Mattheus

fornicationis. AVG. de ſer. do. Non aūt tm̄ fornicantē vxorē dimittere ꝯcedit̉: ſed quiſqͥs eā quoqꝫvxorē dimittit a qͣ ipſe cogit̉ fornicari: cā fornicationis vtiqꝫ dimittit: nō tm̄ illiꝰ: ſed ⁊ ſue. illiꝰ: qꝛ fornicat̉: ſue ne fornicet̉ 7AVG. de fide ⁊ operibus: Eodem etiā mō rectiſſime dimittit ſi viro ſuo dicat: nōero vxor tua: niſi mihi de latrocinio diuitias cōgreges: aut ſiqͥd aliud vel facinoroſū vel flagitioſum inviro monuerit. Tūc enī ille cui hoc vxor dicit: ſi veraciter penitens eſt: mēbrū qd̓ eū ſcandalizat amputabit̉. ¶AVG. de ſer. do. in mōte: Nihil aūt eſt iniquius qͣꝫ foͣrnicatōis cā vxorē dimitteͣ: ſed ⁊ ipſe cōuincit̉ fornicari: occurrit ei illud ī quo alteꝝ iudicaste ip̄m ꝯdēnas. De eo āt qd̓ dicit: Et qͥ di. dux. adul.pōt q̄ri: vtꝝ ſicut mechat̉ ille qͥ eā duc: ſic ⁊ illa quāducit. iubet̉ enī ab apl̓o ⁊ illa mane̓ innupta: aut viro recōciliari. Sed tn̄ ſi diſceſſerit a viro: multū ītereſt vtꝝ dimittat: an dimittat̉. ſi enī ipſa viꝝ dimiſerit⁊ alteri nupſerit: videt̉ cupiditate mutādi ꝯiugi viꝝpͥorē reliquiſſe q̄ adult̓ina cogitatio ē. ſꝫ ſi dimittat̉a viro: īueniri nō pōt: qūo cū vir ⁊ mulier pari ꝯſenſu miſceant̉: vnꝰ eoꝝ mechatꝰ ſit ⁊ nō alter. Huc accedit: qꝛ ſi mechat̉ ille ducendo eā q̄ dimiſſa ē a viro: ipſa facit eū mechari: qd̓ hic dominꝰ vetat.Iterū audiſtiſ qꝛ dcm̄ eſt antiꝗsnon ꝑiurabis: reddes aūt dn̄o iuramenta tua. Ego aūt dico uobis: nōiurare oīno: neqꝫ ꝑ celū qꝛ thronusdei eſt: neqꝫ ꝑ terrā: qꝛ ſcabellū ē pedū eius. Neqꝫ per hieroſolymā: qꝛciuitas eſt magni regis. Neqꝫ ꝑ caput tuū iuraueris: qꝛ nō potes unucapillū albū facere aūt nigruꝫ. Sitaūt ſermo ueſter: eſt eſt: nō non: qd̓aūt his abundātius eſt: a malo eſt.GLO. Docuerat ſupra dn̄s nō eē iniuriā ꝓximo īferendā: ꝓhibēdo irā cū homicidio: cōcupiſcentiaꝫcū adulterio: ⁊ dimiſſionē vxoris cū libello repudij.nūc aūt ꝯn̄teª docet ab iniuria dei abſtinēdū: cū ꝓhibet nō ſolū ꝑiuriū tanqͣꝫ malū: ſed etiā iuramentūtanqͣꝫ mali occaſionē. vn̄ dicit: Iteꝝ audi. qꝛ dict. eſtanti. nō ꝑiu. Dicit̉ enī in leuiti. Nō ꝑiurabis in noīemeo. ⁊ ne creaturaſ facerēt ſibi deoſ: p̄cepit redderedeo iuramēta: ⁊ nō iurare ꝑ creaturas. vn̄ ſubditur:Red. aūt do. iura. tua. i. ſi iurare ꝯtigerit ꝑ creatoreꝫiurabis: nō ꝑ creaturā. vn̄ dr̄ in deutero. Dn̄m deuꝫtuū timebis: ⁊ ꝑ nomē eius iurabis. IHIER. Hocaūt qͣſi paruulis fuerat lege conceſſum: vt quo victimas īmolabant deo: ne eas idolis īmolarēt: ſic ⁊ iurare ꝑmitterent̉ in deū: nō ꝙ recte hoc facerēt: ſꝫ ꝗmeliꝰ eēt deo hoc exhibere qͣꝫ demonijs. PCHRV.ſuꝑ matth. Nemo enī frequent̓ iurat qͥ nbn̄ aliqn̄ ꝑiuret: ſicut qͦ fecit cōſuetudinē multa loqͥ aliqn̄ loqͥtur īportuna. AVG. ꝯͣ fauſtum: Quia v̓o ꝑiuraregraue peccatū ē: longius aut remotꝰ eſt a ꝑiurio quinec iurare ꝯſueuit: qͣꝫ qͥ veꝝ iurare ꝓcliuis ē: maluitnos dn̄s nō iurātes recede̓ a v̓o: qͣꝫ veꝝ iurantes ap-

propinquare ꝑiurio. vn̄ ſubdit: Ego aūt dico vobisnō iurare oīno. AVG. in ſer. do. in mōte: In quophariſeoꝝ iuſticiā q̄ eſt nō coniurare cōfirmat. nonenī pōt ꝑiurare: qͥ nō iurat: ſed qm̄ ille iurat: qͥ adhibet deū teſtem: cōſiderādū ē ne ꝯͣ hoc p̄ceptum dn̄apl̓s feciſſe videat̉: qꝛ ſepe hoc mō iurauit cuꝫ dixit.Que ſcribo vobis ecce corā deo: qꝛ non mētior. ⁊ teſtis ē mihi deus: cui ſeruio in ſpū meo: niſi forte qͥsdicat tūc cauendū eſſe iurationē cū aliqͥd dr̄ ꝑ qd̓ iuratur: vt non iurauerit: qͥa non dixit ꝑ deū ſed diritteſtis eſt mihi deus. ridiculū eſt hoc putare: ſed tam̄ſciat hoc mō iuraſſe apoſtolū dicentē: Quotidie morior ꝑ gloriā veſtram fratres. Qd̓ ne quis ita exiſtimet dcm̄ tanqͣꝫ ſi diceretur: Ueſtra gloria me fecitquotidie mori. Greca exemplaria diudicāt: in qͥbqd̓ ſcriptū eſt non niſi a iurāte dicit̉. AVG. ꝯͣ mēdac Sed pleraqꝫ in v̓bis intellige̓ nō valētes in factis ſanctoꝝ colligimus: quēadmodū oporteat accipi qd̓ facile in aliam ꝑtē duceret̉: niſi exempliſ reuocaret̉. Iurauit apl̓s in epl̓is ſuis. ⁊ ſic on̄dit: qūo accipiendū eſt qd̓ dcm̄ eſt: Dico aūt vo. non iu. om. neſ. iurādo ad facilitatē iurādi veniat̉: ex facilitate aūtiurādi veniat̉ ad cōſuetudinē: a ꝯſuetudine in ꝑiurum decidat̉. Et iō non īuenit̉ iuraſſe niſi ſcribēſ: vbicōſideratio cautior nō hꝫ linguā p̄cipite: ⁊ tn̄ dn̄s oīno ait: nō iurare. non enī cōceſſit vt id liceret ſcribentibus: ſed qꝛ p̄cepti violati reꝝ paulū p̄ſertim ī epl̓iscōſcriptis nefas eſt dice̓: intelligēdū eſt illd̓ qd̓ poſitū eſt Omnino: ad hoc poſitū vt qͣꝫtū in te eſt nō affectes vbi qͣſi ꝓ bono cū aliqua delectatōe appetasiuſiurādū. yAVG. ꝯͣ fauſtū: In p̄ſcriptis gͦ vbi ē cōſideratio maior: pluribꝰ locis apl̓s iuraſſe īuenit̉: nequiſqͣꝫ putaret etiā veꝝ iurando peccari: ſed potiusintelligeret humane fragilitatis corda non iurādotutius a ꝑiurio conſeruari. HI ERO. Deniqꝫ cōſidera ꝙ hic ſaluator non ꝑ deū iurare ꝓhibuit: ſedꝑ celum: ꝑ terrā: ⁊ per hieroſolymam: ⁊ ꝑ caput tuūhāc enim per elemēta iurādi peſſimā ꝯſuetudinemſemꝑ habere iudei noſcunt̉. qui autē iurat: aut venerat̉: aut diligit eum ꝑ quē iurat. iudei autē ꝑ āgelos⁊ vrbē hieruſalē ⁊ templū ⁊ elemēta iurantes: creaturas venerabant̉ dei honore: cum in lege p̄ceptuꝫſit: vt non iuremꝰ niſi ꝑ dn̄m deuꝫ noſtrū. AVG.de ſer. do. in monte: Uel ideo additū eſt: Neqꝫ ꝑ celum. quia iudei non putabant ſe teneri iuramēto. ſiꝑ iſta iuraſſent ac ſi dicat: Cum iuras per celū ⁊ terram non te arbitreris non debere dn̄o iuſiurādumtuum: qꝛ ꝑ eum iurare conuinceris: cuius celū thronus eſt: ⁊ cuius terra ſcabellū eſt: qd̓ non eſt ſic dictum quaſi habeat deus collocata membra in celo⁊ in terra: vt nos cum ſedemꝰ: ſed illa ſedes dei iudicium ſignificat. Et qm̄ in hoc vniuerſo mūdi corpore maximā ſpēm celum habet: ſedere in celo dicit̉:tanqͣꝫ preſentior ſit excellenti pulchritudini vis diuina: terramqꝫ dicitur caluarie ꝙ minimam ſpeciemordinet in extremis: Spiritaliter autē ſanctas aīasceli noīe ſignificat ⁊ terre peccatrices: qm̄ ſpiritalisoīa iudicat. Peccatori aūt dcm̄ eſt: Terra es ⁊ in traibis. Et qͥ in lege manere voluit: ſub lege ponit̉. ⁊ iōcongruēter dicit: Scabellū pedū eiꝰ. Sequit̉: Neqꝫꝑ hieroſolymā: qꝛ ciuitas ē magni regis qd̓ meliusdr̄: qͣꝫ diceret mea: cū tn̄ hoc dixiſſe intelligat̉. Et qͥa