Sº x1Pb Faliqua dr̄ pax hoīs ⁊ dei. aliqͣ dr̄ pax hominuꝫinter ſe. aliqua dr̄ pax demonis. aliqua dr̄ paxvnius cōitatis ciuitatis vel oppidi. ⁊ aliqͣ dicit̉pax ſcā celeſtis: de ꝗbus breuit̓ aliqͣ videamPro quoꝝ fundamento ē ſciendū ꝙ talisdiuiſio pacis ſūmit̉ ex dictis Aug. 19. de ciui.c. 13. Nā vt ibidē dr̄ pax abſolute ſūmit̉ ꝓ ordine quodā quē hn̄t aliqͣ ad inuicē. Et ꝑ ꝯn̄squot modis aliqͣ ad fine aliquē ordinant̉: totmodis dr̄ pax. Ex ꝗbus pōt talis diffinitō general̓ pacis aſſignari. Pax ē trāꝗllitas q̇damordīs aliquoꝝ in finē intentū. Ordo aūt ē pariū diſpariūqꝫ rerū ſua cuiqꝫ loca tribuens diſpoſitio. ¶ Accipe gͦ pͥmā pacē: ⁊ ſic dr̄. Paxcorꝑis ē debita ꝑtiū eius trāꝗllitas ẜm ordinēque naͣ inſtituit: ita ꝙ oculꝰ ſuo in debito locoponat̉ ī corꝑe: ⁊ ſic de alijs mēbriſ. Qd̓ ſi ſecfieret nō pax: ſed diſcordia ⁊ monſtrū ī corꝑeeēt: vtpꝫ. 2. phiſi. Pax aīe irrōnalis ē debitatrāꝗllitas appetitꝰ naͣlis. Ex qͦ ſcꝗt̉ ꝙ vnaqueqꝫ res naͣlit̓ dr̄ pacē hr̄e qn̄ nō īpedit̉ ab īclinatione naͣli quā in ſuū finē hꝫ quē naͣlit̓ appetit.Hoc potes exēplificare ꝑ ſingula. ¶ Tertiapax ē viriū corꝑis ⁊ aīc debita tranꝗllitas ẜmordinē dictamīs rōnis. Et ꝑ ꝯn̄s ſi appetitusfenſitiuus a rōne diſcordat: erit int̓ aīam ⁊ corpus nō ꝑua diſcordia. Iō Auguſti. vt. sͣ. aitPax aīe rōnalis ē cognitiōis actiōiſqꝫ ordīaia ꝯſenſio. tūc enī ē cognitiōis recta ꝯſenſio.qn̄ rō recta ē: ⁊ qd̓ rectū ē iudicat. Cōſenſio ātrecte actiōis ē qn̄ actus ē recta rōne regulatusEx quo ſequit̉ ꝙ volūtas īordinate appetens⁊ viribꝰ inferioribꝰ ꝯſentiēs efficit̉ vicioſa. vtPaulꝰ in eoꝝ ꝑſona ad Ro. 7. ait. Ego aūtcarnalis ſū venūdatꝰ ſub pcoͣ. Qd̓ enī operornoͣ ītelligo. nō enī qd̓ volo bonū hͦ ago: ſꝫ qd̓nolo malū ⁊cͣ. Et ad Bal̓. 5. Caro inꝗt ꝯcupiſcit aduerſus ſpm̄: ⁊ ſpūs aduerſus carneꝫHec enī ſibi inuicē aduerſant̉: vt nō qͥcunqꝫvultis illa faciatis: de quo in ſuperioribꝰ ſatisdiximꝰ. ¶ Quarta pax ē aīe ⁊ corꝑis qͣ nihilaliud ē qͣꝫ qualitatū pͥmaꝝ debita diſpō faciēsꝓ cōẜuatione vite corꝑis ⁊ īformatiōis aīe adid ip̄m corpus. Uide ſeria ꝗnta ẜe dn̄ice in ẜacōſideratione ⁊ cōcl̓one ẜa. ¶ Quinta pax ēhoīs ⁊ dei. de qͣ glo. ad Ro. 5. Pacē inꝗtille hꝫ cū deo ꝗ adueriū mandata eiꝰ ꝯͣria volūtate nō litigat: ꝗ ſequit̉ iuſſa dn̄i ⁊ ad oē p̄ceptū diuinū ſuū flectit arbitriū: h̓ ibi. Et dicit h̓glo. ꝙ hanc pacē hr̄e fides facit. Huic paci ꝯͣ90 4riat̉ ſꝑ pax huius mūdi: qͦ ſꝑ amicat̉ vlcijs: ea deo diſcedit: quā xp̄s nō venit mittē: ſꝫ tolle̓:vt ipſe ait. Nō enī veni pacē mitte̓: ſꝫ gladiuꝫp̄s. Ielaui ſuꝑ iniqͦs pacē pcōꝝ vidēs. IndeCaſſiodorꝰ ſuꝑ illud. pͣs. Factus ē ī pace locꝰ eius. Pax inꝗt ꝟa ē hēre cōcordiā cū moribus. ⁊ litigare cū vitijs. Et Leo papa ī quodā ẜmonie. Hec inꝗt ē ꝟa pax a dei volūtatenō diuidi: ⁊ in his qͥ ſoliꝰ dei ſūt delectari. qn̄enī ſenſualitas nulla ꝑte refiſtit volūtati: ⁊ volūtas nulla ꝑte ꝯͣdicit rōni: tūc ē ſerenitas mētis: ⁊ tūc ē regnū dei: hec ille. Et Breg. nazāzenus in apologion. Melior īꝗt ē tal̓ pugna:que deū ꝓximū facit: qͣꝫ pax illa que ſeꝑat a d̓ehec ille. ¶ Sexta pax ē hoīum in ſe. Ioā. 14.Hoc mandatū do vobis vt diligatis inuicemEt Mar. x. Pacē habete int̓ vos. Et Lucex. In quācūqꝫ domū intraueritis pͥmū dicitePax huic domni. Et Math̓. 4. Beati pacifici: qm̄ filij dei vocabūt̉. Et apl̓us ad Ro. 12.Si fieri pōt qd̓ ex vob̓ ē pace cū hoībus hn̄tes. Et ad Ephe. 5. Solliciti ẜuare vnitateꝫī vinculo pacis. Et Augu. vt ſupͣ. Pax hominū inꝗt ē eoꝝ ordinata cōcordia. Et recte:qm̄ īordinata ciuium cōcordia n̄ pax ē: vt pꝫpartialitatibꝰ ⁊ peccātiū multitudine: d̓ ꝗbusal̓r. Inde Brego. ī paſtorali. Si dei voeāt̉filij ꝗ pacē faciūt: ꝓculdubio ſathane filij ſuntꝗ cōfundūt. In̄ aug. 2. d̓ ciui. dei ait. Tale eſtbonū pacis vt ī rebꝰ creatꝭ nihil gratioſius ſolcat audiri: nihil delectabiliꝰ cōcupiſci: vel inutiliꝰ poſſideri. Et idē d̓ ꝟbis dn̄i. Pax īꝗtē ſerenitas mentis: trāqͥllitas animi: ſimplicitas cordis: vinculū amoris: cōſortiū charitatis. h̓ ā qͦ lites tollit: bella cōpeſcit: iras cōprimit: ſuꝑbos calcat: hūiles amat: diſcordes ſedat: iimicos cōciliat: cūctꝭ ē placida: neſcit extolli: neſcit īflari. hāc ꝗ accepit teneat ꝗ ꝑdiditrepetat ꝗ amiſit exꝗrat. qm̄ ꝗ ī eadē nō erit inuetus a pr̄e abdicat̉: a filio exhereditat̉: ⁊ nihilominꝰ a ſpū ſcō alienꝰ efficit̉: nec ad hēditatē dn̄i potit ꝑuenire ꝗ teſtm̄ pacꝭ noluerit obuare. Audi ⁊ dulciſſimū Amb. ꝗ ꝓ falſitate īꝗt relinꝗt ꝟitatē: ⁊ ꝓ cupiditate dirumpit ⁊odit pacem: nihil aliud facere vr̄ qͣꝫ lapidarecrucifigere ⁊ orcidere xp̄m. Sed iꝗes hem pꝰAmb. debeo hāc pacē cū inimicis meis hēreꝗd enī dementius qͣꝫ gratū ⁊ beniuolū ſe on̄dere his ꝗ nobiſ lingua corde ⁊ oꝑe die noctuqꝫ inſidiant̉. Audi aīa mea ſal. tuū. Mat. 5.O 2