẜuire. CHRI̓. in ho. Uel aliter: In anterioribꝰ auariciā cōp̄ſſit tyrānidē ꝑ mula ⁊ magnaſed adhuc alia apponit āpliora. Nō enī in hoc ſolūnobis nocēt diuitie ꝙ latrones aduerſꝰ nos armāt⁊ ꝙ ītellectū obtenebrāt: ſed etiā a ſeruitute dei nosexpellūt: ⁊ hoc ꝓbat a cōibꝰ ꝯceptionibꝰ dicēs: Nemo pōt. du. do. ẜui. Duos aūt dicit: qͥ ꝯͣria iniūguntCōcordia enī multos vnū facit: qd̓ oſtēdit̉ ꝑ hoc ꝙſubdit: Aut enī vnū odio habebit. Iō aūt duo ponitvt moſtret facilē eē tranſmutatōem ad meliꝰ. Si .n.dicas: Seruus ſcūs ſum pecuniarum: amādo .ſ. easmoſtrat ꝙ poſſibile eſt ad aliud venire .ſ. nō ſuſtinēdo ſeruitutē: ſed cōtēnendo. GLO. Uel duo tāgē̓videt̉ ſeruiētiū genera: qͥdā enī ſeruiūt liberaliter examore: qͥdā ſeruiliter ex timore. Si gͦ aliqͥs ex amore ſeruiat vni ꝯͣrioꝝ dn̄oꝝ: neceſſe eſt vt alterū odiohabeat. Si v̓o ex timore ſeruiat: neceſſe ē vt dū vnuꝫſuſtinet alteꝝ ꝯtēnat. Res aūt terrena vel deꝰ ſi ī corde hōis dominet̉: ad ꝯͣria ex vtroqꝫ trahit̉ hō: namdeꝰ trahit ad ſaꝑiora ſibi ſeruiētē: res v̓o terrena adinferiora. ⁊ iō qͣſi cōcludēs ſubdit: Nō po. deo ſer. ⁊mam. HI ERO. Māmona ſermone ſyriaco diuitie nuncupant̉. Audiat ergo hoc auarꝰ qͥ cenſet̉ vocabulo chriſtiano: nō poſſe ſe ſimul diuitijs xp̄oqꝫſeruire: ⁊ tn̄ nō dixit: Qui hꝫ diuitias: ſed Qui ſeruitdiuitijs. Qui enī diuitiaꝝ ſeruꝰ eſt: diuitias cuſtoditvt ſeruus. qͥ aūt ẜuitutis excuſſit iugū: diſtribuit easvt dn̄s ¶ GLO. Per māmona etiā ītelligit̉ diabolus qͥ p̄eſt diuitijs: nō ꝙ poſſit eas dare niſi qn̄ deꝰꝑmittit: ſed qꝛ ꝑ eas hoīes fallit. ¶AVG. de ſer. do.ī mōte: Qui enī ſeruit māmone .i. diuitijs: illi vtiqꝫſeruit: qͥbus rebꝰ iſtis terrenis merito ſue ꝑuerſitatisp̄poſitꝰ pͥnceps huiꝰ ſeculi a dn̄o dr̄. Uel aliter: quiſint duo dn̄i on̄dit cū dr̄: Nō po. deo ẜ. ⁊ mā .ſ. deo:⁊ diabolo. Aut ergo hūc odio ha. hō: ⁊ al. di. i. deumAut al. pa. ⁊ al. cōtem. Patit̉ enī duꝝ dn̄m qͥſqͥs ſeruit māmone: ſua enī cupiditate īplicatꝰ ſubdit̉ diabolo: ⁊ nō eū diligit. Sicut qͥ ancille aliene ꝯiunctꝰeſt: ꝓpter cōcupiſcētiā durā patit̉ ſeruitutē: ⁊ ſi nondiligat eū: cuiꝰ ancillā diligit. Dixit aūt Alteꝝ ꝯtemnet: nō Odio habebit. nullꝰ enī v̓a ꝯſcīa deū poteſtodiſſe. Contemnit autem .i. non timet eum: cū quaſide eius bonitate ſecurus eſt.¶ Ideo dico uobis ne ſoliciti ſitisanime ueſtre quid māducetis: neqꝫcorꝑi ueſtro ꝗd induamini. Nōne
e 3