ꝑs ⁊Pxettgere nō poſſumꝰ niſi ꝑ īferiora iuuemur. Accipe igr̄ hūanā volūtatē: ⁊ tūc dīco ẜm beatuꝫTho. pͥª ꝑte. q. xix. ar. iij. ꝙ volūtas humanapōt dupl̓r ꝯſiderari: aut ꝑ reſpectū ad obiectūrrōe finis. aut ꝑ reſpectū ad ca que ſt ad finemEt tūc dicit ꝙ volūtas ꝑ reſpectū ad obiectū inrōe vltimi finis neceſſitat̉. qꝛ volūtaſ nr̄a vultde neceſſitate ſuā beatitudinē: ſicut ⁊ quelibetalia potētia neceſſariā habitudinē hꝫ ad ſuū ꝓpriū ⁊ pͥncipale obiectu. ut viſus ad colorē. qꝛde eiꝰ rōe ē ut ī illud ītēdat. Si āt ꝯſiderat̉ ꝑreſpectū ad ea q̄ ſt̄ ad finē nō de neceſſitate illa volumꝰ volētes finē: niſi ſint talia ſine ꝗbfinis nō eē pōt. ſicut volumꝰ cibū volētes ꝯuationē vite. ⁊ nauē volētes trāſfretare. Nōſic ex neceſſitate volumꝰ ea ſine ꝗbꝰ finis eē poteſt: ſicut equū ad ābulādū: qꝛ ſine hͦ poſſumꝰire. ⁊ ſic de alijs. Itē noͣ ꝙ neceſſitas ē duplexſ. abſoluta: ⁊ ex ſuppoſitoe. Abſoluta ē qn̄ al̓ieē n̄ pōt: nec potuit nec poterit. ⁊ hec dr̄ abſoluta ſimpl̓r. Alia ē abſoluta ẜm ꝗd. ut qn̄ nonpōt alit̓ eē: nec poterit: lꝫ potuerit. Et hͦ fit duobꝰ mōis. aut qꝛ p̄dicatū ē ī diffinitiōe ſubiectiin ⁊ opeꝝ xp̄⁊ ſic iſta ē neceſſaria. hō ē aīal: aut qꝛ ſubiectūē d̓ rōe p̄dicati. ⁊ ſic iſta ē neceſſaria. numerꝰē par l̓ īpar. Neceſſitaſ ex ſuppoſitōe ē ſuppoſitio ꝙ ita ſit illud tale eē neceſſe ē dū ſic eſt: utdiuinā volūdū ſortes ſedet neceſſe ē ipſū ſedē dum ſedet.His ſic notatis dico ꝙ dina volūtas ſi ꝯſideyiquin ad yilarat̉ penes ſuū obiectū. qd̓ ē bonitas dīna q̄ eſtfinis oīuꝫ reꝝ. ſic de neceſſitate vult ꝗcꝗd vl̓tqꝛ de neceſſitate fert̉ ī dīnā bonitatē. Si āt cōad i p̄o ſub caſiderat̉ ꝑ reſpectū ad ea q̄ſt̓ ad finē .ſ. ꝑ reſpeēīeo timtipictū ad creaturas q̄ ordināt̉ ad bonitatē deī tāqͣꝫ ad ꝓpriū finē: tūc nō vult ea de neceſſitate⁊ libera ē: ⁊ caabſoluta. Un̄ qn̄ aliꝗd extra ſe vult deꝰ: nonulas nr̄am.iō vult ut ſit mediū ad ꝯſequēdū bonitatē ſuāiſta. Licct̓nctanqͣꝫ vltimū ſuū: ſꝫ vult tanqͣꝫ aliꝗd ordinatū ad ꝑticipādū ſuā bonītatē ut finē vltimū illius rei. vn̄ nō ꝓprie illud volitū mouet eiꝰ volūtatē ut velit: qꝛ ſic eſſet īꝑfecta: ſꝫ mouet̉ a ꝓpria bonitate qͣ facit ut illud velit. vn̄ ſic̄ alia ītelligit ītelligēdo ſuā eſſentiā: ſic alia a ſe vultvolēdo ſuā bonitatē. Pōt tn̄ aliquid velle exneceſſitate ſuppoſitōis: ut ſuppoſito ꝙ h̓ velittūc nō pōt nō velle. qm̄ mutari eiꝰ volūtas nōpōt. Ex ꝗbꝰ īferūt̉ aliqͣ correlaria. Primū eſtꝙ lꝫ deꝰ ex neceſſitate velit bonitate ſuā. nō tn̄de neceſſitate vult illa q̄ vult. Et rō qꝛ eiꝰ bonetaſ pōt eē ſine alijs rebꝰ: ſꝫ n̄ pōt eē volūta ſine dīna bonitate: q̄ ē eiꝰ obiectū. Scd̓m eſt ꝙvelle alia a ſe nō ē dīne volūtati naͣle. qꝛ ſic deneceſſitate vellet: nec ē ēt ꝯͣ ſuā naͣm: ſꝫ ē volūariū. Tertiū ē ꝙ ſi deꝰ n̄ vult ex ncc̄itate aliaa ſe. hͦ n̄ ē ex īꝑfectōe eiꝰ: ſꝫ ex īfectiōe reꝝ. qꝛ.ſ. talia tale eē hn̄t ut ſine ipſis poſſit eē ⁊ ſit bonitas dei. Et ꝑ ꝯn̄s ſeꝗt̉ ꝙ ſi volūtas dei vultaliꝗd exͣ ſe nō inclinat̉ ꝑ illud ut illud velit: ſedbonitas dīna det̓minat illā ad illud volitū adqd̓ nō hꝫ ncc̄iaꝫ hītudinē. Quartū ē ꝙ lꝫ diuinū eē ⁊ dīnū velle ſint idē real̓r: tn̄ nō ẜm rōꝫformalē l̓ modū ītelligēdi. ⁊ ꝑꝑ hͦ nō ſeꝗt̉ iſtaꝯnīa. Deꝰ nō ē aliud a ſe. gͦ non vult alia a ſeqꝛ ī hͦ ꝙ dico deū eē nō īportat̉ aliqͣ hītudo adaliꝗd ex ipſū: ſꝫ dicēdū deū velle hͦ īp̄ortat̉ aliqͣ hitudo ad id qd̓ vult. ⁊ iō nō ſeꝗt̉. Quintūcorrclariū ⁊ vltimū ē. ꝙ lꝫ dīnū ītellige̓ alia aſe ſit neceſſariū: nō tn̄ diuinuꝫ velle. Et rō. qꝛſcīa habet̉ de rebꝰ ẜꝫ ꝙ ſt̄ ī ſciēte. voluntas ātꝯparat̉ ad res volitas ẜm ꝙ ſt̓ ī ſeipſis. ut dic̄ph̓us. vi. methaph̓ice. Ueꝝ vl̓ falſu ſt̓ in aīahonū ⁊ malū ſūt in rebus. Quia gͦ oīa alia adeo ẜm ꝙ ſt̓ ī deo hn̄t nec eſſariā hitudineꝫ addeū: iō talia ītellectꝰ dīnꝰ nccͣio ītelligit. Et eadē ẜꝫ ꝙ ſt̓ ī ſeipſiſ n̄ hn̄t ncͣiaꝫ hītudinē ad ipſūIō deꝰ qͦcūqꝫ ſcit ex nccͣittae ſcit: nō āt qͥcunqꝫvult de ncc̄itate vult. Iſta tibi aīamea clariori mō q̄ potui aꝑui. lꝫ ſic p̄dictꝰ doctor nō loqͣt̉Et hec ſufficiāt ꝓ pͥª ꝟi. Nō poſui tibi ſubtīlitatē ſcotizātium. vꝫ. An volūtas neceſſitaripoſſit ab ob̓o. qm̄ iſta dicta btī Tho. ſt̓ clarioraad ppl̓ꝫ. Ꝙͣͣtū ad ẜm dico ꝙ diuerſus dicendimodꝰ reꝑit̉. Quidā dicūt ꝙ ſola volūtas ē pͥma regula oīuꝫ reꝝ tā neceſſariaꝝ qͣꝫ ꝯtīgētiūad exͣ. Qm̄ ẜꝫ Aug. de tri. dīna volūtas ē oīum q̄ ſiūt prīa ī ſūma cā. ⁊ pͥma cā ē pͥª regulagͦ dīna volūtas eoꝝ qͥ ſt̓ ab exͣ ē pͥª cā ⁊ pͥª regula. Alij dixerūt ꝙ nō vr̄ neceſſariū dīnā volūtatē ꝯcurre̓ tāqͣꝫ cām circa iſta īferiora. qꝛ vbicūqꝫ īueniūt̉ ſufficiētes cāe reſpectu aliqͦꝝ effectuū n̄ oꝫ ad alias cās recurre̓: ſꝫ ī creaturis reperiūt̉ ſufficiētes cāe aliquo effeetuū. ſic̄ ignisſufficient̓ ꝯtinet calorē: ⁊ ſol ſolꝰ effectꝰ. gͦ nonvr̄ ncc̄io dīnā volūtatē ꝯcurre̓ ad tales effectꝰIſte modus ē hē̓ticꝰ ⁊ a doctoribꝰ reprobatusin pͥ ſnīaꝝ. di. 44. Ideo oībꝰ alijs dicēdi modis ommiſſis dicimꝰ ẜm btm̄ Tho. vbi sͣ. ar.iiij. ⁊ ẜm cōit̓ loquētes ꝙ deꝰ ē ca rerū ꝑ intellectū ⁊ voluntatē. ꝑ intellectū quidē tanqͣꝫ ꝯcipiens. ꝑ voluntatem āt tanqͣꝫ determinans. ⁊
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten