de pe. di. i. §. pene. qr̄ ⁊cͣ. ⁊ ſic pꝫ ſecūdꝰ pūctuſde mala voluntate. Uide gl. in. d. c. vlti. quetāgit argumēta bona qn̄ volūtas accipit̉ ꝓ facio ⁊ qn̄ noͣ. ſꝫ argumēta nō ſoluit. qꝛ̄ ⁊cͣ. Ꝙtūad tertium punctum .ſ. an mala volūtas ꝓ ſcōreputet̉ qͦ ad cccl̓iam inforo penitentionali: ⁊dico ꝙ no. Nulli .n. dubiū ꝙ nō tāta debeturpena ꝓ pctōſoliꝰ voluntatis quanta deberet̉ ꝓfcō ⁊ voluntate. vn̄ pnīa ſeptenis q̄ ab eccl̓iaꝓcribꝰ mortalibꝰ taxat̉: cōiter īponit̉ ꝓ actibꝰ exterioribꝰ: lꝫ illa mala voluntas ſufficiat ad et̓num interitum. de pe. di. i. ſi cui. vbi dr̄. ſi cuiēt nō ꝯtingat facultas cōcūbendi cū ꝯiuge aliena: planc tn̄ aliqͦ mō ſit eū cuꝑe: ⁊ ſi ptās daret̉ eē factuꝝ nō minꝰ reꝰ ē qͣꝫ ſi ī ipſo dep̄henderet̉ .ſ. cum effectu. h̓ ibi. vbi glo. ait ſic. Reuera magis reꝰ ē ſi opꝰ adhibeat̉: ſꝫ hͦ qͦ ad ſuſficientiā eterne interitꝰ accipe. Uel dic nō minꝰ ē reꝰ .ī. nihilominꝰ ē reꝰ qͣꝫuis ad factuꝫ nōꝑueniat: n̄ ꝗn̄ plꝰ peccet. ut dixi ſi opꝰ ſcquat̉ qd̓pꝫ. qꝛ ꝓhibitū ē malū volūtatē ī opꝰ ꝓduce̓. h̓gl. Excipiūt̉ ſymonia ⁊ vſura. nā cū ſola ſpesq̄ ē pͥncipal̓ ad lucrū ī mutuo hoīeꝫ ſymoniacū reddat. ⁊ tal̓ ſpes īcludat volūtatē deliberatā ẜm Archi. ⁊ cōit̓ oēs doctores hīc ē ꝙ talisvolūtas ī foro pnīali ꝓ ſcō reputāda ē. Sil̓r d̓vſuris vtrūqꝫ .n. ſtudioſa volūtate ꝯͣmittit̉. ejde ſymo. §. itē ꝯmittit̉. Et ſi vterqꝫ ex tali mala intentiōe aliꝗd recipiat ī foro penitentionaliad reſtitutionē cogēdꝰ ē. Et hͦ ꝙ dicimꝰ ꝙ volūtas tal̓ ꝓ fcō reputat̉: ītelligit̉ qͣꝫtū ad culpānō āt quātū ad aliquā cenſurā eccleſiaſticā l̓ depoſitionē. exͣ de ſymo. c. vlti. qr̄ ⁊cͣ. Et h̓ dictaſufficiāt qͣꝫtū ad pn̄tē ꝟitatē. ⁊ ſic pꝫꝯº pͥma.¶ De circunſtantijs que requiruntur ad bonitatē actuum humanorum. ¶ Cōcluſio ẜa.em ipanataTcipe ẜaꝫ ꝯcl̓oꝫ. vꝫ. Ꝙuis oꝑatiōeshumane a bona volūtate egrederent.n̄tn̄ ſuffic̄it h̓ niſi alie circūſtātie apponāt̉. vbi tres inꝗramꝰ ꝟi. vꝫ. pͥª ꝟi. ē iſta qͦtuxx xyplex ē hūanoꝝ actuū bōitas. 2ª ē qͦt circūſtātiereꝗͥrūt̉ ad bonitatē moralē hūanoꝝ actuū. 3ª ēan̄ vnꝰ actꝰ hūanꝰ ſit melior l̓ peior alt̓o. Ꝙ tuad pͥmā ꝟitatē dico ꝙ hūanoꝝ actuū duplex ēbonitas .ſ. moralis ⁊ naͣlis. Bonitas naͣl̓ ẜmbtm̄ Tho. pͥª ẜe. q. 18. eſt ex bonitate eēndi. exquo ſeꝗt̉ ꝙ qͣꝫtum vnumquodqꝫ hꝫ d̓ entītatenali: tm̄ hꝫ d̓ bonitate naͣli. Bonuꝫ .n. ⁊ ensꝯnertūt̉ pͦ methaph̓ice. Et ſil̓r pꝫ qͣꝫtū aliꝗd deficit ab entitate naͣli: tm̄ deficit a bnoitate naͣli.g 2º38 2Exᵐ de carētibꝰ mēbris. ut oculo. naſo. manu⁊ ſil̓ibꝰ que nō ſt̓ ī ſpē ſua entia ꝑfecta. ⁊ ꝑ ꝯn̄snec ꝑfecte bona bonitate naͣli. Moralis bonitas ē ex ꝟtute. ꝟtus .n. ē quedā bona qͣlitasmētis qͣ recte viuit̉. ut Aug. ait. ⁊ que bonumreddit hn̄tē .ſ. moral̓r. Et diligent noͣ ꝙ qn̄ dicimꝰ vnūqͦdqꝫ tm̄ ē bonū naͣl̓r qͣꝫtū hꝫ de entitate. intelligimꝰ de entitate ꝯgruēte illi ſpeciciNā mōſtra q̄ ſuꝑhabundāt ī qͣꝫtitate voeāturapud ph̓m 2º ph̓icoꝝ pctā ī naͣ. ⁊ pret̓ ītētionēagētꝭ naͣl̓ fiūt. ⁊ ꝑ ꝯn̄s a caſu. Neceſſe .ni ē dicit ph̓us ibi. ꝙ ī naͣ aliqͣ fiāt a caſu. vn̄ ſic̄ ī artificialibꝰ ꝯtingit aliqn̄ error ⁊ defectꝰ: ita ī naͣlibꝰ. Nā grāmaticꝰ qn̄ꝫ ſcribit nō recte. ⁊ medicꝰ qn̄qꝫ potauit potionē nō rectā. Ita ⁊ naͣ qn̄qꝫ nō recte ꝓducit. ut qn̄ fit hō cū duobꝰ capitibꝰ: ⁊ ſil̓ia. Peccata āt ſi ſt̓ bona. īmo mala. gͦillud dicet̉ bonū naͣle ⁊ nō pcm̄ qd̓ hꝫ qͣꝫtitatēdebitā ⁊ ꝯgruētē illi ſpēi. Si āt aūt minꝰ: autplꝰ qͣꝫ expedit ad talē ſpēm l̓ īdiuiduū qͣꝫtitatiſhabeat nō erit bonū ī naͣ: ſꝫ defectꝰ. nec ē ensbonū naͣle: ſꝫ pctm̄ ⁊ malum naͣle. Nō tn̄ ẜmBurleum in 2º ph̓icoꝝ. c. penl̓. ꝙ mōſtrumdupliciter conſideratur. vꝫ. Aut ꝓ illo indiuiduo ſubſtantie qd̓ ē ſubiectum illīꝰ diſpōis diſcōueniētis. Autūt totū illud aggregatū ex īdiuiduo ſub̓e ⁊ illa diſpōe diſcōuēiēte. Si pͦ mōtūc nullū mōſtꝝ ē pcm̄ in naͣ: nec fit a caſu: qm̄tale īdiuiduūſb̓e ē ꝑ ſe ī gener̄ ſb̓e. ⁊ nullaſ b̓afit a caſu. ut pꝫ ꝑ ꝯmētatorē. s. ph̓icoꝝ. ⁊: vi.methaph̓ice. Si 2º mō tc̄ veꝝ ē ꝙ mōſtª ſt̓ pctāī naͣ ⁊ fiūt a caſu. ⁊ ẜꝫ hec hō moſtruoſus ⁊ hōn̄ ſt̓ ī eadē ſpē: qꝛ tale aggregatū n̄ ē ī ſpē nec īgne̓. ⁊ ꝑ hͦ ſoluit̉ arᵐ qd̓ cōit̓ fit. vꝫ. Impoſſibile ē ꝙ eadē ſpēs ſit a caſu ⁊ a naͣ. ut dic̄ cōmētator. s. ph̓icoꝝ ꝯmēto. 46. ſꝫ hō mōſtruoſusē eiuſdē ſpēi cū hoīe n̄ mōſtruoſo. gͦ ſic̄ hō mōſtruoſus nō ſit a naͣ: ſꝫ a caſu: ita nō monſtruoſus: l̓ ecōuerſo. Patet ꝙ nō ſt̓ eiuſdē ſpēi: uthō mōſtruoſus accipit̉ ꝓ illo aggregato ex īdiuiduo ſub̓e ⁊ illa diſpōne incōuenienti. Sꝫ pr̄Ambroſi īſurgit mihi vna grandis dubitatioSi mōſtra nō fiūt a naͣ: ſꝫ a caſu. ſeꝗt̉ ꝙ naͣ nōītēdit illa. ⁊ ꝑ ꝯn̄s vr̄ ꝙ nō ꝯtinuabit ꝓductionē mōſtri. vn̄ ſi naͣ nō ītēdit ſextū digitū ī hoīeſtatī fcō ꝗnto digīto qd̓ ꝓduce̓ ītēdit ceſſaret aꝓductōe ſexti digiti quē n̄ ītēdit. pꝫ iſta ꝯn̄a. qꝛq̄ fiūt a caſu: fiūt pret iniētionē agentis. ut dic̄idem ph̓us. 2º ph̓icorum. monſtra āt fiūt a caſu ꝑ te. gͦ nō intenduntur a naͣ. nō intēduntur