humana natura reparari debebat. Audi Anſelmū vbi. sͣ. Conuenientius inquit eſt filiumſupplicare pari qͣꝫ aliquā aliā ꝑſonam. Eccegrādis ſupplicatio. Pater ignoſce illis. quianeſciūt ꝗd faciūt. Tertia rō dr̄ fructiſacationisvnde arguat̉ ſic. Cum omnes ꝑ deum humanandū ſilij adoptionis fieri debebat: congruūſuit ut illa perſona humanaret̉ qͥ filiuſ dei crain diuinitate. ſed hoc fuit verbum. gͦ verbummagis incarnari conueniebat. Inde Aug. ſuper illud Pe. i. Qui factꝰ ē ex ſemine Dauidẜm carnē. Et ponūt̉ etam iſta verba a mgͣrodi. i. tertij. circa finē ſecundi capituli. Dci inꝗtgͦ filius hominis factus eſt. filius. Natus ẜmveritatē nature ex deo dei filius. ⁊ ẜm ver itatē nature ex homine hominis filius. ut vericaſgeniti nō adoptione: nō appellatiōe: ſꝫ ī vtraqꝫ natiuitate filij nomē naſcēdo haberet. ⁊ eētverus deus ⁊ verus hō vnus ſilius. h̓ ibi. Ethec ſufficiant pro prima veritate. Quantū adſecundam veritatem dico ꝙ ad hoc reſpondettextus de ſumma trini. ⁊ ſi. catho. c. i. coniūctagloſa ſuper verbo. a tota trinitate. vbi diciturꝙ a myſterio incarnationis nō excluditur pater nec ſpiritus ſanctꝰ. Textus dicit ſic. Et tandē vnigenitus dei filius Ieſus chriſtus a totatrinitate cōiter incarnatus ex Maria ſꝑ virgne ſpūs ſcī cooꝑatiōe cōceptus. ꝟus hō faciex aīa rōnali ⁊ humana carne cōpoſitus: vnain duabꝰ naturꝭ ꝑſona: viā vite manifeſtꝰ moſtrauit. Qui cū ẜm dīnitatē ſit īmortalis ⁊ impaſſibilis idē ipſe ẜm humanitatē factꝰ ē paſſibilis ⁊ mortalis. Qui ēt ī ligno crucis paſſus⁊ mortuꝰ: deſcēdit ad inferos: tertia die reſurrexit a mortuis: ⁊ aſcēdit ī celū. Sꝫ deſcēdt inaīa: ⁊ reſurrexit in carne: ⁊ aſcēdit parit̓ ī vtroqꝫ: venturus in fine ſeculi: iudicaturꝰ viuos ⁊mortuos: ⁊ redditurus ſingulis ẜm oꝑa ſua:tā īprobis qͣꝫ clectis. Qui oēs cū ſuis ꝓprijsreſurgēt corporibꝰ qͥ nūc geſtāt: ut recipiāt ẜmoꝑa ſa a. ſiuc bona ſuerūt ſiue mala. Illi cū diabolo penū ꝑpetuā: ⁊ iſti cū xp̄o gl̓aꝫ ſcmpit̓nā.Una ꝟo ē fideliū vniuerſalis eccl̓ia ⁊cͣ. Pucherrimꝰ ē iſte tex. Sic cernis ⁊ vides ꝙ in eonarrant̉ oēs articuli fidei. Quare ꝯcludamꝰ:ꝙ lꝫ pr̄is filiꝰ incarnationē t̓minauerit .i. hūa.na carne ne ſolū veſtierit: nō tn̄ a myſterio incarnatiōis certe dīne ꝑſone p̄cidūt̉. Miſit naͣqꝫ deus pr̄ filiū ſuū ut hūanaret: ſꝫ n̄ hūanauitipſe nec hūanari intendēs. ad Bal̓. 4. Miſudeus filiū ſuū natū .i. naſcēdū ſub lege: ut eosꝗ ſub lege erāt redimeret. Io. iij. Sic deꝰ dilexit mūdū ut vnigenitū ſuū daret. Spūs ſactusquoqꝫ carnē qua veſtiri debebat. ꝟbū diſpoſuit: ⁊ organizauit: nō tn̄ ipſe veſtitus eſt. nec veſtiri intendebat. Luce. p. Spūs ſcūs ſuꝑueniet in te. Sꝫ ꝟbū ⁊ venit ⁊ carnē induit. ⁊ ī nobis manifeſtꝰ apparuit. Baruch. iij. Poſt hͦī terris viſus ē: ⁊ cū hoībꝰ ꝯuerſatꝰ ē. Io. pͦꝟbū caro factū ē: ⁊ hītauit ī nobis. Et hec ſufficant ꝓ ẜa ꝟi. De hac tn̄ ma multa diximꝰ ī nr̄odn̄icali. in dn̄ica pͥma aduētꝰ: ⁊ in ẜmone natiuitatis dn̄i. Hic tm̄ ca poſuimꝰ qͥ ad nr̄i ꝓpoſitū faciunt. qr̄ ⁊c̄. Ꝙtum ad tertiā ꝟi. dico ꝙ hͦn̄ dꝫ videri tibi incōueniens. Et rō. qꝛ lꝫ tresꝑſone ſint vna eēntia: tamē tres ꝑſone ſut tresſubſiſtētie. Et īcarnatio t̓minat̉ ad ſubſiſſētiāiō vna ꝑſona potuit incarnari ſine alia. Et iōfaciamꝰ iſtā diſtinctionē ꝙ incarnatio pōt duplicit̓ ꝯſiderari. aut .ſ. quantum ad cāꝫ efficientc̄. aut quantum ad cām t̓minātē. Si pͥmo mōſic opus incarnatiōis fuit indiuiſū. qꝛ vna ꝑſonan̄ efficit īcarnatōꝫ ſine alt̓a. Si ẜo mō: tuncnō ē incōueniēs ꝙ fuerit diuiſa. qꝛ vna ꝑſonapotuit īcarnatōꝫ tminare fine alta. ⁊ ita intelligūt doctores de hac maͣ loquētes. qꝛ̄ ⁊cͣ. Et hſufficiāt ꝓ iſta pͥma cōcl̓one. qꝛ̄ ⁊cͣ.cciē. Eſſe¶ Ꝙ eandē naturā numero tres ꝑſone dīnedcrmaniaſſumere potuiſſent. ¶ Cōcluſio ẜa.Ccipe ẜam ꝯcl̓onē. vꝫ. Lꝫ pr̄is filiusſolus in virgine humanādꝰ deſcendeꝙnā dinanrit: eandē mnaꝫ nūero tres ipſas ꝑſonas aſſumere nihil īcōgruit. Ad cꝰ declarationē tres inꝗramꝰ ꝟi. vꝫ. Pª ꝟi. ē iſta. vtrumiſta ꝓpō ſit ꝯcedēda. dīna na aſſūpſit naꝫ hūanā: an debeamꝰ dice̓ ꝑſona dina aſſūpſit naͣmhūanā. 2ª ꝟi. ē iſta. an iſta ꝓpo ſit ꝯcedēda.ꝑſona dīna aſſūpſit ꝑſonā hūanā. 3ª ꝟi. ē iºan iſta ꝓpō ſit ꝯcedēda. tres ꝑſone dīne ſil̓ eādē naꝫ nūero potuer̄t aſſume̓. Ꝙiū ad pͥmamdico aīa mea ꝙ mgr̄ ſnīaꝝ ī. iij. di. v. hāc ꝟitatē ꝑoptīe vētilat. Et tāde ꝯcedit ꝙ iſte due ꝓpones ꝯcedi pn̄t. vꝫ. ꝑſona dīna affūpiit namhūanā. ⁊ naͣ dīna aſſūpſit naͣm hūanā. Hācātꝓpōeꝫ. ꝑſona dīna aſſūpſit naͣm hūanā: ꝓbatꝑ dictum Aug. li. de fide. ad Pe. c. vi. vbi dr̄ſic. Hic deꝰ hūanā naꝫ in vnitatē ꝑſone ſuſcepit. ꝗ ſe hūanans ꝑ mīaꝫ īcorrupte ꝟgīs vteꝝex ea naſciturꝰ īpleuit. formā gͦ ẜui .i. nāꝫ ẜui īſuā accepit ille deꝰ ꝑſonā. h̓ mgr̄ ī lr̄a. Reliqꝫ