gͦ illa nōͣ ꝓducet. Aīa mea hͦ non obſtāte ſnīanō āAriſt. ibi ē ꝙ mōſtra ſt̓ pctā illiꝰ ꝗ agit ꝑꝑ finēns naͣlſꝫ pcm̄ ⁊ defectꝰ ſit p̄t̄ ītētiōꝫ agētꝭ. ⁊ ꝑ ꝯn̄s fua caſu: vn̄ mōſtꝝ ꝓpͥe pōt ſic deſcribi. Mōſttm̄ē ens. gnatū cū diſpōne diſcōueniēti ⁊ raro inminori ꝑte: Cāe āt mōſtri ſt̓ l̓ paucitas maͣe: l̓ bite ⁊ſuꝑhabūdātia eiuſdē l̓ qͣlitas actiua l̓ paſſiua l̓ut ēt dimalitia ꝯtinētis. Cū āt dr̄ ſi naͣ nō ꝓducit mō furarſtrū. gͦ nō ītēdit. ſi nō ītendit. gͦ nō ꝯtinuabiteiꝰ ꝓductōꝫ. Dico ꝙ intēde̓ aliꝗd ē dupl̓r. autſimpl̓r. aut ẜm ꝗd. ſimpl̓r ẜm aliꝗd intēdit̉ qn̄agēs ꝟtutē actiuā ꝓducendi aliꝗd: ⁊ illud frequēt̉ ꝓducit: ⁊ ut ī pluribꝰ: ut ſꝑma hoīs receptū ī matrice hꝫ ꝟtutē actiuā ꝓducendi hoīemcū diſpōnibꝰ ꝯueniētibꝰ. ⁊ talē hoīem ꝓducitfrequet̉ ⁊ ut ī pl̓ibꝰ. ⁊ iō talem hoīem ſimpl̓iintēdit. Si āt reꝑiat̉ agens hn̄s ꝟtutē ꝓductiuā alicꝰ effectꝰ. ⁊ illud raro ꝓducat: ⁊ ut ī paucioribꝰ illud agens ītendit. illū effectaꝫ .ſ. ꝗd. ⁊hͦ mō mōſtra intēdūt̉ a naͣ. qm̄ ipſa hꝫ ꝟtuteꝫactiuā ꝓducēdi illa cū illis diſpōnibꝰ diſc ōuēientibꝰ ⁊ ꝓducit illa raro ⁊ ut ī paucioribꝰ. Etqd̓ ſic ꝓducit̉ a caſu ꝓducit̉. Un̄ ẜm intentiōꝫAri. ibidē: illud ꝓpͥe a naͣ ꝓducit̉: qd̓ frequēt̉ut ī pluribꝰ ꝓducit̉. ſed illud ꝓducit̉ a caſu qd̓boraro ⁊ ut ī paucioribꝰ fit. qr̄ ⁊c̄. Ex ꝗbꝰ pꝫ quōentia dicūt̉ bona l̓ mala ẜm naͣm. Bona ſuntque hn̄t de entitate qͣꝫtū illi ſpēi ꝯgruit. Defectuoſa āt ⁊ mala que plus aut minꝰ hn̄t. qr̄ ⁊cͣ.⁊ ſic pꝫ prīa ꝟitas. Etū ad ẜm dic̄o ꝙ qͣttuorint̓ cetera reꝗrunt̉ ad bonitatē actꝰ moral̓. vꝫ.obiectū. debitū. circūſtātia reꝗſita. finis bonꝰ⁊ recta intētio. Prīo reqͥrit̉ ob̓m debituꝫ vbiaccciꝑe regulā: ꝙ ſic̄ bonitas reī naͣlis denoīationē capit ⁊ ſpeꝫ a ſua forma: ſic bonitas actꝰmoral̓ capii denoīationē ⁊ ſpēꝫ ab obiecto ꝯueniēti: ſic̄ motꝰ a tmino. qd̓ bonū ꝗdā vocāt bonū ex genere .i. vti re ſua. Et ꝑ ꝯn̄s ſic̄ malū ⁊deſectuoſū ē ī naͣ qn̄ nō ꝯſeꝗt̉ īdiuiduū debitāformā ſpecificā: ſic̄ ē dictū de mōſtris: ita oꝑatio hūana erit defectuoſa ⁊ mala qn̄ nō attigitſuū ob̓m: nec ē circa illud. Ubi nō ꝙ ob̓ꝫ oꝑatiōis hū ane hꝫ duos reſpectꝰ. vnū maͣe ⁊ aliūforme. Hāc inqͣꝫtū oꝑatiōes hūane ꝟſāt̉ circa illud ⁊ ſic dicet̉ macirca quā ⁊ non ex qͣ. qꝛmaͣ ex qͣ ē altera ꝑs ꝯpoſiti. ut pꝫ pͦ phiſicorum daSꝫ ma circa quā ē circa quā ꝟſat̉ actio. vnde ut ſmā circa quā ꝟſatur diues ſt̓ pecunie: ⁊ ſic deſufficiātaalijs. Habet ēt reſpectū forme inqͣꝫtū oꝑatiohūana capit denoīatiōꝫ ⁊ ſpecificationē ab ip̄oā denoīatiōꝫ oꝑi ipſū ob̓m inqͣꝫtuꝫpīa entia naͣlia bona ſt: ſꝫ inionatū huic oꝑatōi l̓ illi. nēꝟſet̉ circa ob̓m bonū in ſeatio bona: ſꝫ reꝗrit̉ ēt ut d̓⁊ ꝯgruēti ī tali ob̓m dirigat̉. ẜa ẜe. q. 18. ar. v. Ex qͦ pꝫcm̄ mortale. qꝛ nō eſt circai. ſil̓r fornicari. ⁊ ſic de alijſcircūſtātia. Nā lꝫ bonitaſma. ut dictū ē: tn̄ vltra forie debite circūſtātie. ſic inſufficit bonitas ob̓i debiti. vn̄ ī bonitate effectus naͣa quantitas: qualitas: proſimilia quorum a aliquidciē hoīs haberet: ⁊ eēt hōet̉. Circunſtātie āt reddēonū: ſunt ordo: locus: ꝑquibꝰ diximꝰ dn̄ica 3ᵉ. qꝛho. vbi. sͣ. ar. 4 Iſꝫᵈ reꝗIoe. ait. Cuiꝰ finis bonuscꝰ finis malꝰ ē: ipſū qͦꝫ maonū velle ⁊ oꝑari niſi etiaꝫe ad eccl̓iaꝫ ſit bonum. ⁊ ſies: tn̄ ſi voluntas ordinetlū: ule actꝰ erit malꝰ. ⁊ ſic d̓pͥe loquendo actꝰ hūani canē maͣlē ab obiecto extericapiunt a fine. vn̄. v. ethiirat̉ ut mechet̉ ꝑ ſe loquēir ē. h̓ btūs Tho. vbi. sͣ.t̉ intentio: ⁊ hͦ qͥ ad meriā hūane oꝑatiōes que de⁊ nec bene nec male moraaddit̉ intentio bona l̓ made terra ⁊c̄. Sꝫ quō hͦ haſūt modi dicēdi: quos adpotius eſt diſputabiliſqͣꝫiꝰ vide̓ intendis lege be⁊ Pe. de aquila in ẜoꝙ pͥncipalis intentio fiꝑꝑ alioſ reſpeciꝰ. Et qꝛne nō pōt eē ſine charitatis hominū loqͣr ⁊cͣ. adbonitatē hūane oꝑatiōiſitas ⁊ gr̄a dei. ſine qua utabēt̉ cetera. qꝛ̄ ⁊cͣ. ⁊ h̓ dictaꝟi. Ꝙtū ad itiā dico ꝙ bonitas actꝰ hūani meritorij mēſurat̉ ẜꝫ appropi