P6 ⁊iulititia ꝑeat iuris ordīe pret̓miſſo puire l̓ cōdēnar: lꝫ ꝑ ſuꝑiorē ſuū n̄ corrigat̉. al̓r n̄ eēt cōrigē mala: ſꝫ adde̓ mala mal̓. Nā ſiimpiū eſtclericū l̓ religioſū oꝑari ſcelꝰ iniquū qͦꝫ ē ꝑ ſuūſuꝑiorē n̄ puniri certe nec iniꝗtate caret talē cōdēnar i ꝑ illū ad quē nō ꝑtinct caſtigar̄ ſcelus.Dcut. 23. nēo mittat falcē ī meſſē alienā. vn̄ ꝓrl̓a ponit̉ gnaͣli ꝙ clericꝰ aut r̄ligioſꝰ a iudice ſeculari deſtrīgi aūt ꝯdēnari: nec ciuil̓r: nec crimial̓r aliqͣ mō pōt. ut pꝫ de cle. ꝯinga. ⁊ cle. li.vi. Et ſi p̄ſūptuoſus fuerit iudex ut iudicare p̄ſui ſcrit. buari dꝫ officio iudicādi ij. q. i. c. ml̓ti. ncc valebit eiꝰ ſnīa ꝯͣ ipſos. ut ī. d. c. atſi clerici. ⁊. c. cun̄ ob hoīe. cxͣ. de iudi. Et ſic breuqn̄ n̄ ꝯuēit ꝯdiuōi ꝑſone hͦ l̓ illud bonū face̓: n̄peccat ſi deſiſtit. ſꝫ an ſpectat ad ẜuos ⁊ ſubditos corrige̓ dn̄os ſuos l̓ ſuꝑiores. vide sͣ feriaedn̄ice. 3º ꝯtīgit n̄ eē pcm̄ a bono cꝑe. deſiſte̓: qn̄ bonū finę nō hꝫ. ꝟbi gr̄a ꝟitaſ vtiqꝫi ſc ſcā ē: ⁊ tn̄ ſepe dice̓ veꝝ ē valde malū. qꝛ ēip̄s tacēdi ⁊ tp̄s loq̄ndi. ut dic̄ Eccl̓. n̄ tn̄ lꝫ vnqͣꝫ dice̓ mēdaciū. 22. q. 2. ꝑ toiū tn̄ occultare ꝟitaiē qn̄ꝫ lꝫ. ⁊ n̄ dicē̓ ꝟitatē qn̄ tp̄s ē malū. Sil̓rerit vnꝰ predicās īdiſcrete ꝯͣ dn̄os p̄latos clericos ⁊ hmōi. ⁊ dicta ſua aucͣtibꝰ rōibꝰ ⁊ exēplisoptimis ꝯfirmabit: ⁊ ꝟitatē dicet. ⁊ tn̄ qꝛ potius ſcādalū qͣꝫ aliud bonū ꝯcitabit: ſi deſiſterettali mō dice̓ ꝟitatē n̄ peccaret. īmo meliꝰ face̓tIn hiero. fruſtra viti .i. conari: nihil aliud qͣodiū q̄rē extreme dem̄tie ē. Ml̓tū .n. reꝗrunt̉⁊ faciūt circūſtātie ad hͦ ꝙ bonū opꝰ ſit bn̄ factūniipladbuinturiia inut dictū ē sͣ. Ꝙtū ad t̓tiā ꝟi. dico ad pn̄s ꝙ qͣꝫuis hō ſciret ſe eē p̄ſcitū ſꝑ bene age̓ debet ꝑꝑdecē rōes. Prīo rōe dine ordīatōis. Deꝰ .n.itimū iſcle iijui dic̄ biūs Tho. ī pͥª ꝑte. nō ſolū ꝓducit resīcē ⁊ ad debitū finē: ſꝫ et ſic vnūqd̓qꝫ ordinauitnt ad finē debitū ꝑ debita media ꝑueniat. Uita āt et̄na ⁊ dei ꝑfecta fruitio ẜm Aug. ē finishoīs. gͦ oꝫ ut hominē ſic ordinauerit: ut ad debitū hūc ſinē ꝑ debita media ꝑueniat. Mediūāt ē bene oꝑari nr̄m. Eccl̓. xv. Deꝰ ab initioꝯſtituit hominē ⁊cͣ. gͦ neceſſe eſt ut hō bn̄ agatad hͦ ut ad finē iſtū ꝑueniat. vn̄ Petrꝰ in cpl̓aali. Satagite ut ꝑ vr̄a bona oꝑa certā vr̄aꝫ vocationē faciatiſ. Sꝫ dices pr̄ Ambro. Iā egopreſuppoſui ꝙ ego ſcirē me eē preſcitū: quo gͦpotero ꝑ iſta media ꝑuenir̄ ad iſtūfinē. Dicoꝙ cē preſcitū pōt ītelligi duobꝰ modis: aut inſenſu ꝯpoſito: ant in ſenſu diuiſo. In ſēſu cōpoſito dico ꝙ nūqͣꝫ hō dū viuit ē preſcitus adShūc ſenſū: ita ꝙ mullo mō dū viuit poſſt ſalusri. qꝛ liberi arbitrij nos ꝯdidit deꝰ: nec ad ꝟtutes l̓ vitīa trahimur. qͣꝫdiu .n. viuit hō ni:qͣde ſalute ſua deſperandum ē. ut ī ſuꝑioribꝰ ẜꝫmōibꝰ on̄dimꝰ. ī ſēſu āt diuiſo bn̄ pōt ꝗs ſcireſe eē p̄ſcitū. ut qn̄ hō ē ī pctō mortali pōt bn̄ ſcire ſi hͦ mō viuit ꝙ dānabit̉. tn̄ nō ē ita ligatꝰ ꝙnō poſſit ſaluari. gͦ ſi ꝓ aliqͦ tꝑe ſcis te eē p̄ſcrūtn̄ bene fac̄. qꝛ mutabit deꝰ ſnīam ſi tu nouerismutare ꝓpoſitū. ut dictū ē ī pͥª ꝑte hꝰ ẜmonis.Prouer. ij. Si ſapiētiā īuocaueris. ⁊ ſic̄ thoſauros effoderis illā: tūc ītelliges iuſtitiā ⁊ iudiciū: eꝗtatē ⁊ oēm ſemintā bonā. ⁊. c. iij. Miſcricordia ⁊ ꝟitas nō te deſerat. circunda easgutturi tuo. ⁊ deſcribe ī tabul̓ cordis tui: ⁊ inuenies gr̄aꝫ ⁊ diſciplinā bonū corā deo ⁊ hōibꝰ ⁊cͣ. 2º bonū agē debemꝰ rōe maioris alleuiationis. dīna .n. ſic iuſtitia ordinauit ut qͣꝫtafuerit culpa: āta debeat ī alio mūdo aſſignaripena. Si gͦ h̓ bene agis poſito ēt ꝙ dānari deberes: mitior certe erit tibi aſſignata pena ī inferno qͣꝫ ſi nunqͣꝫ bene egiſſes. vn̄ hͦ regularietene mēti ꝙ ꝯcupiſcīa bn̄faciētis ī pctō mortali nō ē ſic accēſa ſic̄ ī nūqͣꝫ bn̄ faciēte: nec itauia ſt̓ pccā benefaciētis in pctō mortali: nec tato cū deſpectu dei: ſicut non benefacientis. Etꝑ ꝯn̄s rōnabilit̉ ſi viqꝫ eoꝝ morit̉ in inferno:diſpares erūt ī pena qͣꝫtū ad cruciatū: lꝫ vtriꝰqꝫ et̓na ſit. Iſa. v. c. Uermis eoꝝ no moriet̉⁊ ignis eoꝝ nō extīguet̉. Et hͦ ēt ponit gl. ī. c.ꝙ ꝗdā. exͣ. de pe. ⁊ re. ⁊ allegat tex. c. vlti. qd̓ īcipit ſi ꝗs āt de pe. di. iij. qꝛ̄ ⁊c̄. 3º rōe maioris pͥmiatiōis. vbi noͣ ꝙ qͣꝫnis btī eqͣlit̓ pͥmientur qͥ ad gl̓aꝫ ſubſtantialē. Mat. xx. Acceper̄t⁊ ipſi ſingulos denarios: tn̄ qͦ ad ꝯcomitantiagl̓aꝫ eſſentialē diuerſe ſt̓ māſiōeſ: q̄ ita magne⁊ ꝑue acꝗrunt̉ ſicut fuerunt merita ꝓpria cumgr̄a dei. Quis igit̉ dubitat ꝙ ſi fint duo pctōres ꝯuerſil̓ ēt iuſtī beneſacientes ī gr̄a vnusaſperiꝰ ali̓o. ꝙ ꝗ magꝭ aſperīaꝫ pnīaꝫ l̓ plura⁊ maiora bona facit: māſionē clariorē acꝗret īpr̄ia. In̄ Bre. Sicut electis ī hac vita fuit diſcretio opeꝝ: ita in alia vita ꝓculdubio erit diſpoſitio pͥmioꝝ. Et ſicut hͨ aliꝰ aliū oꝑaiōe trāſcendit: ita illic aliꝰ aliuꝫ gl̓ificatōe precedet. ꝙ⁊cͣ. Quarto rōe ꝑfectiōis. vna q̄qꝫ .n. res hūcordinē ſūpſit a naͣ: ut ꝗcꝗd imper ſectum eſt inſuo genere appetat ꝑfici pͦ cihi. O īa bonū appctūt: ⁊ illiꝰ cā agūt quecūqꝫ agūt ẜm naͣꝫ ꝓpterea ex doctrina pͥmi phifcoꝝ dicimus ꝙ mā