dū ē ꝙ rō ītelleciꝰ ē duplex .ſ. ſuꝑior ⁊ inferiorSuꝑior tēdit i res īmaͣles ⁊ et̓nas. Inferiorī res maͣles ⁊ corruptibiles. h̓ āt duo .ſ. mālia⁊ īmalia cōꝑant̉ ad cognitionē hͦ mō: qꝛ via īuentiōis ꝑ res māles deuenimꝰ ī cognitioneꝫrerū īmaliū. via āt iudicij ꝑ īmalia iā cognitad̓ materialibꝰ iudicamꝰ: ⁊ ẜm rōnes et̓norumcorruptibilia diſponimꝰ. vn̄ hītꝰ cognitionisſuꝑioꝝ dr̄ ſapīa ⁊ hītus cognitiōis inſeriorūdr̄ ſcīa vt pꝫ ꝑ ph̓m. 6. ethi. Et nullꝰ iſtoꝝ hītuū mouet hoīem ad fugā l̓ ꝑſecutionē cū ſinthītus ſolū ſpeculatiui īclinātes ī ſcire ⁊ non inoꝑari ¶ 1º noͣndū ꝙ appetitꝰ nr̄ ſenſitiuꝰ ad hͦvt ꝑti ſuꝑiori aīe ꝯformet̉ nec̄e ē ꝙ ꝑ volūtatē moueat̉: qm̄ ſic̄ ſꝑa ſuꝑior ſuo motu īferiores mouet: ſic ⁊ volūtas appetitū ſenſitiuū vtpꝫ .3. d̓ aīa. vide sͣ. d̓ h̓ feria. 4. ẜe dn̄ice ¶ 50nō ꝙ ſic̄ pͥncipia ſpeculabiliū ſi nob̓ maͣl̓r īdita: ita ⁊ pͥncipia oꝑabiliū: qꝛ ſic̄ ītellectus naͣl̓rfert̉ ī iſta pͥncipia d̓ qͦlꝫ ē l̓ n̄ ē: ⁊ d̓ nullo amboſil̓: ita ⁊ naͣl̓r ſert̉ ī pͥncipia oꝑabiliū: q̄ ſt̓ oē bonū ē faciendū: ⁊ nullū malū ē oꝑandū. nec cōgnitio actual̓ taliū pͥncipioꝝ ē potētia: ſꝫ ſoluꝫhītus acꝗſitꝰ luīe ītellectꝰ agētꝭ qͦꝝ pͥmꝰ vocatītellectus īclinās ad ſcīam ⁊ retrahēs ab igͦͥrātia. Et ſcd̓s dr̄ ſinde̓ſis cꝰ oꝑatio ē īſtigare adbonū: ⁊ retrahe̓ a malo: ⁊ ſic̄ pͥmꝰ hītꝰ n̄ mouet: ita nec ſcd̓s ad fugā l̓ ꝑſecutōꝫ: qꝛ vl̓ia nōmouētnꝫ mouēt̉: ſic̄ nec gnānt nec gnānt̉.d̓ gna̓tōe. His ſic notatꝭ veniamꝰ ad p̄cticamtheologicā: ⁊ dico ꝙ gl̓ioſus d̓s vidēs ꝙ hōiinẜta erat a naͣ cognitio ꝟi ⁊ falſi boni ⁊ mali⁊ ꝙ a naͣ hꝫ īclinās ad bonū ⁊ retrahēs a malo: ⁊ ꝙ volūtas moue̓ hꝫ īferiores potētiaſ volēs hoīem rl̓are vt ad finē tēdēt ad quē creauit illū: dedit rl̓aꝫ talē. d. Diliges dn̄m deū tuuꝫ ex toͣ. c. t. qͥ ꝟba lꝫ ml̓tos habeāt exponēdimodos: ē tn̄ ad pn̄s tāqͣꝫ clariores videamꝰ.¶ Primꝰ modꝰ ſic exponit: diliges dn̄m. d. t.ex. t: c. t. ideſt ex volūtate eliciēte ita ꝙ voluntas tua nihil eliciat qd̓ ſit dīne oppoſitū volūtati: ⁊ deſignat̉ h̓ actꝰ ī corde: qꝛ ſic̄ cor oīuꝫ vtriū corꝑis ē pͥncipale motiuū ſic volūtas vt diximꝰ ī notabilibꝰ. Et ex tota mēte tua .i. ex volūtate īꝑante: ita ꝙ volūtas īferioribꝰ potētijsnihil īꝑet qd̓ dīne deroget dignitati: ⁊ h̓ actusꝯgrue ī mēte ſignat̉: qꝛ mēs ab eminēdod̓ cāē: ⁊ volūtas iꝑās ē oīum viriū aīc regīa: ⁊ extota aīa tua ⁊ ex toͣ ſortitudīe tua hͦ ꝑtīet ad oēſaīe vires ⁊ corꝑis: vt ſit ſēſus: ſic te ordines.jxvt nulla aīe ꝟtus: aut corꝑis paſſio deū offendat: iſte ē vnꝰ modus ¶ Scd̓a expō ē AureliAuguſtini dicētꝭ ꝙ iſta totalitas: qꝛ dr̄ ex totocorde ⁊ ex tota mēte ⁊cͣ. al̓r accipiēda ē ꝓut cōpetit ſtatui pr̄ie: ⁊ al̓r ꝓut cōpetit ſtatui vie ẜꝫꝙ cōpetit ſtatui pr̄ie iſta totalitas ſic intelligit̉vt oēs motꝰ aīe totalit̓ i deū vel ad deū referāt̉⁊ ẜm hͦ ī via p̄ceptū ⁊ rl̓a talis īpleri n̄ p̄t: ⁊ hͦ ītelligit Aug. ī li. d̓ ꝑfectōe iuſticie. ⁊ mgr̄ ſnīarū ī. 3. di. 27. Et ſi dicēs qͣre p̄cipit qd̓ īpleri n̄p̄t: ꝗs enī ī vita hac tm̄ deū diligit: vt nihil deſit ꝙ ad talē dilectionē reꝗͥrit̉. Rn̄det Augu.ꝙ iō p̄cipit̉: qꝛ nō recte currit̉: ſi qͥ recurrēduꝫſit neſciat̉. quō āt ſciret̉ ſi null̓ p̄ceptꝭ on̄deret̉Itē ī p̄cepto affirmatiuo potuit p̄cipi qd̓ n̄ pōti via īpleri. nō enī ꝗs tenet̉ p̄ceptū affirmatiuuꝫ ẜuare ſꝑ ⁊ ad ſꝑ: ſꝫ vt īpleat loco ⁊ temꝑeIn̄ Bern̄. Mādata īꝗt īpoſſibilia n̄ fecerunttrāſgreſſores: ſꝫ hūiles. Si āt p̄dicta rl̓a attendat̉ ẜm ꝙ cop etit ſtatui pn̄tis vite: ſic iſta totalitas ītelligit̉: vt .ſ. nullꝰ motꝰ ſit ī aīa amori d̓iꝯͣriꝰ: ⁊ ꝙ nihil deſit d̓ cōpetēti ad talē dilectōꝫqͣꝫtū ſupple hūana fragilitas ſinit. Et ẜm hͦ p̄tnfircomēſeē hō ꝑfectus ī via ī dilectōe dei vt ponit btūſTho. ẜa ẜe. q. 18 4. ponēs diſtinctionē d̓ ꝑfecto: quā ponit ph̓s. 3. ethi. d. ꝙ ꝑfectū duplicitcapi p̄t ¶ Prīoº vt dicat̉ illud eē ꝑfectū: cui nihil deeſt d̓ ꝑfectiōe ſibi poſſibile. Alioº vt nihij ſibi deē d̓ ꝑfectiōe ſibi cōpetēti: ſic̄ hō mediocris ſtature ꝑſecte dr̄ qͣꝫtitatꝭ: qͣꝫuis n̄ hēat qͣꝫtitatē gigāteā. qͣre ⁊c̄ ¶ Tertiꝰ modꝰ exponendi ē. d. ꝙ affectꝰ humanᵉ ad tria diuidi ⁊ afficipōt. pͦ ad res ext̓iores. 2º ad res int̓iores. 3º adreſ ſuꝑiores. ¶ pͦ īqͣꝫ pōt affici ad res extiorescꝰ mōi ſt̓ oīa ſenſibilia: ⁊ h̓ affectꝰ ī corde ſignatur. Eſt enī cor domiciliū vite ⁊ pͥnᵐ motꝰ ⁊ ſēſus aīalis: ⁊ ē organū iraſcibilis ⁊ cōcupiſcibilis. Dice̓ gͦ: diliges dn̄m deū tuū ex tō corde ēhūanā volūtatē ab oībus ſenſibilibꝰ eleuare īdeū: ita ꝙ nullo affectu ob rē ſenſibilē a dīnoamore quōlibꝫ retardet̉: ſꝫ potiꝰ ꝑ h̓ ſenſibiliaī eoꝝ opificē cleuet̉. exº ꝓph̓e dicētꝭ. In totocor de meo exꝗſiui te ¶ 1º afficit̉ hō ad res īteriores vt ad ꝓpriā vitā l̓ ad ſeip̄m: ⁊ tal̓ affectꝰ ī aīa ſignat̉. aīa enī ab aīando dcā ē. qꝛ aīatcorpꝰ affectu naͣli quē hꝫ ad ip̄m. dilige̓ gͦ d̓cuex tota aīa ē reſpectu dīni amoris deſpice et ꝓpriā vitā. Io. 12. Qui amat aīam ſuā .i. vitaꝫꝑdet eā. ¶ º afficit̉ hō ad res ſuꝑiores: vtpuliad res ītellectuales: ⁊ tal̓ affectꝰ ī mēte ſigna
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten