rure. Quantū ad pͥmā dico ꝙ hoc ſacr̄m ē veritas figuraꝝ antiquaꝝ: ⁊ eſt figura veritatisvite bcate. vide d̓ hoc feria ſexta pͥme dn̄ice cōſideratione prima in ẜa concl̓one in pͦ dubio.Nota tn̄ hic ẜꝫ mgr̄m in quarto di. viij. c. nūꝗd ⁊cͣ. ⁊ in. c. cū marthe. de cele. miſ. ꝙ in hocſacr̄o. aliꝗd dr̄ ſacr̄m: ⁊ aliꝗd res ⁊ ſacramentū. ⁊ aliꝗd res tm̄. Id qd̓ eſt ſacr̄m eſt panis ⁊vini ſpecies. Sacr̄i ⁊ res ē ipſa caro xp̄i ⁊ ſāguis. Res ⁊ nō ſacr̄m ē myſtica eiꝰ caro. Ac.ciꝑe pͥmum .ſ. id qd̓ ē ſacr̄m tm̄. Panis enim⁊ vini ſpecies facr̄m ē id eſt ſacre rei ſignū. qꝛpreter ſpeciem quā ſenſibus ingerit aliꝗd aliud facit in cognitionē venire. Sacr̄m ⁊ res ēipſa xp̄i caro ⁊ ſanguis. Sacr̄m quidē ē. qꝛ utcorpus xp̄i ex multis mēbris puriſſimis ⁊ immaculatis cōſtat. ſic ſocietas eccleſiaſtica ex mltis perſonis a criminali macula liberis ꝯſiſtiIn cuiꝰ ſignum facta ē arca dn̄i de lignis Sethin: que ſūt imputribilia ⁊ albe ſpine ſimilia.Res āt ⁊ nō ſacr̄m ē xp̄i myſtica caro .i. vnitaſeccleſiaſtica .i. cetus oīum ſideliū. qꝛ ſicut ex ml̓tis granis conficitur vnus panis: ⁊ ex pluribus racemis vinū confluit: ſic ex multis fidelium ꝑſonis vnitas eccleſiaſtica cōſtat. ad Ro.xij. ⁊ ad Cor. x. c. Unꝰ panis ⁊ vnū corpus ſumꝰ oēs ꝗ de vno pane ⁊ de vno calice ꝑticipamuſ. Ex quibus ſequit̉ ꝙ in hoc ſacr̄o duplexē res .ſ. res cōtenta ⁊ ſignificata: altera ſignificata ⁊ nō contenta. Res contenta ⁊ ſignificata eſt ipſa xp̄i caro quā de virgine traxit ⁊ ſanguis quē ꝓ nobis effudit. Res aūt ſignificata⁊ nō cōtenta ē vnitas eccleſiaſtica in predeſtinatis: vocatis: iuſtificatiſ: ⁊ glorificatꝭ. ut apoſtoluſ ad Ro. viij. ait. Hec ē illa duplex caroxp̄i: d̓ qua Hieronimus ſuꝑ epl̓aꝫ ad Ephe.libro pͥmo. ſuper illo verbo. in quo habemusredēptionē. Dupliciter inquit intelligit̉ caroxp̄i ⁊ ſāguis. Uel illa que crucifixa eſt ⁊ ſepulta: ⁊ ſanguis ꝗ militis lancea effuſus eſt. Uelipſa ſpiritualis acdiuina. de qͣ ipſe ait .ſ. Ioā.vj. Caro mea vere ē cibus. ⁊ niſi māducaueritis carnem filij hominis nō habebitis vitaꝫin vobis. h̓ ille. Quantū ad ẜam ꝟita. dico ꝙtres pulchre figure inter ceteras hoc mirabilefacramentum preceſſerūt. vꝫ. Una figura fuit tēpore Melchiſedech .ſ. ante legē Hoyſi.Due āt alie ſueruntiꝑe legis Moyſi. De primo ſic loꝗt̉ magiſter ſententiaꝝ in quarto di.s. dicēs. Huius enim ſacramenti ritū Melchiſedechoſtēdit id eſt figurauit .ſ. BGen̄. 14.c. vbi panē ⁊ vinū Abrahe obtulit. Un̄ Ambroſius ait. Intelligi dat̉ anteriora eſſe ſacr̄axp̄ianoꝝ qͣꝫ iudeoꝝ. h̓i le. Ubi noͣ ꝙ quandoAbraham fratrē ſuum Loth de manibus eripuit inimicoꝝ: qui contra regē Sodomorumvenerāt ⁊cͣ. cū victoria rediens capta hoſtiqꝫpreda in valle mambre. Melchiſedech ſacerdos magnꝰ illi obuiā veniens paniē ⁊ vinumobtulit. Quod certe ſignū ⁊ figura fuit huiusbenedicti ſacramēti in memoriā viciorie Ieſuxp̄i in ara crucis obtente ꝯtra acreas poteſtates. Io. xij. Nūc pͥnceps huius mūdi eijciet̉foras ⁊cͣ. Secūda figura eſt manna que pluitpatribꝰ in deferto. Exodi. xvj. De qua etiammgr̄ ponit differentiā vbi ſupra. Et notat̉ ētde cōſe. di. 2. venera: vbi dicit ſic textus. Reuera mirabile ē ꝙ manna plueret deus patribus ī deſerto: ⁊ quottidiano celi .i. aeris paſcebāt̉ alimento. Unde dictū ē. Pane̓ angelorum māducauit homo. ſed tamen panē iliumꝗ māducauerūt in deſerto mortui ſunt. qꝛ ſcilicet indigne ſūpſerūt oēs: duobꝰ exceptis ſcilicet Caleph ⁊ Ioſue: ut dicit gloſa. Iſta aūteſca quā accipitis ē panis viuus ꝗ de celo deſcēdit: vite eterne ſubſtātiū adminiſtrās. ⁊ ꝗcūqꝫ hunc panēᶠ māducaueritᵏ nō morietur ineternū. Conſiderat nūc vtrū preſtātior ſit panis āgeloꝝ .i. māna: an caro xp̄i. vtiqꝫ corpuſeſt vite māna illud de celo. hoc ſuper celum. illud celū .i. aeris. hoc domini celoꝝ. illud cormno nontoruptiōi obnoxiū: ſi in diē alterū ſeruabat̉ inueniebat̉ plenū vermibus. hoc alienū ab omnicorruptiōe ſemꝑ inuenitur. Et paꝝ īfra. Forte adhuc diceres. Aliud video quomō tu mihi dicis ꝙ xp̄i corpus accipiam. Et hoc nobiadhuc ſuꝑeſt ut ꝓbemus. Quātis igr̄ vtimurexemplis ut ꝓbemus. hoc nō ē qd̓ natura formauit: ſꝫ benedictio cōſecrauit. Maior nāqꝫvis ē benedictiōis qͣꝫ nature. qꝛ benedictioneetiā ipſa natura mutatur. Uirgā ꝓiecit Moyſes ⁊ facta ē ſerpēs. ⁊ in virge naturā reuertit̉. Uides ergo ꝓphetica gratia bis naturaꝫeē mutatā .ſ. ſerpentis ⁊ virge. Et multa aliaibi exēpla ponit ut fluuij ꝯuerſi ī ſāguinem ⁊ecōuerſo. Exo. 7. ⁊ s. Et de ſeꝑatioc aquarūin modū muridū fugerent iudei PharaonēExo. xv. vide ſi placet: Sꝫ de his dicemꝰ inferius in tertia cōſideratōe ſequēti in 2ª ꝯcl̓oneUbi anima nota ꝙ hoc beneficiū māna d̓ce