50 5Pyuti lt̓rā: ⁊ filiꝰ factꝰ eſt tā gloſe mr̄is. 3ºFeſtiſta. Lꝫ pr̄is filiꝰ ſolꝰ ī ꝟgīe hūanādꝰ deſcēderii. candē tn̄ naͣꝫ nūero tres ipſas ꝑſonas aſſumere. potuiſſe nihil incōgruit. Tertia ꝯcluſioē iſta. Miro certe modo dei filius exercuit: utin ꝟgine inclinaret̉ tātū quātū īclinare potuit¶ De īclinatōe ꝟbi dei in vterū ꝟgīs ꝯº pͥTcipe pͥmā ꝯcl̓onē: ut. sͣ. vbi more ſolito tres inꝗramꝰ ꝟi. vꝫ. Prīa ꝟi. eſtQuare ꝟbū tm̄ ī terrā deſcēdit: ⁊ deVgine ſolū hūanari voluit. 2ª ꝟi. ē. an̄ qꝛ ſolꝰ īcarnatꝰ ē dei filiꝰ: a myſterio īcarnatiōis excludat̉ pr̄ ⁊ ſpūs ſcūs. 3ª. ꝟj. eſt iſta Quō eſtpoſſibile cū ꝑſone dīne n̄ poſſint ſeꝑari ꝙ vnaſine alia potuerit incarnari. Ꝙtū ad pͥmā ꝟidico ꝙ de te o et̓ne fili n̄ iniuria meramur. dicq̄ſo cur tibi magis decuit hūanitatꝭ depēdētiaNūꝗd pr̄i ut tibi ꝯuenit hꝰ oꝑis diligētia. Nūꝗd tu magꝭ qͣꝫ pr̄ hoīeꝫ dilexiſti: ꝗ ꝑꝑ charitatē hūaſti. Nūꝗd tu ſolꝰ ⁊ n̄ pr̄ a pͥncipio hoīemcreaſti. Nūꝗd tu magis qͣꝫ pr̄ ſapiēs ⁊ potenshūanaſti. An̄ pr̄ noluit ⁊ tu voluiſti. Si h̓ nōqr̄ gͦ ſolꝰ īcarnaſti. dico aīa cara ꝙ lꝫ iſta n̄ ſintq̄ deducꝭ. vn̄ fit ꝙ nec īpotētia nec aliꝗd dictorū īteruenerit. Ex qͦ hā pono regulā gnaͣlē ꝙlꝫ tā pr̄ ⁊ ſpūs ſcūs qͣꝫ filiꝰ potuerit incarnari:ꝯgruū tn̄ fuit ſolū ꝟ̓bū hūanari. Et hͦ triplicirōe ex ꝑte dei: ⁊ triplici rōe ex ꝑte hoīs on̄do:ut colligit̉ ex ſnīa dn̄i Bona. ī. 3. di. i. Ex ꝑtedei ꝗdē rōe ymaginis. rōe ꝓductiōis fiue māifela tiōis. ⁊ rōe filiatiōis. Prīo ꝯgruū fuit ꝟbū hūanari roc ymaginis. vn̄ dic̄ ſic dn̄s Boit hō. Ecce inmūna. ut. sͣ. Cū hō a deo aſſūpſibil̓ eēt rōc dignitatis ymagīs: ⁊ filiꝰ ſit ymago pr̄is: ꝯgruumfuit ut ymago ymagini vniret̉. audi Pauluꝫad Hebr̄. pͦ. ꝗ cū ſit ſplēdor gl̓e: ⁊ figura ſub̓eeiꝰ: portās oīa ꝟbo ꝟtutis ſue ⁊cͣ. Tria dicihͦ Paulꝰ de filiodei. Prīa .n. dicit ꝙ ē ſplēdoglorie .i. fontal̓ radiꝰ ī ſe paternā gloriā manifeſtās: ut Dioniſiꝰ ait. Scd̓o dicit ꝙ eſt figuraſubſtātie pr̄is. ⁊ hͦ reſpectu ſpūs ſcī. qꝛ ipſe exſe ⁊ n̄ a ſe ſpm̄ ſcm̄ vniꝰ ſuſtātic cū pr̄e ꝓducit.Tertio dicit ꝙ ē portās oīa ꝟbo virtutis ſuei. ꝑ quē oīa fiūt ⁊ gubernāt̉. Iſta al̓s clariꝰ declarabo. Cuꝫ gͦ filiꝰ figura ⁊ imago ſit pr̄is ⁊tota eiꝰ eēntial̓ ſil̓ituº ⁊ deus decreuiſſet fieri utita loqͣr ſil̓iudo hoīs: ꝯgruū fuit ut ꝗ ī ei nitateimago ⁊ ſil̓itudo pr̄is et̓nī erat: ſil̓itudo ⁊ imago hoīs fieret ī tra. h̓ ſit filiꝰ pr̄iſ erat. gͦ ꝯgruūfuit eū eū potiꝰ hūanari. Scd̓a rō dr̄ manifeſta9ºtiōis. vn̄ fiat hec rō. Sicut ad maniſeſlationeꝫverbi tellectual̓r reꝗͥrit̉ ut verbo vel voci vniar̄ ſenſibili ⁊ corꝑali: ſic ad manifeſtatōeꝫ ꝟbieterni pr̄is eēntialis ⁊ intellectual̓ exigebat̉: utverbū ipſū vniret̉ naͣe corꝑali. Et qͣꝫuis oēmnaꝫ potuiſſet ſibi vniri ut dicit Scotꝰ: lꝫ aliquiꝯͣriū ſentiāt. tn̄ qꝛ hūana naͣ peccauerat: ⁊ ob hͦꝑmaxime fiebat hō. cōgruū fuit ut hūane naͣevniret̉. ⁊ hipoſtatie cōiugeret̉. Tertia rō dr̄ ſiliatiōis: cōgruentiſſime .n. actū eſt: ut caipſa ꝑſona que ī etuitate celeſtis pr̄is dicebat̉ filiꝰ ⁊īhūanitate filiꝰ fieret glorioſe ꝟginis. Et hancrōem tangit mgr̄ in lr̄a. ⁊ Aug. in liº de trinitate. Un̄ mgr̄ ſic ad lr̄aꝫ ait. Sꝫ ſolꝰ filiꝰ in carne miſſus ē: nō ſpūs ſcūs nec pr̄. Qd̓ iō factūē: ut ꝗ eratin diuinitate dei filiꝰ: in hūanitatefieret filius hominis Et ſubiungit inmediatevn̄ poſſet vna qͣrta rō formari dicēs. Nō pr̄ſpūs ſanctus carnē induit: ne alius in diuinitate filiꝰ eſſet: alius in humanitate. ⁊ ne idē eētpater ⁊ filiꝰ: ſi deus pater de hoīe naſceretur.Unde in ecce ſiaſticis dogmatibꝰ ſic dr̄. Nonpr̄ carnē aſſūpſit neqꝫ ſpūs ſanctus: ſed filiustm̄ ut q̄ erat in diuinitate dei filiꝰ: ipſe ī hoīe fiet filiꝰ hoīs: ne filij nomē ad alterū tranſiret: ꝙnō eēt natiuitate eterna filiꝰ. Hec ſunt verbamgr̄i. in lr̄a. di. i. tertij. Nūc vero videamꝰ cōgruitatē iſtā ex par te hoīs. Triplici .n. alia rōne ex parte hoīs ꝓbat̉ cōgruū ſuiſſe filiū ⁊ nonpr̄em nec ſpm̄ ſanctum de virgine humanari.Prima rō dr̄ ruinationis. Secunda dr̄ reꝑarationis. Et tertia dicit̉ fructificationis. Prima dr̄ ratio ruinationis. vnde arguat̉ ſic. Sicut homo quodāmodo dei ſimilitudinē appetēdo corruit: ſic cōgruū fuit ut ꝑ dei ſimilitudinem repararet̉. Uerbū autē ē ſimilitudo patris: ut dictū ē. gͦ ⁊cͣ. Et hāc rōcꝫ ponit Berſuꝑ illud Ione. iij. Propter me venit hec tēpeſtas. Et ſil̓r btūs Anſclmꝰ libro cur deꝰ hoait .n. ſic Anſelmus. Homo ꝓ quo erat oraturus: ⁊ diabolus quem erat expugnaturus. ſalſam dei ſimilitudinē preſūpſerat: ⁊ ideo ſpecialius aduerſus filiū peccauerūt. quamobremei ſpālis vindictaⁱ ⁊ īdulgētia ꝯpetebat: Secida ratio dicuur reꝑationis. vnde arguatur ſicSicut ꝑ orationē ⁊ ſupplicationē ſumus reꝑati: ſic ꝑ eū cui magis orare ⁊ ſupplicare cōuenicbat: humanā naturam reparari cōueniebat.Sꝫ filio magis orare ⁊ ſupplicare qͣꝫ pr̄i ⁊ ſpiritui ſancto cōueniebat. Ergo magis per euꝫ