ꝑẜ p21ceſt cis qͥ volūtatē dei deſiderāt noſce cās ⁊ volutatē dei ſcire querunt: ꝙ volnntas dei oīumque ſunt ipſa ſit cā. Si .n. hꝫ cāꝫ volūtas ē aliquid qd̓ antecedat voluntateꝫ dei. qd̓ nephaseſt credere. Qui gͦ dicit. quare fecit deꝰ celuma terrā. Rn̄dēdū ē qꝛ voluit. voluntaſ enī deicā eſt celi ⁊ terre. ⁊ iō maior ē voluntas dei qͣꝫcelū ⁊ terra. Qui āt dicit qͣre voluit face̓ celū ⁊terrā: maiꝰ aliꝗd querit qͣꝫ eſt volūtas dei. Nilqt maiꝰ inueniri pōt. Conpeſcat gͦ ſe hūana temeritas ⁊ id qd̓ nō ē nō q̄rat: ne id qd̓ ē nō inueniat. h̓ ille. Et mgr̄ vbi. sͣ. ait. Qui .n. eiuscāꝫ q̄rit aliꝗd maiꝰ ea querit: cū nil maius ipſafit. h̓ ille. Faciūt ad hoc aucͣtes ille ſupra poſitein ſecunda dn̄ica. 40. ꝯſideratiōe ſecunda. ꝙ⁊cͣ. Et hec ſufficiāt ꝓ preſenti ꝯcl̓one pͥma.¶ Ꝙ diuina voluntas humanam voluntatēnon arctat. ¶ Concluſio ſecunda.Tcipe ẜaꝫ ꝯcl̓onē. vꝫ. Sicut dīna volūtas ī xp̄o ſub carne latēs libera eſt ⁊caro ipſā nō arctat. ita ipſa dīna volūtas noſtrā volūtatē nō neceſſitat. vbi tres inꝗramꝰ ꝟitates. vꝫ. Prīa ꝟi. ē iſta. Utꝝ volūtas dīna ī xp̄o latēſ ſit cā maloꝝ. 2ª ꝟi. ē vtꝝpoſſumꝰ cognoſce̓ qn̄ aliꝗd ē de eiꝰ volūtate diuina. 3. ē. Utꝝ dina volūtas neceſſitatē īpoyat. Ꝙtū ad pͥmā ꝟi. dico ẜꝫ magiſtrū ſnīaꝝin prīa di. xlvi. c. ideoqꝫ. ꝙ lꝫ ꝯſtet oīa bona qin geni.ſiūt eiꝰ volūtate fieri: q̄ ſi fieri nollet nullatenuſfierēt. valde tn̄ dubiū ē an̄ oīa mala q̄ fiūt ſiueſint tꝑalia: ſiue corꝑalia. ſiue ſpūalia: eiꝰ volūoſſenaꝝ ſare ctate fiāt: ⁊ eo nolēte nō fiāt. Et circa hͦ ſūt aliqͣnotāda. Eſt igr̄ notādū ꝙ malum ē triplex .ſ.malū naͣe: ut ꝙ ꝗs cecꝰ l̓ claudꝰ l̓ ſil̓is naſcaturScd̓o malū pene. quo ꝗs punit̉. Tertio malūItrioꝝ: ⁊ ſiecūculpe q̄ ꝗs reprobat̉. Ex ꝗbꝰ dico tres ꝯcl̓oneſPrīa ꝯcl̓o ē iſta. ꝙ deꝰ nō pōt velle malū abaſinis: ⁊ſolute loquēdo de malo ſub rōe mali. Et rō qꝛillud nō pōt eē a deo volitū qd̓ ē exͣ rōnem obiecti volūtatis: ſꝫ malū ſub rōe mali ē exͣ rōnēformalē obiecti volūtatis. igr̄ nō pōt eē a deovolitū. Un̄ dn̄s Egidiꝰ in ꝑͦ ſnīaꝝ di. xlvij. ⁊Dioniſiꝰ. 4. de dīnis nōibꝰ aiūt ꝙ ꝗcꝗd volūtatē mouet: nedū dei ſꝫ ēt nr̄am ſꝑ ē bonū: velſimpl̓r vel apꝑens. Qm̄ ẜm ph̓m. iij. de aīa.qd̓ ē motiuū appetitꝰ nō refert vtꝝ ſit bonumſimpl̓r vel bonū apꝑens. Et Dioniſiꝰ ut ſupͣait. Nullus aſpiciēs ad malū .ſ. inqͣꝫtū maluꝫfacit id qd̓ facit. Malū .n. ē exͣ rōeꝫ volūtatis.Etio nunqͣꝫ aliꝗd moue̓ voluntatē poſſet niſiy 55apprehēderet̉ ſub rōe boni. Niſi forte eēt aliꝗs error vl̓ neſciētia aliqͣ in rōe. Quare cū indiuino intellectu nō poſſit cade̓ error aut neſcientia. qꝛ ſibi repugnat: neceſſe ē ꝯcedē ꝙ nunqͣꝫ aliqd̓ malū inqͣꝫtū malū ē a deo volitū: ⁊ itamalū ẜm ꝙ malū pret̓ dīnā voluntatē ſiet. Sꝫcunda ꝯcl̓o ē iſta. ꝙ malū naͣe ⁊ malū pene pōtdeus velle ꝑ accn̄s. Et rō qꝛ illud pōt eē a deovolitū ꝑ accn̄s qd̓ facit ad maiꝰ bonū vniuerſiſꝫ ex malis vniuerſo ꝓuenit maius bonum. q⁊cͣ. minor pꝫ. ⁊ pͦ de malo naͣe. qꝛ ex corruptōevniꝰ ſequit̉ generatio alteriꝰ in vniuerſo.pꝫ qꝛ de malo pene ꝓuenit in vniuerſo diuinebonitatis ⁊ iuſtitie veneratio. Et hͦ eſt ꝙ dixitbtūs Tho. pͥª ꝑte. q. 22. ꝙ deꝰ ē ꝓuifor vniuerſal̓: ⁊ ſinit aliqͣ mala naͣc ⁊ pene fieri. ut guerras ⁊ hmōi. qꝛ hec faciūt ad bonuꝫ vniuerſi. ⁊de hͦ diximꝰ sͣ dn̄ica ẜa in ẜa ꝯſideratiōe ꝯcluſione prīa. Has duas ꝯcl̓ones ponit ēt ī ſnīabtūs Tho. pͥma ꝑte. q. xix. ar. ix. in rn̄ſiōe articuli ſic dicēs. Cū boni ſit rō appetibil̓: malū ātopponat̉ bono: ī poſſibile ē ꝙ aliqd̓ malū inqͣꝫtū malū appetat̉: neqꝫ appetitu naͣli. neqꝫ appetitu aīali: neqꝫ appetitu ītellectuali qd̓ ē volūtas. Et ꝑtinet ad pͥmā ꝯcl̓onē. deinde ſeꝗt̉.Sꝫ al qd̓ malū ꝑ accn̄s inqͣꝫtū .ſ. illud ꝯſeꝗturaliqd̓ bonū pōt hr̄e rōeꝫ appetibilitatis: ſic̄ apparet in qͦlibet apperitu. Nā agēs naͣle intendit pͥuationē l̓ corruptionē ẜm formā cui ꝯiungit̉ pͥuatio alteriꝰ forme: ⁊ gnaͣtio illiꝰ q̄ eſt corrūptio alteriꝰ. Un̄ ēt leo occidēs ceruuꝫ intendit cibū: cui ꝯiungit̉ occiſio aīalis. pꝫ ꝙ leo appetitu aīalis occiſionē appetat cerui inqͣꝫtū cōſeꝗt̉ bonū ſibi .ſ. cibus. ⁊ bonuꝫ illud pͦ eiꝰ mouet appetitū. ſil̓r pꝫ ī appetitu rōali. Nā fornicator intendit delectatiōꝫ cui ꝯiūgit̉ maluꝫ culpe. Et hͦ ꝑtinet ad ẜaꝫ ꝯcl̓onē. Tertia ꝯcl̓o eſtvna difficil̓ rō. vꝫ. Utrū deꝰ poſſit velle ꝙ maluꝫ culpe fiat. Et hic ē opinio duplex famoſa.ſ. Hugonis ⁊ mgr̄i ſnīaꝝ. Hugo .n. dicit ꝙmalū culpe ē a deo volitū ꝑ accn̄s .ſ. inqͣꝫtuꝫ ꝑtinet ad decentiā vniuerſi. Un̄ ī ꝑte. 4. c. 22.ſuo ī li. de ſacr̄is dic̄ ꝙ deꝰ p̄cepit qd̓ erat bonūſingul̓: ſꝫ ꝑmiſit qd̓ erat bonū vniuerſi. ⁊ hocaꝑte ēt tꝫ li. i. ſnīaꝝ. c. v. Ex qͦ ſeꝗt̉ ꝙ licet deus velit malo culpe fieri qꝛ ꝑtinēt ad bonumvniuerſi: nō tn̄ deꝰ vult ipſa mala .ſ. inqͣꝫtū mala ſt̓. Alia ē opinio mgr̄i ui sͣ. ꝙ malū cl̓pe nccꝑ ſe nec ꝑ accn̄s ē a deo volitū. Et hͦ ꝓbat magiſter rōe ⁊ aucͣte. Roe ſic. ſi .n. deꝰ vult mala