rū ſe determinat̉ oꝑat̉. Et ideo ꝓpria volūtasdet̓minata dei eſt cā re ꝝ. Et ꝙ oīum rerū ſutcā dīna volūtas ꝓbat̉ aucͣte rōe ⁊ exº. Aucͣteꝗdā tā noui qͣꝫ veteris teſtī. Audi pͦ Heſter.8. c. Dn̄e inꝗt deꝰ rex oīpotēs. ī dictiōe .n. tuacuncta ſunt poſita. ⁊ nō eſt ꝗ poſſit reſiſtere voluntati tue. Si decreueris ſaluare iſrl̓ ꝯtinuoliberabit̉. Tu feciſti celum ⁊ terr ā. ⁊ ꝗcꝗd celiambitu ꝯtinet̉: dn̄s oīuꝫ es: ⁊ nō eſt ꝗ reſiſtittue maieſtati. Cuncta tu noſti ⁊cͣ. Audi ⁊ Indith. 8. c. Nō .n. qͣſi hō deꝰ ſic cōminabitur.neqꝫ ſicut ſilius hoīs ad iracūdiā inflāmabit̉.iō humiliemꝰ illi aīās nr̄as. ⁊ ī ſpū hūiliato ſeruiētes illi dicamꝰ flentes dn̄o: ut ẜm volūtatēſuā ſic faciat nobiſcū miſericordiā ſuā ⁊cͣ. Aupi Danielē. 4. c. iuxͣ voluntatē ſuā facit tā ī ꝟtutibꝰ celi qͣꝫ in hītatoribꝰ terre. ⁊ n̄ ē ꝗ reſiſtatmanui eius. ⁊ dicat ei. qꝛ̄ feciſti ⁊cͣ. Audi. pͣs.67. Pluuiā voluntariā ſegregabis deꝰ hereditati tue: tu vero ꝑſeciſti eā. Itē idē. Deꝰ aūtī celo oīa quecunqꝫ voluit fecit. In̄ illi ſcī machabei ſcribētes iudeis ꝗ erant ꝑ egyptū ſic dixerūt. 2. Macha. i. Bn̄faciat vobis deꝰ ⁊ meminerit teſtī ſui qd̓ ad abrahā Iſaac ⁊ Iacoblocutꝰ eſt ẜuoꝝ ſuoꝝ ſideliū: ⁊ det vobis cor oībꝰ ut ſaciatis eiꝰ voluntatē corde ⁊ aīo volenti.Adaꝑiat cor vr̄m ī lege ſua ⁊ ī p̄ceptis ſuis: ⁊faciat pacē. Exaudiat or̄ones vr̄as: ⁊ recoliet̉vobis: nec vos deſerat ī tꝑe malo ⁊cͣ. h̓ ſufficiant ꝓ veteri teſtō. Pro nouo teſtō. Audi primo Apl̓m ad Phil̓. ij. c. Deꝰ ē ꝗ oꝑat̉ in nobis ⁊ velle ⁊ ꝑficere ꝓ bona voluntate. Et adRo. ix. Nō volentis inꝗt neqꝫ currentis: ſdei miſerentiſ. Et Iacobi pͦ. Uoluntarie .n.genuit nos ꝟbo ꝟitatis: ut ſimꝰ initiū aliqͦdcreature eiꝰ: ⁊ Mat. 6. Fiat voluntas tua ſic̄ī celo ⁊ ī terra. Et ut clariſſimū tex. intelligasaudi Ang. li. iij. de trī. c. vi. Et allegat̉ a magiſtro ī pͥª di. 65. Uolūias dei pͥma ⁊ ſūma cāē oīuꝫ ſpēꝝ atqꝫ motionū. Nihil .n. ſit qd̓ nōde ſuꝑiori atqꝫ ītelligibili aula ſūmi imꝑatorꝭegrediat̉ ẜm ineffabilē iuſtitiā. vbi .n. nō oꝑatur qd̓ vult dei oīpotens ſapiētia que ꝑtingit afine vſqꝫ ad finē fortiter ⁊ diſponit oīa ſuauit⁊ nō ſolū ea que ꝑſeuerātia ꝯſuetudinis admirationē nō admittunt: ſꝫ ēt ea que ꝑꝑ raritatē⁊ inſolitū eū entū mira vident̉: ut ſūt deſectusluminariū. ⁊ terremotus: ⁊ mēſtruoſi animātium partus: ⁊ his ſimilia: quoꝝ nihil ſit niſidei voluntate. Itaqꝫ nō niſi dei volūtas cā p̄-ma ē ſanitatis: egritudinis: premioꝝ atqꝫ penarū ⁊ retributionū. hec igit̉ ſola ē vn̄ ortū eſtꝗcꝗd ē. ⁊ ipſa nō eſt orta. ſꝫ et̓na. h̓ ille. Et noͣꝙ deꝰ diſponit oīa fortiter quo ad dānatos inqͥbus exercet iuſtitiā. Et ſuauiter quo ad ſaluādos ꝗbus exercet ſuā miſericordiā. Itē noͣ ꝙp̄dicta auctoritas ſic allegat̉ a mgr̄o: ⁊ ſnīa eAug. in. c. 4. 5. ⁊. 6. de tri. Et hec ſufficiāt qꝫtum ad auctoritates. Scd̓o qec ꝟitas ꝓbaturrōe ſic. Illud eſt cā alicuius: quo poſito ponituª illud: ⁊ quo remoto remouet̉ illud: ſꝫ poſiahitto velle diuino ponunt̉ res: ⁊ eo remoto nonponūt̉ res. gͦ diuinū velie ē cā qr̄ res ſunt. minor pꝫ ꝑ auctorē de cauſis pͥma ꝓpōe. vbi aitꝙ pͥma cā plꝰ influit ī effectū qͣꝫ ſecūdaria. Influere āt nō ē aliud qͣꝫ dare eē. gͦ deꝰ īmediatecōcurrit ad oēs res. Nec dedit deꝰ ꝟꝟtutē agēdi cauſis ſecundis tanqͣꝫ ſine ipſis agere nonpoſſet. ſꝫ ut bonitatē ſue cauſalitatis creaturiscōicaret: ut dicūt oēs doctores nr̄i. qr̄ ⁊cͣ. 3hͦ ꝓbat̉ exº triū pueroꝝ in fornace ardēte. Nāibi erat agēs diſpoſitū ad cōburēdū: ⁊ paſſumdiſpoſitū ad cōburi. vn̄ gͦ illeſi hymnū in forMpruta .v1.nace exn̄tes dn̄o decātabāt. Certe nō ꝑꝑ alid̓niſi qꝛ ſubtraxerat eos diuina voluntas. Etulꝫ ē. Bexſic fieret ī oībus alijs rebus: qꝛ ipſa niſi cōcurreret nihil fieret. qꝛ̄ ⁊c̄. Et hec ſufficiāt ꝓ pn̄tiIIiiaipmnā vi. dico ſꝫ mma di. xlvi.ꝟitate. Ꝙtum ad tertiā ꝟi. dico ẜꝫ Aug. 83.inꝰ volūtate fieri: q̄ ſi fitrinq. ⁊ magriſtꝝ ſnīaꝝ. in. i. di. xlv. ꝗ enī. ⁊ btm̄vii. valde tn̄ dubiū ē an oīTho. ut ſupͣ. arti. v. ꝙ dei volūtas nō hꝫ aliaꝫcāꝫ. vn̄ licet debeamus ſi ſcire volumꝰ effectuſalia: ſine corꝑalia. fiuoinquirere cās illius: ut pꝫ pͦ poſterioꝝ ſcire eſtrfit: ⁊ eo nolēte nō fiāt. Irē ꝑ cām cognoſcere ⁊cͣ. Et quattuor ſint cāe.ſ. mālis: formalis: efficiens: ⁊ finalis. ⁊ vna ꝑalterā demōſtret̉: ut pꝫ pͦ poſterioꝝ: ⁊ ſecūdode aīo excepta cā finali: in̄ vltra illas cās cumqdreprobatquerimꝰ de fine quare ſic ē talis finis: vel qͣreilliꝰ rei talis ē finis ⁊cͣ. nullā aliā cāꝫ habemuſniſi diuinā voluntatē que ſic ſtatuit ꝑꝑ ordinēiitē abeo 3vniuerſi. Et ſi vlterius querere volumꝰ quar̄deꝰ ſic voluit: nulla ē alia cā niſi ipſa ſua ꝓpriamnalē obieduvolūtas: qꝛ .ſ. ſic placuit ⁊ ſic placuit. qꝛ ſic voluit ⁊ ſic voluit: qꝛ ſic placuit. audi Aug. ut sͣ.Qui inꝗt querit quare voluit deꝰ mundū face̓cām querit volūtatis dei. O īs āt cā efficiensmaior ē eo qd̓ efficit̉. nihil āt maius ē voluntate dei. nō gͦ cā querenda ē. h̓ ille. q. 28. Idemcōfirmat Aug. ꝯͣmanicheos li. i. paꝝ poſt pͥncipium. vbi ſic ait. Si qui dixerint quid .i. curplacuit deo facere celū ⁊ terrā: reſpondenduꝫ