Vs ꝓͥ̓maSo cexymſine nondum adepta inherendo pͥme veritatiSed quantū ad ca que malit̓ nobis credendaꝓponunt̉: tūc quedā ſūt credita ab vno q̄ clare manifeſtant̉ alteri etiā in pn̄ti ſtatu. Et ẜmpͦ pōt dici ꝙ angeli ⁊ hō an̄ caſū q̄dam de diuinis myſterijs manifeſta cognitiōe cogͦueruntq̄ nunc niſi credendo nequaqͣꝫ cognoſce̓ valemus. qͣre ſatis tue difficultati clare eſt rn̄ſum.Ad ſecūdū dubium dico ẜm. b. Tho. ẜa ẜeq. 5. ꝙ dupl̓r volūtas intellectū adaſſētiend n̄uiouere pōt. vno modo ex ordine ipſiꝰ voluntatis ad bonū. ⁊ ſic credere actus laudabilis ēQuo ꝗdē mō in reprobis ſpiritibꝰ fides nō ēqꝛ cū eoꝝ volūtas inordinaia ſit: nō pōt ītellectum mouē ad aſſentiēduꝫ veritati ī ordine adaliqd̓ bonū. Alio modo pōt mouē intellectuꝫad credendum: ita ꝙ intellectus conuincaturcredendū eſſe his que dicunt̉. exᵐ gratia accedit ꝓpheta hanc in ciuitatem. iudicium qd̓daꝫpredicens eſſe futurum. ⁊ ꝓ confirmatiōe ſuamortuum ſuſcitauit. Ex hoc ꝗdem ſigno vidētis intellectus conuincitur illud futurum credere iudicium: lꝫ iudicium tale nondum videretur. Et hͦ modo fides in eis eſt. Multa .n.manifeſta iudicia conſpiciunt: quibꝰ cuident̉ ītelligunt eccl̓e doctrinamn que ē fides noſtra avxin̄ ſepodeo celitꝰ data: qͣꝫuis res ipſas quas docet colid non fuicleſia minime videant: vtputa deum eſſe trinum ⁊ vnum ⁊ hmōi. Ex quibus ſequiturodemonum fides quodāmodo coacta eſt ex ſignorum euidentia. Ideo quod credunt nō adſqꝫ inyſterionaneorum pertinet laudem: ⁊ per ꝯn̄s etiam ſeꝗtur ꝙ illa eorum fides non eſt gratie donum:erat: vt ab cis iſed magis ex ꝑſpicacitate intellectus cogūturvt credant ⁊ aſſentiant. Inde Iacobi. 2. dicit̉jꝫ nob non inDemones credunt ⁊ contremiſcūt. quare ⁊cͣ.¶ Ad tertium dubium dico ẜm eundem ibiorit qd̓ regriꝫ in illo eordeꝫ ꝙ intenſio ⁊ remiſſio alicuius habitus exduobuſ oritur. Aut ex parte obiecti: vtputa qꝛobſcuritaobiectum eſt intenſius vel remiſſius: ideo haracrcatoribitus erit intenſior vel remiſſior. Aut ex parte ſubiecti: vt quia ſubiectum intenſius vel readſidtirmiſſius tale ſuſcipit obiectum. Accipe modoſidei obiectū: ⁊ diſtingue. qm̄ aliꝗd eſt materale: ⁊ aliꝗd formale. ormale quideꝫ ē ꝟitaspͥma vt antea diximꝰ. Māle ꝟo ē id qd̓ credendum ꝓponit̉. Dico gͦ ꝙ habitꝰ fidei qͣꝫtuꝫad illud qd̓ eſt formale in ipſo non diuerſificatur: ſꝫ eſt vnꝰ in oībꝰ. Ꝙtū ad maͣle āt ꝗs dubitat ꝙ vnꝰ intēſius ſuſciꝑe pōt hībitū vniꝰ cre9º 7dibilis qͣꝫ alter eo ꝙ magis explicite credit illud. Poteſt tamē ⁊ alit̓ reſpōderi ꝙ fides poteſt eſſe maior vel minor dupl̓r. Uno mō cxꝑte intellectus ꝓpt̓ maiorem cer titudinem ⁊ fumitatē. Alio mō ex ꝑte volūtatis ꝓpt̓ maioreꝫꝓmptitudinē ſeu deuotionē vl̓ cōſidentiā. ⁊ſic intelligi pōt illud Math̓. 15. Mulier magͣeſt fides tua. Et h̓ ſufficiāt ad ẜam ꝟi. ¶ Adtertiā ꝟi. dico ẜm. b. Tho ẜa ẜe. q. 20. ꝙ peccata illa qͥ virtutibꝰ theologicis opponunt̉ ẜmſe alijs pctīs ſūt gͣuiora. Et rō: qꝛ ꝟtutes thoologice deū hn̄t ꝓ obiecto. Et pctā q̄ ill̓ opponunt̉ directe ⁊ pͥncipalit̓ īportāt auerſionem adeo. Un̄ ſeꝗt̉ ꝙ illud pctm̄ gͣuiꝰ ē qd̓ magꝭ ⁊pͥncipalit̓ auertita deo. vn̄ ſi poſſet eē ꝯuerſioad ꝯmutabile bonū: ſine dei auerſiōe: illa conuerſio non eēt pctm̄. Accipe mō ꝟtutes theologicas .ſ. fidem ſpem ⁊ charitatē. Iſtis tribꝰtria pctā ꝯͣriant̉. Fidei ꝯͣriat̉ īfidelitas. Spciꝯͣriat̉ deſꝑatio. Charitati odiū dei ⁊ ꝓxi. Infidelitas ⁊ odiū dei magis a deo auertūt qͣꝫ deſperatio: ⁊ ꝑ ꝯn̄s gͣuiora pctā ſūt ipſa deſꝑatione. Et ꝓbo ꝙ magis auertāt. nā īfidelitas exhoc ꝓuenit ꝙ hō ipſam dei ꝟitatē non credit.Odiū ꝓueni ex hͦ ꝙ volūtas dīne bonitati cōtrariat̉. Deſꝑatio ꝓuenit ex hoc ꝙ homo nonſperat de bonitate dei ſe poſſe ꝑticipare. Prīaduo ẜm ſe dīne bonitati ⁊ ꝟitati ꝯͣriant̉: ſꝫ deſpcratio ẜm ꝙ dīna bonita ē bonum participatū a nobis. Modo maiꝰ pctm̄ eſt nō credēveritatē dei ẜm ſe ⁊ odire deū qͣꝫ non ſperarepoſſe gloriā conſequi ab ipſo. ¶ Nom ꝙ iſtatria pctā ad īuicē cōꝑent̉ qͣꝫtū eſt ex ꝑte nr̄a: ſicdeſꝑatio ꝑiculoſior eſt: qꝛ ꝑ ſpem reuocamur amalis ⁊ excitamur ⁊ ītroducimur ad faciendabona. Et iō ſublato ſpe cfl̓renate labēmur inpctīs: ⁊ retraheremur a bonis. Et hͦ dic̄ glo.ſuper illud Prouer. 24. Si deſperaueris lapſus in die anguſtie: minuetur ſortitudo tua.dicit glo. Nihil execrabilius eſt deſperatione. quare ⁊cͣ. Et ſic patet concluſio iſta ſcd̓a.¶ Ꝙ nullus qui nunquam fidem Chriſti ſuſcepit ad fidem eſt cogendus.¶ Concluſio tertia.Tciꝑe ttiā ꝯcl̓onē vꝫ. Etſi grādis ſitīfidelitatis error: nullꝰ tn̄ ꝗ fidē xp̄i n̄hūit aūt hꝫ ad credēdū ē cogēdꝰ: ſꝫ ameniſ ſuauibuſqꝫ ꝟb̓ āmonēdꝰ. vbi tres īꝗr̄amꝰ ꝟi. vꝫ. Pª ꝟi. ē. an iudei ⁊ alij īfidelesꝑ munera ⁊ ꝓmiſſiōes ad fidē ſint inducēdi.⁊ 2