CA. VI.

qui petimꝰ regnum celoꝝ velociter aduenire. vel addit: Quotidianū. vt tātū qͥs māducet qͣꝫtū rō naturalis exigit: nō qͣꝫtū laſciuia carnis īpellit. Si enī ī vnocōuiuio tantū expēdas qͣꝫtū ſufficere tibi pōt centuꝫSiebꝰ: iā nō quotidianū cibū māducas: ſed multoꝝHIERO. In euāgelio aūt qd̓ appellat̉ ẜm hebreos ꝑ ſuperſubſtātiali pane moar reꝑitur: qd̓ dr̄ craſtinū: vt ſit ſenſus: Panē noſtrū craſtinū .i. futurumda nobis hodie.¶ Et dimitte nobis debita noſtra:ſic̄ ⁊ nos dimittimꝰ debitoribꝰ nr̄is.CHRV. Poſt ſubſidiū cibi petit̉ ⁊ venia delicti:vt qui a deo poſcit̉: in deo viuat: nec tm̄ pn̄ti vite: ſꝫeterne cōſulat̉: ad quā venire pōt ſi peccata donentur: q̄ debita dn̄s appellauit: ſicut alibi dicit: Dimiſiribi omne debitū: qꝛ rogaſti me. vn̄ ſequit̉: Dimittenobis debita nr̄a. Quare neceſſarie ⁊ ſalubriter ammonemur qͥ peccatores ſumus: qͥ ꝓ peccatis rogarecōpellimur. ⁊ ne qͥs ſibi qͣſi innocens placeat ⁊ ſe extollēdo plus pereat: īſtruit̉ ſe peccare quotidie duꝫp peccatis quotidie iubet̉ orare. 4VG. de bonoꝑſeuerātie: Hoc aūt telo pelegiani confodiunt̉ heretici qͥ audent dicere hoīem iuſtū in hac vitā hr̄e nullum oīno peccatū: ⁊ in talibꝰ hōibus eē iā ī pn̄ti tꝑeeccleſiā nō hn̄tem maculā aūt rugā­ CHRV. ī ho.Qm̄ vero fidelibus hec or̄o ꝯuenit: ⁊ leges eccleſiedocēt ⁊ or̄onis pͥncipiū qd̓ docet deū pr̄em vocare.Qui gͦ fidelibꝰ iubet remiſſionem peccatoꝝ pete̓: demōſtrat ꝙ poſt baptiſmū ꝯtingit peccata dimitti ꝯͣnouatianos. CYPRI. Qui gͦ ꝓ peccatis non oraredocuit: paternā miſericordiā ꝓmiſit: ſed plane addidit legē certa ꝯditione nos ꝯſtringens: vt ſic nobisdebitu dimitti poſtulemꝰ: ẜm ꝙ ⁊ ipſi debitoribꝰ noſtris dimittimꝰ. ⁊ hoc eſt ꝙ dicit: Sicut ⁊ nos dimittimꝰ debitoribꝰ nr̄is. GREGO. x. mora. Ut profecto bonū qd̓ a deo cōpuncti petimꝰ: hoc pͥmum ꝓximo cōuerſi faciamꝰ. AVG. de ſer. do. Hoc non depecunia dicit̉: ſed de oībus q̄ ī nos quiſqꝫ peccat: acꝑ hoc etiā de pecunia peccat: nāqꝫ in te qui pecuniātibi debitā cū habeat vn̄ reddere: non reddit: quodpeccatū ſi nō dimiſeris: nō poteris dicere: Dimit. nobis de. no. ſi. ⁊ nos di. de. nr̄is. CHRY. ſuꝑ matth.Cū qua gͦ ſpe orat: qͥ inimicitiā ẜuat aduerſus alteꝝa quo forſitan leſus eſt. Sicut enī ipſe orās mētiturdicit enī Remitto: ⁊ non remittit: ſic ⁊ a deo petit indulgentiā: ⁊ nō illi indulget̉. Sed multi nolētes dare veniā peccātibus in ſe: fugiūt iſtā or̄onem orare:ſtulti. pͥmo qꝛ qͥ nō ſic orat: vt docuit chriſtus: nō eſtchriſti diſcipulꝰ: ſecundo qꝛ nec pr̄ libenter exauditor̄onē quā filiꝰ nō dictauerit: cognoſcit enim pr̄ filijſui ſenſus ⁊ v̓ba: neqꝫ ſuſcipit q̄ vſurꝑatio hūana excogitauit: ſed q̄ ſapīa chriſti expoſuit. AVG. ī enchiri. Tn̄ qꝛ hoc tā magnū bonū .ſ. dimitte̓ debita ⁊diligere inimicos tante multitudinis nō eſt quātaꝫcredimꝰ exaudiri cū in or̄one dr̄: Dimitte no. de. no.ſicut ⁊ nos di. de. no. Proculdubio verba ſpōſionishuiꝰ īplent̉: ſi hō nōdū ita ꝑficit vt diligat inimicuꝫ:tn̄ qn̄ rogat̉ ab hoīe qͥ peccauit in eū: vt ei dimittat:dimittit ex corde: qͥ etiā ſibi rogāti vtiqꝫ vult dimittiIā v̓o qͥ eū in quē peccauit: ſi peccato ſuo moueturvt roget: nō adhuc ē reputandꝰ inimicꝰ: vt eū dilige̓

ſit difficile: ſicut difficile erat qn̄ īimicitiaſ exercebat¶ Et ne nos īducas in tētationeꝫ:CHRY. ſuꝑ matth. Quia multa magnifica ſupramādauit hominibꝰ. vt deū pr̄em ſuū dicāt: vt regnūdei petāt venire: iō nūc addit̉ humilitatis doctrinacū dr̄: Et ne nos inducas in tētationē. AVGV. deſer. do. in mōte: Nōnulli codices hn̄t: Et ne noͣs īferas in tētationē. qd̓ tātūdē valere arbitror: nam exvno greco v̓bo vtrūqꝫ eſt trāſlatū. Multi aūt interpretando ita dicunt: Ne nos patiaris induci in tētationē: exponētes qūo dictū ſit Inducas. Non enī ꝑſeip̄m īducit deꝰ: ſed īduci patit̉ eū quē ſuo auxiliodeſeruerit̉. CYPRI. Quā in parte on̄dit̉ ꝯͣ nos nihil aduerſariū poſſe niſi deꝰ an̄ p̄miſerit: vt omnistimor nr̄ ⁊ deuotio cōuertat̉ ad deū. AVG. de ẜ.do. Aliud eſt aūt īduci ī tētationē: aliud tetari. namſine tētatione ꝓbatꝰ eē nemo poteſt: ſiue ſibiipſi ſiuealij. Deo aūt an̄ oēs tētationes qͥſqꝫ nouiſſimus eſt.Nō gͦ hic orat̉ vt nō tētemur: ſed vt nō inferamur ītētationem tanqͣꝫ ſi qͥſpiā cui neceſſe eſt igne examinare nō orat vt igne nō cōtingat̉: ſed vt nō exurat̉.Inducimur enī ſi tales īciderīt quas ferre nō poſſumu.s AVG. ad ꝓbā: Cū gͦ dicimꝰ: Ne nos īducasin tēta. nos amonemur hoc pete̓ ne deſerti eiꝰ adiutorio alicui tētationi: vel cōſentiamꝰ decipi: vel cedamus afficti. CPRI. In quo āmonemur infirmitatis ⁊ ībecillitatis nr̄e: ne qͥs ſe inſolent̓ extollat: vtdū ꝓcedit humilis ⁊ ſubmiſſa ꝯfeſſio: ⁊ dat̉ totumdeo: qͥcqͥd ſuppliciter petit̉: ipſius pietate p̄ſtetur.AVG. de bo. ꝑſeuerātie: Cū aūt ſancti petūt ne nosīferas in tētationē: qͥd aliud qͣꝫ vt ī ſanctitate ꝑſeuerent ornāt. Si aūt hoc ſibi ꝯceſſo qͥdē eſſe de dei dono cū ab illo poſcit̉ demōſtrat̉: nemo ſcōꝝ nō tenetvſqꝫ in finē ꝑſeuerātiā ſcītatis: neqꝫ enī qͥſqͣꝫ in ꝓpo.ſito chriſtiano ꝑſeuerare deſiſtit: niſi in tētationē primitus inferat̉. Iō gͦ petimꝰ ne īferamur ī tētationeꝫvt hoc nō fiat: ⁊ ſi fit deꝰ nō ꝑmittit vt fiat. Nihil .n.ſit: niſi qd̓ aūt ipſe facit: aut fieri ꝑmittit. Potens eſtgͦ a malo ī bonū flecte̓ volūtates: ⁊ lapſuꝫ ꝯuerte̓ acdirigere in ſibi placitū greſſum. Cui nō fruſtra dicit̉Ne nos inferas in tētationē. nam qͥ in tētatōem ſuemale volūtatis nō infert̉: in nulla ꝓrſus infert̉. vnꝰqͥſqꝫ enī tētat̉ a ꝯcupiſcētia ſua. Uoluit gͦ deus a ſepoſcine inferamur ī tētatōem: qd̓ poterat nobis ⁊nō orātibꝰ dari: qꝛ voluit nos admoneri: a quo bn̄ficia accipiamꝰ. Attendat gͦ: eccl̓a quotidianas cr̄ones ſuas orat: vt increduli credāt. Deꝰ gͦ ꝯuertit adfidē: orat vt credētes ꝑſeuerēt. Deus ergo dat perſeuerantiam vſqꝫ in finem.¶ Sed libera noſ a malo: amen.A VG. de ſer. do. Orandū eſt: nō ſolū vt non inducamur ī malū quo caremꝰ: ſꝫ ab illo etiā liberemur:in qd̓ iā inducti ſumꝰ. ⁊ iō ſeqͥt̉: Sꝫ libera nos a malo. CHRY̓. in ho. Uel malū hic diabolū vocat: ꝓpter excellētiā malitie: nō q̄ ex natura eſt: ſꝫ que exelectione. Et qꝛ ad nos īpacabile bellū hꝫ: ꝓpt̓ hocdixit: Libera nos a malo. CYPRI. Poſt oīa qͥdēſupradicta in ꝯſumatione or̄onis venit clauſula vniuerſas ꝑtes nr̄as collecta breuitate ꝯcludēs. Nihilenī remanet qd̓ vltra adhuc debeat poſtulari: cumſemel ꝓtectionem dei aduerſus malū petamus qua