Sxegͦ mgr̄ iſtā ꝓpōnē eē catholicā. ꝑſona ꝟbi afſūpſit naͣꝫ hūanā. Scd̓am ꝟo ꝓponē .ſ. nā dīnaaſſūpſit naͣꝫ hūanā. dic̄ idē mgr̄ valde eē difficilē: qꝛ ī hͦ dicit ipſe plurimū poctores diſſentijvidēt̉. Et dicit ꝙ lꝫ illi doctores ꝗ oppoſitumiſtiꝰ ꝓpōis ferūt p̄clariſſimi fuerīt: tn̄ ī hͦ nō ſolū ab alijs doctoribꝰ: ſꝫ ēt a ſeipſis diſcordarevidēt̉: ſic̄ ſubiecta capl̓a docēt. Et iō ꝯͣrium tenet mgr̄ h̓: dicēs ꝙ iſta ꝓpō ē ꝯcedēda. naͣ dīna aſſūpſit naꝫ humanā. Et arguit ſic ut pꝫ exlr̄a ibidē. Forma dei accipit formā hoīs. Sednoīe forme dei ītelligit̉ nō dīna. Noīe formehoīs ītelligit̉ na hūana. gͦ illa ꝓpo ꝟa. ꝯn̄a nō⁊ maiorē ꝓbat ꝑ Aug. pͥ. de tri. c. 7. ſic dicētē.Etiū ſeipſo xp̄s mīor factꝰ ē: forma ẜui accipiēſNec .n. ſic accepit formā ẜui: ut dimitteret formā dei: ī qͣ erat eqͣlis pr̄i: ut ī forma dei ⁊ ī formā ẜui: idē ipſe ſit vnīgenitꝰ filiꝰ pr̄ is. h̓ ſt̓ verba Aug. dicit gͦ mgr̄. Si forma dei formā ẜuiaccepit: ꝓfecto naͣ dīna naꝫ hūanā accepit. minorē ꝟo idē mgr̄ ꝓbat ꝑ illud dictū Aug. ī li.de fide ad Pctrū. c. s. Cū inꝗt de xp̄o audisqꝛ in forma dei erat: oꝫ te agͦſcē firmit̓qꝫ tene̓īillo forme noīe naͣlē plenitudinē .i. plenā naͣmdinā debē ītelligi h̓ ſt̓ verba Aug. qꝛ̄ ⁊cͣ. Ideēt ꝓbat ꝑ dictū Hilarij ī li. xij. de trini. ſic dicētē. Eſſe ī ſormadei: n̄ alīa ītelligētia ē qͣꝫ indei mane̓ naͣ. ⁊ imediate mgr̄ ſubiūgit. didiciſti inꝗt noīc forme ītelligētiā fieri naͣe. ⁊ audi:ſti ꝙ ī forma dei formā ẜui accepit. vn̄ ꝯſequēſē ꝙ naͣ dīna nām hūanā ſuſcepit. Hec ſūt verba mgr̄i. Sꝫ dices. pr̄ Ambro. hoc valde dubiū eſt: ⁊ videt̉ expreſſe cōtra dicta alteriꝰ concluſionis. Un̄ arguo ſic. Solū verbū carnemaccepit ꝑ dicta oīum doctoꝝ: ut cōcluſum eſt ꝑprecedemē cōcluſionē. gͦ noͣ naͣ dīna. an̄cedēsēt pꝫ ex cōſilio toletano. gͦ ⁊cͣ. Dico ꝙ ili a dictio exceptiua ſolū nō excludit naꝫ diuinā. ſedalias perſonas .ſ. pr̄eꝫ ⁊ ſpm̄ ſcm̄. Sic ēt rn̄detmgr̄ in lr̄a. Sꝫ ꝯͣ inquies: hoc mihi nō ſatiſfacit. Arguo n. fic. Nā diuina ē̄ cōis tribꝰ. ſi gͦnat ra dīna naturā hūanā aſſūpſit. ſequit̉ ꝙ qlibet perſona ſit humana: quod eſt cōtra dictaDico aīa inca ꝙ bene argumētū tuū cōcluderet: ſi natura dīna aſſūpſiſſet naturā humanaad vnitatē ꝓpriaꝫ. Sꝫ nō eſt ſic: ſed aſſumpſiticā ſolū ad vnitatē ipoſtaẜ ī ſuppoſito filij. Sꝫadhuc īſtab̓. Arguo .n. ſic. inꝗēs. ſi gͦ naͣ dīnanaꝫ hūanā aſſūpſit. ut dicꝭ: vr̄ ſcꝗͥ pr̄ Amb. ꝙſic̄ iſta ꝯcedit̉. verbū caro factū ē. ita iſta dꝫ cōcedi. nā dina caro facta eſt. Ad hͦ tibi aīa meamgr̄ ī lr̄a rn̄det dicēs ꝙ iſta n̄ ē p̄cipua rō qͣrꝟbū caro factū ē. qꝛ ipſū ꝟbū carnē humanāaſſūpſit: ſꝫ qꝛ aſſūpſit eā ī vnitatē ſuppoſiti ꝓpͥſn̄ āt ſic naͣ dīna uidcm̄ ē. qm̄ n̄ ſuſcepit eā ī vnitatē ꝓpriam: ſꝫ ī vnitate ſuppoſiti verbi. Et iōarᵐ non ꝯcludit. qr̄ ⁊cͣ. ⁊ h̓ tibi ſit ſatis ꝓ pͥmaveritate ſufficiāt. Ꝙtū ad ẜam veritatē dico ꝙmgr̄ ī eadē di. 5. tertii ponit alias duas ꝓpoeſoīo negādis. vꝫ. iſtā: na dīna aſſūpſit ꝑſonaꝫhūanā l̓ ꝑſona dīnā aſſūpſit ꝑſonaͣ hūanā. vn̄ſic ait ī. c. iō vero. Iō vero inꝗtn̄ ꝑſonā hoīsaccepit ſiue aſſumpſit. qꝛ caro illa ⁊ aīa illa nōcrātan̄ vnita in vnā ꝑſonā quā aſſūpſit. qm̄ exill̓ n̄ ꝯſtabat ꝑſona qn̄ illis vnitū ē verbū. Nāſibi īuicē ſt̓ vnita ſil̓ cū verbo ſt̓ vnita. Alia tn̄vnione īuicem vnita ſt̓ illa duo .ſ. aīa ⁊ caro. ⁊alia vnione verbo vnita ſt̓. qꝛ alia eſt vnio aīeilliꝰ ad carnē. alia ē vnio ꝟbi ad aīaꝫ illā ⁊ carnē. Nō gͦ accepit ꝟbū dei ꝑſonā hoīs: ſꝫ namqꝛ n̄ erat ex carne illa ⁊ aīa illa vna cōpoſitaſona: quā ꝟbū accepit: ſꝫ accipiendo vninit: ⁊vniēdo accepit. h̓ ille. Sꝫ mgr̄ ī. c. ſequēti qd̓īcipit: h̓ a ꝗbuſdā arguit̉ ſic. ꝑſona ē naͣ rōnalīdiuidu a ſb̓ſtātia. aīa āt quā ꝟbuꝫ aſſūpſit eſthōi. gͦ ꝟbū aſſūpſit ꝑſonā. Dicit mgr̄ ꝙ lꝫ aīaſit ꝑſona. qn̄ ē a corꝑe ſeꝑata: ſicut āgelus: nōtn̄ qn̄ ē corpori vnita. Et cū aīa quā bū aſſūpſit nūqͣꝫ fuerit qn̄ alicui rei ꝯiūcta ſit: iō nō ſequit̉ arᵐ. Sꝫ certe aīa mea cara: h̓ nō teneturmgr̄ a doctoribꝰ. vult .n. ipſe ut cernis qꝛ aīaſeꝑata ſit ꝑſona. ⁊ hͦ doctores nō ꝯcedunt. vn̄ſcōtellus ī. 3. ſnīaꝝ. q. pͥncipali. dicit. ꝙ de or̄one ꝑſone ē negatio depēdētie actual̓ ⁊ aptitudinal̓. ⁊ iō. qꝛ aīa ſeꝑata ſꝑ hꝫ depēdētiā aptitudinalē ad corpus. iō nō ē ꝑſona. ⁊ qꝛ dum ēvnita hꝫ depēdētiā actualē ad corpꝰ. iō ēt noneſt ꝑſona. Et qꝛ aīa xp̄i ſꝑ fuit vnita. iō nunqͣꝫſi iꝑſona. In hoc bn̄ dixit mgr̄. qꝛ̄ ex hoc concludit̉ rn̄ſio: qd̓ nō ſufficit ad rōnē ꝑſone ꝙ ſitna rōnalis īdiuidua ſubſtātia: ſꝫ oꝫ ꝙ nō hēatdepēdentiā ad corpus aptitudinalē. nec actualē. Et idem tꝫ Franciſcus maronis. di. 23. inqōe illa. vtꝝ ꝑſona ſit ẜa intētio ī rn̄ſiōe qōisEt hāc negationē dependentie vocat ipſe īcōicabilitatē: qꝛ ꝓprie iſta rō ē conſtitutiua per ſene. ⁊ ꝓpt̓ hͦ perſone dine per hāc rōeꝫ permaxime ꝯſtituit̉: cū ſint ſūme īcōicabiles. Et hocqͣꝫtū ad iſtud dubium. Ultra dictū arᵐ magieodē. c. adducit aliquas aucͣtes. ut Aug. in