Peſcentiā ī membris ſuis repugnātē legi mētisſue. Si pꝰ nuditatē ieiunia: famē: carceres. flagella ſupplicia in ſe reuerſus exclamabat. Inſclix ego ꝗs me liberabit d̓ eorꝑe mortis huiꝰtu te putas ſecurū eē ⁊c̄. lōgus tex. ꝑ colūnamvnā: qͣſi dicat. Noli te iuſtificare ⁊ d̓ tribulationibꝰ non ꝯq̄raris. Blo. ſuꝑ bo aculeos.dicit ꝙ aculei ſūt pͥmi motus. d̓ ꝗbus timebatcadere in ſcd̓os. Et glo. ſuꝑ ꝟ bo tu te putasdicit ꝙ h̓ ē argᵐ ꝙ paulꝰ fuit ꝟgo: cū fiat compatio int̓ eum: ⁊ Euſtochiū q̄ fuit ꝟgo. ¶ 3rō dr̄ ruīatiōis: qm̄ qͣꝫuis ꝗs iuſtus ſit: cā deitn̄ pōt. Qui enim putat ſtare videat ne cadatEt ſūt ꝟba Pauli de hͦ ad plenū diximꝰ dn̄ica ẜa ī ẜa ꝑte ꝯcl̓o ẜa ibi: ſt̓ d̓ hͦ bōe auc̄tes vide ibi. Ꝙtū ad ẜam ve. vr̄ ꝙ ſit temerariū iudiciū cā hūilitatis ſe pcoꝝ dice̓ ⁊ reputari velle. Ait enī Breg. di. 5. c. ad eiꝰ in fi. Bonarū inꝗt mentiū ē: ibi ēt culpas ſuas cognoſce̓:vbi culpa non ē: ⁊ certe bn̄ huic difficultati rn̄det glo. ſuꝑ. c. cū hūilitatis cā. 22. q. 2. d. In gonere ꝗs dicere pōt ſe pctōrē eſſe: qꝛ nemo ſinecrīe viuit. 25. diſtin. §. crīs ⁊ recognoſcendoin ſe cl̓pā n̄ peccat: dūmo in hͦ caſu credat veꝝeē: vt dr̄. 40. diſtī. c. an̄ oīa. ⁊. q. 7. c. quēqͣꝫ inglo. Sed ſpālit̉ dicēdo aliqd̓ pctm̄ de ſe cuiusꝯriū ē verū mortalit̓ peccat. Et obijcit ꝯͣ hͦ d̓ ſacerdotes ꝗ dic̄ ⁊ ꝯfitet̉ d̓ ſe oīa crīa ⁊ ſoluit. d.ꝙ illud facit in perſona eccl̓ie. Nullū enī vitiūē qd̓ non reperiat̉ ī aliqͦ mēbro eccl̓ie. Uel dicẜm Augu. ꝙ in vrio pcō ml̓ta pcā pn̄t notari.Cū enī ꝗs mortalit̓ peccat cōmittit homicidiūIaſies .5. Sitoccidēdo aīam ſuā: cōmittit furtū: qꝛ ſe ſubtraoꝝ ī māudei: ⁊ m̄ nclahit deo adulteriū: qꝛ recedit a deo ⁊ for nit̉ euꝫedignꝰ ſi. ſꝫ cīa ī fuudiabolo ꝑiuriū: qꝛ fidē ꝓmiſſā ī baptiſmo nōẜuat. Et qn̄ dicit ſe peccare in oībus vitijs ī ꝗbus miſer homo peccare pōt: ibi cōprehendūtur genera ſinguloꝝ: ⁊ non ſingula generum¶ Treſ enī ſūt modi peccandi .ſ. delectationeconſenſu ⁊ oꝑe: de pe. di. 2. c. ſicut. Quare cōcludamus ꝙ nunqͣꝫ ꝗs fateri ⁊ in ſeipſo iudicare dꝫ aliquod pcm̄ qd̓ ſit certe nō hr̄e. Hanccōcluſionē exp̄ſſe potuit dcm̄. c. cuꝫ huilitatis.2. q. 2. vbi dr̄ ſic. Cū humilitatis cā mētiris n̄eras peccator antequaꝫ mentireris mentiendo efficeris qd̓ euitaueras: ꝟitas vite non effniſi ita te dixeris peccatorem: vt etiam eē cognoſcas. Ueritas autem ipſa eſt vt quod eſtdicas. Nā quo ē humilitas vbi regnat falſitas: h̓ ibi. Aug. d̓ ꝟbis apl̓i. ¶ Ꝙtū ad tertiam ve. dico ꝙ ſi hō ſcit ſe eē pctōrē: pōt ſe iudicare pctōrē: ⁊ ſi neſciret in quo genere pcī ſufficit ꝙ generalit̓ dicat ſe peccatorē. ſicut dicebat Aug. ſcribens Baleriano ep̄o: ⁊ ponit̉ indecretis di. 40. c. ante omnia. in fine. vbi diſic. Quia aūt ſit modus ſupple in iſto mūdo:vl̓ ſtatu: nec a pueritia nec ab adoleſcētia meadidici eo tꝑe quo diſcere ceperā: vis mihi fctāē merito pctōꝝ meoꝝ ⁊c̄. Si ſine pcō mortalid̓ facto es: ⁊ ita te cognoſcis: ēt hͦ iudicare potes: ſꝫ cauc ne labaris: ⁊ d̓ eo qd̓ tibi ex gr̄a cōtulit deus ne extollaris. Qm̄ qͣꝫto ꝗſqꝫ maiori grā fungit̉: tāto poſtea peccans grauiꝰᶠ peccat d̓ pe. di. 5. c. ꝯſide̓t vbi pl̓es circūſtatie ponūt̉ aggrauātes pcm̄: ⁊ due ponūt̉ in. c. ho.mo xp̄ianus. di. 40. vbi dr̄ hō xp̄ianus fortit̉i. grauius cadit in pcm̄: aut ꝓpter magnitudinē pctī: aut ꝓpter altitudinē dignitatis: h̓ ibiIo. Criſo. Et ſic pꝫ pn̄s concluſio.De iudicio vano ſuiipſis. Concluſio. 2.Ccipe ẜam ꝯcl̓onē vꝫ. Quiſꝗs ⁊ ſeip̄m iudicat: ⁊ ab alijs iudicari vltraqꝫ ſit vanꝰ ē ⁊ vēto plenus. Ubi tresinꝗram ve. vꝫ. pͥª. veri. ē. An ſit curandūhr̄e bonā famā vel an ſufficiat bōa ꝯſcīa ad recte viuendū. 2ª ve. Quō vitanda eſt fama3ª ve. ē iſta. Quanta mala faciat mala fama¶ Ꝙtū ad pͥmā ve. dico ꝙ ſūmoꝑe curanduꝫē d̓ bono noīe. Duo en ī hͦ ſunt nec̄ia ad recteviuendū in vita hac .ſ. bona ꝯſcīa ꝓpter te: ⁊bona fama ꝓpter ꝓximū. Audi Aug. xi. q.3. c. nō ſunt audiendi vide. sͣ. feria qͣrta cineꝝin conſideratione tertia ꝯcl̓one pͥma in ſi. Etdic ſicut ibi natatum ē ⁊c̄. ¶ Ꝙͣtū ad ẜaꝫ ve.dico ꝙ fama qͥ ꝓpter arrogantiā ⁊ ſuperbiaꝫq̄rit̉ oīo vitanda ē. Ubi nō ꝙ ⁊ ſi plures ſintmodi falſe fame ⁊ gl̓orie vane: tres tn̄ ad pn̄sdiſcurramus. Primus dicit̉ falſus. Secundus cecus. Tertius fatuus. ¶ Primus dr̄ falſus: vt cū ꝗs libroꝝ numeroſā copiā ⁊ variarū materiaꝝ cōpoſitionē ad mundi pomꝑampoſt ſe relinquere conat̉: de quoꝝ numero ſeon̄dit eē. Ouidius dū in fine lib. methamorſic ait. Iamqꝫ opus exegi qd̓ nec iouis ira necignis. Nec poterit ſerrū: nec edaxabolere vetuſtas. Dū volet illa dies que nil niſi corporis huius. Ius hꝫ: incerti mihi ſpacium finiat cui. Parte tn̄ meliore mei ſuꝑ aſtra ꝑhennis. Alta ferar: nomēqꝫ erit indebile noſtrūQuaqꝫ patet domitis Romana potētia t̓ris