¶ De effectibus diuini amoris. ¶ Conc. 2.Tcipe ẜam ꝯcl̓onē vꝫ. Amor dīnusadeo ē ꝑfectus vt amatē trāſformet īamatū. ⁊ pl̓es in eo gne̓t effectꝰ. Ubitres inꝗramꝰ ve. vꝫ. ¶ Prīa ve. ē iſta quomoamor vnit amante cū amato. ¶ Scd̓a ve. quoamor trāſformat amantē ī amatu. ¶ Tertia vori. ꝗ ſūt effectus qͦs cauſat dei amor in amantē¶ Ꝙtū ad pͥmā dico ꝙ Aug. 8. d̓ tri. pōit hācdoctrinā. d. Amor ē quaſi iūctura q̄dam duoaliqua copulās: vel copulare appetens. Duoāt ſū h̓ amās ⁊ amatū. Ad cꝰ decla. no ꝙ duplicit̓ vnit̉ amans cū amato: aut ẜm eſfm̄: autẜm affectū ¶ pͦ vnit̉ amās cū amato ẜm effm̄:⁊ tunc amor reꝗͥrit pn̄tiā amati. Mouet enimamor amantē ad qͣrendū ⁊ deſiderandū pn̄tiāamati: qͣſi ſibi ꝯͣueniētꝭ: ⁊ ad ſe ꝑtinētꝭ. Cāt̉.i. Indica mihi quē diligit aīa mea ⁊c̄. Nōnehͦ exꝑiētia diſcimꝰ: cū qͥs amamꝰ abn̄tes habemꝰ d̓ die ī diē ſuā pnīam affectamꝰ ⁊ viſos fūoꝑe letamur. certe exꝑior īdies. Audi pulcherrimū dcm̄ Senece ad Lucillū ꝙ freq̄nt̉ mihiſcribis. gr̄as ago. Naꝫ qͦ vnoº potes te mihion̄dis: nūqͣꝫ epl̓am tuā recipio vt n̄ ꝓtinꝰ vnaſimꝰ. Si imaginatiōes amicoꝝ abn̄tiū nobisiocūde ſūt q̄ mēoriā reuocāt: ⁊ deſideriū abſētiū falſo atqꝫ īani ſolatio leuāt. qͣꝫto iocūdioreſſūt lr̄e q̄ ꝟa amici abn̄tis veſtigia ꝟas notasaſſerūt. nā qd̓ ī ꝯſpectu dulciſſimū ē: id amicimanꝰ epl̓e īpreſſa p̄ſtat agͦſce̓. hͦ ille. Et rō qͣreamor ẜm effectū reꝗͥrit pn̄tiā amati ē. vt dicitph̓s ẜo politice: qm̄ amātes deſiderāt ex duobꝰ fieri vnū: ſꝫ qꝛ ex hͦ accide̓t aūt ābos aūt alteꝝ corrūpi: q̄runt vnionē q̄ndā q̄ eos decet ⁊ꝯuenit: ⁊ hͦ ē ſil̓ ꝯuerſari: ſil̓ colloꝗ ⁊ his ſil̓iaEt qꝛ iſta fieri n̄ pn̄t ſine pn̄tīa amatoꝝ: ideoamor ẜm eſſm̄ reꝗͥrit pn̄tiam amati: nec ſic fieri pn̄t vnū niſi ſint pn̄tes. Et h̓ ē ꝓpͥus effectꝰamoris. In̄ aug. 4. li. ꝯfeſ. ait quēdā bn̄ dixiſſe d̓ amico ſuo dimidium aīe ¶ Scd̓oº amorvnit amatē cū amato ẜm effectū: ⁊ tc̄ tal̓ amorn̄ reꝗrit pn̄tiā corꝑalē: vn̄ ēt qͣs nūqͣꝫ vidimurmouēur vt diligamꝰ vt dicit Tuliꝰ d̓ amicitiahͦ mō Pau. ad philip. dicebat eos ſꝑ hr̄e ī cōde: lꝫ pn̄tiā nō hēret. ait enī ſic. Br̄as ago d̓oxxximeo ī oī memoria vr̄i ſꝑ ī cūctꝭ or̄oibꝰ meis ꝓoībus vob̓. Cū gaudio dep̄catiōꝫ faciens ſuꝑcōicatiōe vr̄a ī euāgelio xp̄i: ⁊ ꝓxīa die vſꝫ nōꝯfidēs hͦ ip̄m: qꝛ ꝗcepit ī vob̓ opꝰ bonū ꝑficiet vſqꝫ ī diē Ih̓u xp̄i ſic̄ ē iuſtū h̓ ſētire ꝓoībvob̓ eo q̓ habeā vos ī corde ⁊ ī vinculis meiſ⁊c̄. ¶ Ꝙͣtū ad ẜam dico ꝙ duplex ē trāſformatio amatis cū amato. q̄da ē ẜm vī app̄hēſiuaꝫqͥdā ẜꝫ vī appetitiuā. vn̄ aliqn̄ amatū trāſferīī amātē: ⁊ aliqn̄ eꝯͣº:⁊ hͦ duobꝰ modis. Accipiamꝰ pͦ trāſformationē qͣ amatū trāſ format̉ īamātē: ⁊ dico ꝙ hͦ p̄t eē aūt ẜm vī app̄henſiuāaut ẜm vim apperitiuā. ẜm vī app̄hēſiuā trāſſormat̉ qn̄ amatū īmorat̉ ī app̄hēſiōe amantꝭẜm vī appetitiuā qn̄ ī affm̄ amātꝭ ē q̄dā ꝯplacētia reſpectu amati: vt qꝛ delectat̉ d̓ eo: vel debonis eiꝰ. ſiue hͦ ꝯtingat amore amicitie ſiueꝯcupīe: vt cū ꝗs deſiderat alicui bonū ꝑꝑ alterū: aut nō ꝑꝑ alteꝝ: ſꝫ ꝑꝑ ꝯplacētiā amati interiꝰ traditā. Sil̓r amās ī amatū trāſfert̉ duplicit̓: aut ẜm app̄hēſiuā: aut ẜm appetitiuamScd̓m vī app̄henſiuā ē qn̄ amās nō ē ꝯtētusſuꝑ finali app̄hēſiōe amati: ſꝫ nitit̉ ſingl̓a q̄ adamatū ītrīſecꝰ ꝑtinēt exꝗre̓: ⁊ ſic ad intiora eiīgredit̉ ſic̄ d̓ ſpū ſcō dr̄ ꝗ ē d̓s amor. i. Cor. 2.ꝙ ẜuant̉ ēt ꝓfūda dei. Scd̓m vī̄ appetitiuam⁊ hͦ duobꝰ modis: aut .ſ. ꝑ amorē ꝯcupīe: autꝑͤ amorē amcitie. Amor ꝯcapīe n̄ reꝗeſcit ī qͦcūqꝫ extrīſeca aut ſuꝑficiali adeptōe vl̓ fruitione amati ſꝫ q̄rit amatū ꝑfecte hr̄e qͣſi ad intimailliꝰ ꝑue niēs: ⁊ ſic hͦ amore appetitus ꝯcupīeamās dr̄ ī amatū trāſ formatꝰ. Amor āt amicitie ſic trāſformat̉ amātē ī amatū inqͣꝫtū bōaoīa vel mala reputat ſic̄ ſua: ⁊ volūtatē amiciſic̄ ſuā vt qͣſi in ſuo amico videat bona vl̓ mala pati vel affici: ⁊ ꝑꝑ hͦ dr̄. s. ethi. ꝙ amicoruꝫē idē velle ⁊ idē nolle: ⁊ ī eodē triſtari ⁊ gaudere. Exᵐ ponamꝰ ſortes diligit platonē tātoac tali effectu: vt ei vellet oē bonū: ⁊ abeſſe oēmalū: qꝛ cernit ex Sorte ml̓ta adipiſci ſibi bona: h̓ amor dr̄ ꝑꝑ alteꝝ ⁊ nō ꝓpͥe ē verꝰ amorſꝫ dr̄ amor ꝯcupīe: qm̄ ꝯcupiſcit bona amicoeuenire: qꝛ vtile etiā ſibi: ſed ſi Sortes diligitPlatōnē: qꝛ appetit ei oē bonū. nō ꝑꝑ aliud:ſꝫ ꝑꝑ quādā interiꝰ amici ꝑfectā cōplacētiā: hͨamor verꝰ ē: ⁊ dr̄ amor amicitie: ſed ēt īfra dicemꝰ ī t̓tia ꝯſideratione. audi Senecā ad lucitlū epl̓a. 6. vꝫ. Illa inꝗtꝰ ꝟa amicitia ē quā nonſpes: nō timor: nō vtilitatis ſue cura diuellit:cū q̄ ⁊ ꝑꝑ quā hoīes moriūt̉. ⁊ epl̓a. 3. ait. Sialiquē amicū exiſtimas: cui nō tm̄ credis qͣꝫtūtibi: vehemēt̉ erras: ⁊ nō ſatis noſti vini ꝟeamicitie. Ponit āt ibi vnā pulcherrimā regulā. d. O īa cū amico delibera: ſꝫ d̓ ipſo pͥꝰ poſtamicitiā credēdū ē an̄ amicitiā iudicādū. Iſti