in. d. c. cō ex iniūcto. vbi poſt illa ꝟba qͦ dr̄imīmediate iſta ſubdūt̉. Ab his tn̄ que fine pctōꝯmitti pn̄t ꝑit̓ ⁊ dimitti: ſic ꝓ ſcādalo tollēº ceſſandū ē: ut ēt eis ꝓ vitādo ſcādalo ē īſiſtēdumUn apl̓us. i. ad Cor. 3. c. ī fi. ſupple. Si ſcandalizat̉ frat̓ nō comedā carnes ī etnū. Et dn̄sī euāgelio .ſ. Mat. 18. ꝯͣ eos ꝗ ſcādali maꝫ preſtāt. De inꝗthōi illi ꝑ quē ſcādaluꝫ venit. ⁊ lꝫmaioꝝ ſit ſcādalū vitādū: vitādū ē ēt ſcādaluꝫpuſiiloꝝ luxta teſtiᵐ ꝟitatis. Qui. ſcādalizauerit inꝗt de puſill iſtis ꝗ ī me credūt. ⁊cͣ. h̓ ibi. h̓idē ꝯfirmat gl. cuꝫ ꝯcordātijs ſuis ibidē. ⁊ eſtgl. penl̓. ⁊ idē ꝯfirmat. c. niſi. de renū. Sil̓r ⁊gl. ibidē. Tertia regl̓a ē ꝙ ſi ſcādalū puſilloꝝdurat data eis rōe ⁊ cā qꝛ̄ illa bona fiāt ꝑꝑ qd̓nō dn̄t ſcādalizari: tūc illud ſcūdalū nō eſt āplius puſilloꝝ ſꝫ iniquoꝝ. ⁊ ſic ꝑꝑ eoꝝ ſcādaluꝫnō ōmināt̉ bona. qr̄ ⁊c̄. Iſta regl̓a pꝫ ex ſup̄dictꝭ. qꝛ̄ ⁊cͣ. ⁊ ſic pꝫ 2ꝰ pūciꝰ. Ꝙtuꝫ ad 3ᵐ .ſ. anſacͣ doctrina ſit dimittēda ꝑꝑ ſcādalū. Rn̄deoẜm btm̄ Tho. vbi. sͣ. ꝙ circa doctrinā duo ꝯſiderāde ſt̓ .ſ. ꝟitas que docet̉: ⁊ ipſe actꝰ docendi. Ueritas q̄ docet̉ de neceſſitate ſalutiſ. ⁊ iſtanūqͣꝫ ꝑꝑ ſcādalū ōmittēda ē. ita ꝙ ꝑꝑ vitāduꝫſcādalū ꝯͣrium ⁊ oppoſitū itatis prediceturaut doceat̉. audi Aug. li. de libero arbitrio. ſide ꝟitate inꝗt ſcādalū ſumit̉ vtiliꝰ ꝑmittit̉ naſci ſcādalū qͣꝫ ꝟitas relinqͣt̉. Que ba ponū̉ī decretali de reg. iur. c. ꝗ ſcandalizauerit ⁊cͣ.Qui ſcādalizauerit īꝗt ⁊c̄. vtiliꝰ ſcādalū naſciꝑmittit̉ qͣꝫ ꝟitas relīqͣt̉. īmo potiꝰ oīa tollerāda ſt̓: qͣꝫ oppoſitū ꝟitatiſp̄dicare aut doce̓. 22.q. v. itane. Facit. c. ſacris. de his q̄ vi l̓ me. cāſiūt ⁊ alie ꝯcordātie q̄ ponūt̉ ī gl. ī. d. c. cuꝫ exiniūcto. ī ꝟbo nō ſt̓ ꝓ vitādo ſcādalo dimittēda. Nūqͣꝫ igr̄ itas r̄liquēda ē. Sꝫ actꝰ docēdi cū reqͥrat tp̄s debitū. ⁊ circūſtātiū audiētiuꝫidoneitatē: ⁊ debitā diſpōem: n̄ erit īcōueniēsꝓ tꝑe aliqͦ a p̄dicatōe ceſſādum: qͦuſqꝫ redditadiſpōe audiētiū ⁊ tꝑis idoneitatē: doce̓ k p̄dicare poſſit. Si āt ſꝑ tal̓ īdiſpoſitio duraret: cumeēt ꝯͣ aīaꝝ ſalutē. nullo pacto a dīna doctrinaceſſādū eēt. ⁊ gl. ī. c. niſi. §. ꝓgͣui. ſuꝑ ꝟbo diſtīguēdū. declarat qn̄ ꝑꝑ īdiſpōem audientiuꝫ⁊ tꝑis īcōgruitatē ab actu p̄dicatiōis ⁊ diſcipline ſit ceſſādū. ⁊ dic̄ ꝙ tūc ē qn̄ ml̓tituº peccātiūcēt in cā: dū tn̄ illa ml̓ritudo peccātiū nō velitdefende̓ malū qd̓ ſacit. ar. 44. di. c. ꝯmeſationes. vbi de hͦ. ⁊. l. di. c. ut cōſtitueret̉. ⁊ exͣ decleri. excō. c. laiores. vbi dr̄ de ml̓titudīe pec-cātiū tꝑe īterdicti. ſi ꝟo deſende̓ voluerit malū qd̓ facit: ⁊ excuſare illud qͣſi ex aucͣte. tūc ml̓titudini peccātiū ꝑcēdū nō ē ꝑꝑ ſcādalū de pedi. vi. c. i. in fi. ar. 82. di. c. pl̓imos ⁊cͣ. Ei hecdicta gl. qꝛ̄ ⁊c̄. ⁊ ſic pꝫ 3ꝰ pūctꝰ.. Ꝙͣtū ad qͣrtūdico ꝙ ꝑ iuſtitiā duo poſſumꝰ ītellige̓ aūt ipſāꝟitatē iuſtitie: aut penā q̄ dat̉ ꝑ iuſti:tiā. Veritas iuſtitīe nūqͣꝫ deẜenda eſt cū ꝑtineat ad tiſalutē. ⁊ hͨ ponit gl. ſup̄dicta. ī. c. niſi. §. eo. de. iirenū. Si āt ꝑ iuſtitiā intell̓r pena. tunc dr̄ ẜmbim̄ Tho. vbi. sͣ. ꝙ penaꝝ īflictio ī tm̄ hꝫ rōIIIili norēt ij iiiſiuſtitie ī qͣꝫtū ꝑ cās pccā cohibēt̉. vn̄ ſi ꝑ īflictiihl iuunbꝫ ſuonē penaꝝ manifeſtū pl̓a ⁊ maiora ſeꝗ pccājxtiiiimala: tūc penaꝝ inflictio ſub iuſtitia nō ꝯtinel.i⁊ ī hͦ caſu a punitōe ceſſādum ē. h̓ ille. Et huicdicto ꝯcordat gl. ī. c. ſane. de tēpo. ordi. ſuꝑ Xiintiꝰduiūi ptntꝰyſntimii. ſꝫ mn ſteculūbo ml̓tituº. vbi dic̄ ꝙ ml̓tiº diſpēſatiōꝫ obtinetEt all̓atꝭ ibi ml̓tꝭ ꝯcordātijs pōit poſtea iſtuo. iiiiidictū: ⁊ dic̄ fic. Et ita ꝑꝑ ſcādalū aliꝗd dimittitiit. Pugtncēīpunitū. qd̓ alias nō ē omittēdū. Et ītellige iniibinū fiuill̓ penis ī ꝗbꝰ diſpēſari pōt. Quia ius cōe qd̓Ilititin ſepe ditēīdiſpēſabile ē nō ē ōmintēdū ꝑꝑ ſcādalū. ut diiilic ipecit gl. ī. c. ꝗ ſcādalizauerit. de reg. iu. ſꝫ ius cōerinituiū. 22qn̄ diſpēſabile ē: tūc ꝑꝑ ſcādalū recedit̉ a iurlptuibiēdōi. ut pꝫ. di. l. c. ut ꝯſtitueret̉. ⁊ .i. q. vl. c. diſpēſatiōes. ⁊. c. exigūt. h̓ ponit dicta gl.. ⁊ ē gl.vibiū a digiatBer. ⁊ ſic pꝫ ꝙ ꝓ uitāº ſcādalo ſepe rigor iuſtihuaiē diccitie ceſſat: lꝫ ipſa iuſtitia nūqͣꝫ ceſſare debeat. qꝛ⁊cͣ. hec ſufficiāt ad pn̄s qͣꝫtū ad iſtā ꝟi. Ꝙͣtummilit̉ huaiē n̄ peccarci. imad ẜam i. dico ꝙ tribꝰ mōis a bono oꝑe ſineIuitin fruſtra viti .i. conaripctō ceſſare poſſumꝰ. vꝫ. qn̄ nō ē neceſſariumipicmmreme demtie ēqn̄ nō ꝯuenit oꝑāti. ⁊ qn̄ nō hꝫ bonūfinē. pͥninicullāuie ad hͦqn̄ nō ē ncc̄iuꝫ. nā lꝫ hō de nccͣitate ſalutꝭ teneInitā. Eiū ad itiā ꝟi. di.at̄ ſꝑ ē ꝑatꝰ velle potiꝰ mori qͣꝫ ſidē negare cuꝫtijſcrci ſe eē p̄ſciiū ſꝑbeneꝑiculū īmine̓t: tn̄ cū ꝑiculū nō īminet a tali boiita. Prio rōe dincornō oꝑe ceſſare nō ē pcm̄. ⁊ ſic de alijs. FaciūtIiltis Tho.ꝓ hͦ iura ſuꝑiꝰ all̓ata ī p̄cedēti i. 2º qn̄ oꝑātiſc. ſjciſienō ꝯuenit. ꝟbi gr̄a. hō hoīem ex malignitatedebita mncooccidit. ⁊ cū iuſtitia poſcat ꝙ ꝑ ptāteꝫ ꝯdēnet̉ida fruino ẜyad mortē: tn̄ ille hōicida īpune vadit: ⁊ cū exuleē debēt libe̓ ihītat cītatē. ecce ꝙ ī hͦ iuſtitia ꝑitnulli tn̄ lꝫ ne inſtitia ꝑeat abſꝫ aucͣie īterime̓ talē. nā lꝫ mereat̉ ille hōicida mortē: nō m̄ niſi adebito iudiee ⁊ debito mō occidi dꝫ. exͣ de pe.⁊ re. c. qd̓ āt ꝯſuluiſti. ⁊ exͣ d̓ iudi. c. at ſi. cleri.cū glo. nā ⁊ ꝗ īuſtū ꝯdēnat ⁊ iniuſtū ſine iurisordīe. vt̓qꝫ mortal̓r peccat. nō .n. ſuffic̄ bonuꝫage̓: nīſi ēt bn̄ agat̉. ut dictū ē ī precedēti ꝯcl̓one. Sil̓r neqͣqͣꝫ ē iuſtū l̓ licitū dn̄o ſeculari veliudici religioſuꝫ vel clericum delinquētem: ne