Mattheus

Abſit aūt ab oratione multa locutio: ſed non deſitmulta p̄catio ſi feruēs ꝑſeuerat intētio: nā multumloqui ē in orādo rem neceſſariā ſuꝑfluis agere verbis. Multū aūt p̄cari ē eū quem p̄camur diuturnacordis excitatione pulſare: nā plerūqꝫ hoc negociūplus gemitibus qͣꝫ ſermonibus agit̉: plus fletu qͣꝫaffatu YCHRI. in ho. Diſſuadet igit̉ ꝑ hoc inaneꝫlocutionē in orando: puta cū non petimꝰ decentiaa deo: potētatꝰ ⁊ glorias: inimicos ſuꝑare: ⁊ pecuniarū abundātiā. Iubet gͦ hic non longas orationesfacere. Longas aūt dico non tꝑe: ſꝫ multitudine eorum q̄ dicuntur: ꝑmanere tn̄ oportet eos qͥ petunt.Orationi enī ait apl̓us inſtantes. non tn̄ iubet decem miliū verſuū or̄onē cōponere ⁊ cordetenꝰ enūciare qd̓ occulte inſinuat: cū dixit: Nolite multumloqui. GLO. Dānat aūt multiloquiū or̄onis veniens de infidelitate. vn̄ ſeqͥtur: Sicut ethnici faciūtGentilibꝰ enī erat neceſſaria v̓boꝝ multiplicitas. ꝓpter demones qͥ neſcirēt qͥd illi peterēt: niſi illoꝝ v̓bis inſtructi. vn̄ ſeqͥtur: Putāt enī ꝙ in multiloqͥoſuo exaudiāt̉. AVG. de ſer. dn̄i in mōte: Et reueraomne multiloquiū a gētilibꝰ venit: qͥ exercēde lingue potius qͣꝫ mūdando aīo dant operā: ⁊ hoc ſtudij genꝰ etiā ad deū p̄ce flectēdū trāſferre conant̉.¶ GRE. xxxiij. mora. Sed veraciter orare ē amarosin cōpūctione gemitus ⁊ non cōpoſita v̓ba reſonare. Et iō ſubdit̉: Nolite ergo aſſimilare eiſ. AVGde ſer. dn̄i in mōte: Si enī verba multa ad id ꝓferutur vt inſtruat̉ ignarꝰ: qͥd eis opꝰ ē ad reꝝ oīm ꝯditorē. vn̄ ſeqͥt̉: Scit enī pr̄ veſter qͥd opꝰ ſit vobis anteqͣꝫ petatis eū. HIE. Cōſurgit aūt in hoc loco q̄dā hereſis ph̓oꝝ quorūdā dogma ꝑuerſū dicētiuꝫ:Si nouit deꝰ qͥd oremus: ⁊ anteqͣꝫ petamꝰ ſcit quoindigeamꝰ fruſtra ſciēti loqͥmur. Quibꝰ rn̄dēdū eſtnō narratores eē: ſed rogatores. Aliud ē enī narrare ignorāti: aliud petere ſciētīy CHRY. in ho. Nōgͦ oras vt doceas: ſed flectas vt familiaris efficiarisꝯtinuitate interpellatiōis: vt humilieris vt rememoreris pctōꝝ tuoꝝ AVG. de ſer. do. in mōte: Necetiā verbis nos age̓ debemꝰ apud deū ⁊ vt impetremus qd̓ volumꝰ: ſꝫ rebꝰ quas nō animo gerimꝰ: etintentiōe cogitatiōis cū dilectōe pura ⁊ ſupplici affectu. NAVG. ad probā: Sed iō ꝑ certa interuallatēpoꝝ etiā verbis rogamꝰ deum: vt illis reꝝ ſignisnoſipſos ammoneamuſ: qͣntumqꝫ in hoc deſiderioꝓfecerimꝰ: nobiſipſis innoteſcamꝰ: ⁊ ad hoc augendū noſipſos acrius excitemus ne varijs curis qd̓ tepeſcere ceꝑat: oīno frigeſcat ⁊ penitꝰ extinguat̉: niſicrebriꝰ inflāmetur. Nobis gͦ neceſſaria ſūt v̓ba: quibus cōmoueamur: ⁊ inſpiciamꝰ qͥd petamꝰ: nō quibus dn̄m ſeu docendū ſeu flectēdū eſſe credamus.AVG. de ſer. do. in monte: Sed rurſus q̄ri pōt ſiue rebꝰ ſiue verbis orādū ſit: qͥd opus ſit ip̄a or̄oneſi deus iā nouit qd̓ nobis neceſſariuꝫ ſit: niſi qꝛ ipſaoratiōis intētio cor noſtꝝ ſerenat ⁊ purgat: capacinſqꝫ efficit ad excipienda diuina munera: q̄ ſpūalit̓nobis infundūtur. Nō .n. ambitione p̄cū nos exaudit deus qͥ ſemꝑ paratꝰ ē dare ſuā lucē: ſed nos nōſemꝑ parati ſumꝰ acciꝑe cū inclinamur in aliā. Fitgͦ in or̄one ꝯuerſio cordis ad deū: ⁊ purgatio interioris oculi cū ea q̄ cupiebant̉: tꝑaliter exciudunt̉: vtacies cordis ſimplicis ferre poſſit ſimplicē lucē: ⁊ ī

ea manere tū gaudio quo btā vita ꝑficitur.¶ Sic ergo uos orabitis: Pat̉ noſter qui es in celis:GLOInter ſalutaria monita ⁊ diuina qͥbus cōſulit credētibꝰ formā orādi ꝓpoſuit: ⁊ or̄ones cōpoſuit breuibus verbis: vt ſit fiducia cito annuēdi.qd̓ breuiter vult rogari. vn̄ dicit: Pater nr̄ qͥ es ī celis. CYPRI. de or̄one dn̄ica: Qui fecit viuē: dociit ⁊ orare: vt dū or̄one quā filiꝰ docuit apud patremloquimur: facilius audiamur. Amica ⁊ familiarisoratio ē dn̄m de ſuo rogare: agnoſcat pater filij ſuiv̓ba cū p̄cē facimus: ⁊ cū ipſū habeamꝰ aduocatumapud patrē ꝓ pctīs nr̄is: qn̄ pctōres ꝓ delictis nr̄ispetimus: aduocati nr̄i v̓ba promamꝰ GLO. Nōtn̄ his ſolis v̓bis oratur: ſed ⁊ alijs ſub eodem ſenſuꝯceptis qͥbꝰ cor nr̄m accendit̉. AVG. de ſer. dn̄i īmonte: Cū aūt in omni dep̄catione beniuolētia cōcilianda ſit eiꝰ quē dep̄camur: deinde dū qͥd dep̄cemur ꝑ laudē illiꝰ ad quē oratio dirigit̉: ſolet beniuolentia conciliari: ⁊ hoc in orationis pͥncipio poniſolet. In quo dn̄s nr̄ nihil aliud nos dice̓ iuſſit niſiPr̄ nr̄ qͥ es in celis. Multa quidē dicta ſūt in laudem dei: nuſqͣꝫ tn̄ īuenit̉ p̄ceptū ppl̓o iſrl̓ vt dicerētPater noſter: ſed ē eis inſinuatꝰ vt dn̄s tanqͣꝫ ẜuis.ſed de ppl̓o xp̄iano apl̓us dicit: ꝙ ſpm̄ adoptionisaccepit: in quo clamamꝰ. Abba pater. qd̓ nō ē meritoꝝ noſtroꝝ: ſꝫ gr̄e quā ī or̄one ponimꝰ: cū dicimꝰ:Pat̓: quo noīe ⁊ charitas excitat̉. Quid enī chariꝰdebet eē filijs qͣꝫ pr̄? ⁊ ſupplex affectꝰ cū homīes dicūt deo: Pater nr̄. ⁊ quedā impetrāci p̄ſuppoſitio.Quid iā nō det filijs petētibꝰ: cū hocipſū an̄ dederitvt filij eēt. Poſtremo qͣnta cura animū tāgit vt qͥdicit: Pr̄ nr̄. tāto pr̄e nō ſit indignꝰ. Admonēt̉ etiāhinc diuites: vel gene̓ nobiles cū facti fuerint chriſtiani: nō ſuꝑbire aduerſus pauꝑes vel ignobiles:qm̄ ſimul dicūt deo: Pr̄ nr̄: qd̓ non pn̄t pie ac veredice̓ niſi ſe frēs eē cogſcāt FCHRV. in ho. Qd̓ eniꝫnocumētū ē ex inferiori cognatiōe: cū ẜm ſuꝑioreꝫoēs ſimus copulati: qͥ etiā patrē dixit ⁊ pctōꝝ remiſſionē ⁊ adoptionē ⁊ hereditatē ⁊ fraternitatē q̄ eſtad vnigenitū: ⁊ ſpūs largitionē ꝑ vnā hāc ꝯfeſſus ēnūcupationē. Nō .n. poſſibile ē euocare deū patretniſi eū qui ē oībus iſtis bonis potitus. Duplicit̓ igitur orātiū erigit ſenſū ⁊ dignitate eiꝰ qͥ inuocatur: ⁊magnitudine beneficioꝝ quibus orans potitus ē.CIPRI. de oratiōe dn̄ica: Nō aūt dicimus Paimeus: ſed Pr̄ nr̄: qꝛ pacis ⁊ vnitatis magiſter noluit ſigillatim ⁊ pͥuatim p̄cē fieri: vt quis cum precat̉:pro ſe tm̄ p̄cetur. Publica enī ē nobis ⁊ cōis oratio⁊ qn̄ oramus: nō ꝓ vno tm̄: ſed ꝓ populo toto oramus: qꝛ totus ppl̓s vnū ſumus. Sic enī vnū orareomnibus voluit: quō in vno oēs ipſe portauit.CHRI. ſuꝑ matth̓. Pro ſe .n. orare neceſſitas cogit. pro altero autē charitas fraternitatis hortatur.Dulcior aūt eſt ante deū oratio: nō quā neceſſitasranſmittit: ſꝫ quā charitas fraternitatis cōmendat:GLO. Dr̄ etiā Pr̄ nr̄: qd̓ cōe ē oībus: nō pr̄ meqd̓ ſoli xp̄o ꝯuenit: qͥ ē filiꝰ ꝑ naturā ¶ CHRI. ſuper mitheum: Addit autem: Qui es in celis. vt ſciāmus nos habere patrem celeſtem: et erubeſcantſe terrenis rebus ſubſternere qui patrē hn̄t in celis.