5 gꝓſ 3Btitudo igit̉ ꝟa cū ſit finis ad quē reſerūturoīa deſiderabilia: oꝫ ꝙ ſit tale bonū quo habito ceſſēt oīs appetitus: ꝗlibꝫ āt ex naͣ ī bono qd̓adeptus ē ꝑmanere deſiderat: iō oꝫ ꝙ beatitudo ꝑpetuitatē habeat ⁊ īmobilitatē. In rebusāi creatis in hac vita hͨ reperiri neꝗt: q̄re necꝟa beatitudo. De hac tn̄ ꝑpetu itate ⁊ īmobilitate diuerſi diuerſa dixerūt: vt ibi ponit ſanctTho. Nō negamꝰ tn̄ qn̄ aliqͣbtītudīs ꝑticipatio in hac vita hr̄i poſſit: ẜm ꝙ hō ꝑfectior eſtī bōis rōnis ſpeculatiue pͥncipalit̓: ⁊ in bonisrōnis p̄ctice ſcd̓ario: de qua ph̓us pͦ ethico. adplenū. Btīudinē aūt poſt hanc vitā nec negatnec affirmat: ut pꝫ intuenti. Ex ꝗbus apparetquō intelligit̉ btitudo quā ponit Math. 5. c.Btī pauperes ſpū: ⁊ ſic d̓ alijs beatudībꝰ ibidē notatis: Patet gͦ ꝙ de btītudine intelligitẜm quandā participationē. Unde tales btītudines nihil aliud ſunt qͣꝫ ꝗdā actus ꝑfectaruꝫꝟtutū: ẜm quos actus ſumꝰ ī quadā ꝑticipatione ⁊ ſil̓itudine vere beatitudinis q̄ in alia vitafutura ē. Et ſic etiā oēs ph̓i ꝗ aliā vitā ignorarūt btītudinē in rebus creatis poſuerūt. Etmaxime ꝑipatetici ꝗ felicitatē in ſpeculatōe poſuerūt: vt infra in ſeq̄nti ꝟitate dicet̉: ⁊ hͦ ẜmbeatitudinē ꝑ quandā ꝑticipationē intelligamꝰ. Quare igit̉ ꝯcludamꝰ ꝙ ꝓpter rerū ꝯtinuā mutationē in hac vita: nec in rebꝰ creatispōt ꝟa btitudo reꝑiri. Un̄ ſi daret̉ vnus ꝑfectus in oī ſcīa ⁊ ꝟtute: q̄ preciſe hoīem in hacvita btm̄ ſaciūt. certe ꝓpter incertitudinē ſueꝑfectiōis ꝑfecte beatꝰ dici nō pot̓it. Pleroſqꝫenī ꝓbiſſimos viros vidimꝰ īſaniā deuenu⁊ ꝑ ꝯn̄s nō fuiſſe vere felices. Propterea il.le tubicē Paulus clamabat. Nō habemꝰ hicmanentē ciuitatē: ſꝫ futura inꝗramꝰ. In̄ Boetiꝰ pͦ de cōſo. ait. Quid me felicē̓ totiēs iactaſtis amici. Qui cecidit ſtabili nō erat ille gradu. Et Goctiꝰ idē. 2. de cōſo. tribus pͥncipalibus rōnibus ꝓbat in hoc mūdo hoīem felicēeſſe nō poſſe. ¶ Primo rōne defectus: dicēsQuis ē tā cōpoſite felicitatis: vt nō in aliqͣ ꝑte ſui ſtatus qͣlitate rixct̉. Nā diues ſe felicemeē nō putat: qꝛ filios nō habꝫ. Alij filios ⁊ familiā optimā hn̄t: ſed diuitijs caret. Quidamlamentant̉ d̓ ſocrū: ꝗdā d̓ nouerca. qͥdā d̓ marito celotipo: ꝗdaꝫ de infirmitate ⁊c̄. In̄ Iſa.14. Formido inꝗt fouea ⁊ laqueus ſuꝑ te: quihabitator es terre. Dic d̓ pulicibꝰ muſcis vermibus ⁊c̄. Inde Iacobonꝰ iia vulgarit̓ dice96 2bat. O vita penoſa cōtinua bataglia. con quāta trauaglia la vita he menata. ¶ Scd̓o ronꝯͣrietatis. Unde idē Boctiꝰ ibidē ait. Hūane felicitatis dulcedo: qͣꝫ multis amaritudībꝰreſperſa ē. Ecc̄. 43. Qui nauigant mare narrent ꝑicula eius. Nota de btō Antonio ꝗ mūdū laqueis plenū vidit. Uix enī hodie aliꝗdſit ſine pcō: ⁊ d̓ qͣttuor nauibꝰ vna perit. 2. cor.xi. Periculis fluminū: ꝑicul̓ latronum ⁊c̄.Tertio rōne timoroſitatis. Un̄ idē Boetiusibidē. Quē inꝗt infelix felicitas vehit: aut ſcitaut neſcit illā ce mutabilē. Si neſcit q̄ nā btāſors eē pōt igͦrantie cecitate. Si ſcit vt metuatncc̄e ē: qͣre cōtinuꝰ timor nō ſinit cū eē ſcliceꝫ.Et Iſidorus de ſumo bono. Qui bona mūdidiligit: velit vel nolit timoris pene ſuccumbitExᵐ cerdonis habitātis ſub ſcala diuitis: quierat pauꝑrimꝰ ⁊ ſꝑ cātabat. ⁊ ꝓiecta ꝑ diuitemclam pecunia mox cātū dimiſit ⁊ cogitabat qͣliter expendere poſſet. Cui diues. Quare inꝗtāpliꝰ nō cātas. Da pecuniā meā qꝛ illa ē cā tuidoloris. cui ille. Recte ais. qꝛ exquo illā reperi vnā diem ſelicē nō habui. qꝛ̄ ⁊cͣ. Et Bualfredus in poetria capl̓o. vij. ſic ait. Hoc vnūpreſcire potes ꝙ nulla poteſtas. Eſſe moroſapoteſt: qꝛ res fortuna ſecundas. Imperat eſſebreues. ſi vis exēpla: priores Reſpice fortūasemarcuit illa prioꝝ Florida ꝓſperitas: minoſſubuertit athenas. Ilion atrides: magne carthagini arces Scipio. ſꝫ rome multi fuit aleaſati. Tēpore verſa brcui. h̓ ille. Fclix igit̉ quipotuit mutare ruinā. ut ait Lucanꝰ li. pͦ. qd̓ ꝓfecto hr̄i ī hac vita n̄ p̄t. qr̄ ⁊c̄. Ꝙrū ad vltimūpūctū pͥme ꝟitatis dico ꝙ nō eſt adeo ꝑua resa deo creata: q̄ ſuā btītudinem nō appetai ſuemō. Et rō ẜꝫ btm̄ Tho. ut. sͣ. ē. qm̄ oīa qͥcūqꝫcreata ſūt a deo ipſo inqͣꝫtū bonꝰ ē creata ſt̓. uiAug. ⁊ Dioniſiꝰ ⁊cōit ſcī aiunt. Bonū āt eſtob̓m appetitꝰ ẜꝫ cōit̓ loquēteſ. Iō oꝫ ꝙ oīa creata ẜm īpreſſionē a creatore receptā in bonuꝫappetēdū ẜm ſuū modū inclinēt̉: ita ut in rebꝰſit circulatio quedā: ut .ſ. a bono egrediētes inbonū iterū tēdāt. Uerūtn̄ ē ꝙ ipſa circulatio īꝗbuſdā creaturis ꝑfecta ē: in ꝗbuſdā ꝟo remanet īꝑfecta. Creature enī ille q̄ ſic a diuinaꝓuidentia ordinate ſunt: vt ad illud bonū a qͦꝓceſſe: ūt nō ꝑtingant: ſed ſolū ẜm quandā fimilitudinē qualēcūqꝫ. ꝓfecto circulationē ꝑſectā nō hn̄t: vt ſunt oīa creata p̄ter hoīes ⁊ agēlos. Angeli o ⁊ hoīes cū ſic ordinent̉ vt adO 3
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten