pͦ ethico. Alio mō ꝓ motu aliqͣ viuentꝭ: ita ꝙillud dicat̉ viuens qd̓ pōt ſeip̄m mouere ẜmaliquā actionē. Et ẜm hoc plante dicunt̉ viue̓ex hoc: qꝛ mouēt ſe ẜm augmentationē. ⁊ aīalia dicūt̉ viuere ex h̓: qꝛ mouēt ſe ẜm locū: ⁊ inqͣꝫtū mouēt ſe ad ſentiendū. Hoīes āt dicunt̉viriere inqͣꝫtū ſe mouere pn̄tad intelligendū ⁊volendū: ex qͦ ſequit̉ ꝙ nomē vite trāſlatū eſtad ſignificandū oꝑationē ad quā aliꝗs ſcip̄mmouet: vn̄ ſic̄ ſentire dr̄ vita aīalis: ita ītelligivita hoīs. Et ẜm hunc modū vnuſꝗſqꝫ illamoꝑationē ſibi vitā ꝑmaxīe r̄putat: cui ſumoꝑeintendit: qͣſi ad hͦ ſuū ſit ordinatū totale eē: ſic̄cōit dici ſolet: iſte ducit talē vitā. Et hͦ expreſſedicit Aꝝ. pͦ cthico. ⁊ vna ꝟa ꝓpō habet̉ .ſ. ꝙillud ad qd̓ vnuſꝗſqꝫ maxīe afficit̉ ſuā r̄putatvitā. ⁊ ſic philoſophari vita ph̓i ē: ⁊ venatorivenari: ⁊ ſic d̓ alijs ⁊ breuit. Illud gr̄a cuiusin oī negocio ⁊ arte oīa fiunt: ē vita illiꝰ. Hicortū accepit d̓ felicitate opi. diuerſa: qꝛ cū illudcuiꝰ gr̄a oīa fiūt ī aliqͣ arte vel negocio ſit vltimus finis: ⁊ hō ad vltimū finē maxīc inclinet̉⁊ afficiat̉ illi: ncc̄e ē ꝙ vite diuerſificent̉ ẜꝫ diuerſitatē vltimi finis finis aūt hꝫ rōnē bonibonū aūt in tria diuidit̉ .ſ. in vtile: delectabile⁊ honeſtū. quoꝝ duo .ſ. delectabile ⁊ honeſtuꝫhn̄t rōnē finis. qͥꝛ vtrūqꝫ appetibile ē ꝓpt̓ ſeip̄m. honeſtū aūt dr̄ bonū ẜm rōnē: qd̓ ꝗdē hꝫaliquā delectationē annexā. vn̄ delectabile qd̓ꝯͣ honeſtū diuidit̉ ē delectabile ẜm ſenſū. Rōāt ē ⁊ ſpeculatiua ⁊ practica. Et ẜm hͦ dicimuſꝙ vitā voluptuo ſa ē qͥ finē ꝯſtituit ī voluptateſenſus. vita ꝟo ciuil̓ q̄ſinē in bono pͣctice rōnis ꝯſtituit: vtputa ī exercitio ꝟtuoſoꝝ opeꝝvita at ꝯtēplatiua ē qͥ finē ꝯſtituit ī bono rōisſpeculatiue .ſ. in ꝯtēplatiōe ve. Et dic̄ idē ph̓sꝙ vitā ⁊ felicitatē ponētes ī voluptatibꝰ ⁊ finēeoꝝ circa delectationē ſenſus ſunt oīo beſtialcs qͣſi talē vitā eligētes: vt optimā in qͣ pecudes nobiſcū coīcāt. Si enī ī his hoīs ſelicitasꝯſiſteret: pari rōne ⁊ beſtie felices eē dicerent̉cibi fruētes delectatiōe ⁊ coitu. ſed iſta ad pn̄srelinqͣmꝰ d̓ hͦ enī ad plenū dr̄ pͦ ethi. ⁊ pͦ polit.Sufficit h̓ intelligere ꝙ vita btā nō accipit̉ ꝓeē hoīs viuentis: ſꝫ ꝓ ꝑfectiſſima oꝑatione ꝓpier quā ꝯiungit̉ ſūmo bono: vt videbit̉ īfraScd̓a ꝓpō ē iſta ꝙ eternitas nō ē hoī cōicabil̓ita ꝙ ſit eius menſura adequata vel alicuiꝰ qd̓in ip̄o ē: eſt tn̄ hoī cōicabilis ẜm quandā ꝑticipationē: ita ꝙ ſicut hō ſu ꝑticeps diuine oꝑatinis in videndo deū: ſic fiat ꝑticeps cternitatꝭqꝛ diuina operatio mienſurat̉. nā viſio dei queponit̉ eſſe btītudo hoīs: vt inſra dicet̉: nō pōtcē actio tꝑe menſurata ẜm ſe ip̄aꝫ.· cū nō ſit oꝑatio ſucceſſiua. ncc ex ꝑte ipſius vidētis: nec exꝑte viſi: qꝛ vtrūqꝫ eſt exͣ motū. oīs enī oꝑatioq̄ tꝑe menſurat̉: iō tali menſura menſurat̉: qꝛꝯiungit̉ motui. Quā obrē oꝑationes ille q̄ nōadiungunt̉ motui: ſꝫ t̓mino motus nō menſurant̉ tꝑeſꝫ inſtanti. vt pꝫ d̓ illuminatione. 2. deaīa. Si igit̉ accipiat̉ operatio qͣ motū trāſcēdatꝓ ſco nō menſurabit̉ tꝑe: ſꝫ alia mēſura qͦ eſtſupͣ tp̄s. Et ꝑ ꝯn̄s clara viſio dei nō menſurabit̉ tꝑe: nec ēt īſtāti: qd̓ eſt tminꝰ tꝑis. Nec ētpot̓it mēſurari. qm̄ euū ꝓut ab et̓nitate diſtinguit̉ ꝑtinet ad creaturas etiā mutabiles ẜꝫ naturā. Uiſio aūt dei oēm naͣtem creature potētiā excedit: cū ad cā ex puris naͣlibꝰ ꝑuenire n̄poſſit: qͦ ſit vt lumine glorie indigeat: ⁊ pͦ ꝯn̄soꝫ vt etnitate menſuret̉. Ex ꝗbꝰ ꝓpōibꝰ pꝫ qͣqꝫ res nalitlit viſio dei qͣ eſt ꝑfectiſſima oꝑatio ē ꝟa btītudo ⁊ ſelicitas ⁊ vita ct̓na: qͣre ⁊c̄. ¶ Ꝙtum adHoc poīes crēntē viriū cot̉ iū punctū dico ꝙ cū dictū ſit in p̄cedenti pūctoꝙ vita ct̓na ē ꝟa beatitudo: ⁊ demones ⁊ dānus a rornati vita ct̓na etiā potiant̉: ncc̄c ē vt iſtud alid̓ſuꝑaddat̉. In ꝟa btītudine .ſ. vita et̓na cū ſūPrtaīe rema pace. Nā tūc vere dicimꝰ hoīem hr̄e pacē̓qn̄ nihil ē in eo qd̓ rectū ſue volūtatis ordineꝫaſio. iūc enꝑturbet. Sil̓r vnā ciuitatē dicimꝰ hr̄e pacē qn̄int̓ ciues illiꝰ nihil ē qd̓ int̓rūpat rectū ordinēeiꝰ ꝗ ē ex volūtate gubernatoris illiꝰ. Ꝙͣͣ obrēoꝫ ꝙ oꝑatio in qͣ btītudo ꝯſiſtit nō ſit aliqͦ mōīpedita aut ꝑturbata. Qm̄ delectatio q̇ optimā⁊ ꝑfectā oꝑationē cōſcꝗt̉ ex oꝑatione nō impedita cauſari hꝫ: vt pꝫ. 7. cthico. Impedimētūenī aliꝗd ꝑfectiōis ab oꝑatiōe tollit. Quar̄ ſicꝯcludamꝰ ꝙ ad verā btītudinē reqͥrit̉ ſcā paxnō qͦ ſit ipſa eēntia btītudinis: ſꝫ ſicut remotioq̄dā eoꝝ que verā btītudinē poſſent impedireEt ꝑ ꝯn̄s ſicut quiſqꝫ naͣlit̓ verā appetit brītudinē: ſic etiā naͣliter btītudinis īpedimenta refugit: qd̓ nihil aliud ē niſi pacē naͣlit̓ affectareInde. pͣs. Poſuit fines ſuos pacē. nō ꝙ parſit eēntialit̓ ⁊ ꝑ ſe ipſe finis ꝗ ē btītudo nr̄a: ſꝫqꝛ ē qͣſi qͥdā ꝓpinquiſſima diſpoſitio ad ſine⁊ ꝑ ꝯn̄s oīa pacē deſiderant: nō ſicut finē: ſedtanqͣꝫ id ſine quo finis talis hr̄i nō pōt. Et ſic̄finis rerū ē diuerſus: ita pax eaꝝ eſt diuerſa.quā doc. ſc diuidūt vꝫ. Aliqͣ dr̄ pax corporaliſaliqͣ dr̄ pax aīe tōnalis. aliqͣ dr̄ pax aīe ⁊ corꝑ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten