ª ꝟi. ē. an ſint vi trahendi vt credāt. 3ª ꝟi.c. an cū cis ſit diſputādū. ¶ Ꝙͣtū ad pͥmā dico ꝙ munera nō ſūt ꝓpt̓ fidē pollicenda qͣſi expacto: qꝛ nō infūdit̉ fides: nec dat̉ ex pacto: ſꝫex mera dei bonitate ⁊ clemētia. Nō iꝗt apl̓sad Titū. Ex oꝑibꝰ iuſticie q̄ fecimꝰ nos: ſꝫ ẜmſuā mīam ſaluos nos fec̄. h̓ Ray. Sꝫ Guil.dic̄: ꝙ ſi ꝗs iudcꝰ vl̓ aliꝰ īfidel̓ xp̄i vellet fidemſuſciꝑe ⁊ ī xp̄ianitate timēt pauꝑtatē īcurre̓ neob hͦ iſte ꝑderet̉: poſſet ſibi munera dari ⁊ ſpōſiōes fieri. ar. 23. q. 4. c. dꝫ hō. vbi dr̄. Dꝫ hodilige̓ ꝓximū tanqͣꝫ ſeip̄m .ſ. qͦ ad vitā etnā vtquē potuerit hoīem bn̄ficiētie ꝯſolatōe l̓ īformatōe doctrine: vl̓ diſcipline correctōe adducit ad colēdū deum. h̓ ibi. Et ſunt ꝟba Aug.¶ Nō tn̄ hāc regulā gnālē: ꝙ ſi ꝗs iudeo vl̓ īfideli ꝓpt̓ captādā beniuolētiā aliꝗd donat vl̓ꝓmittit vt .ſ. ꝯgruētiori mō inducat ad fidemnō peccat: ſed meret̉. Sꝫ ſi donat vt beniuolētiā captet acſi xp̄ianꝰ eēt vt ꝯuerſet̉ .ſ. cū eo: cōmedat bibatqꝫ cū illo: ſic̄ nūc qͣꝫplures ſaciūtxp̄iani: manifeſtū ē ꝙ mortalit peccat. Sed d̓hͦ infra. Sꝫ pono ꝑ caſū. Eſt ꝗdam iudeꝰ pauper: ⁊ infra ſe dicit: ſi efficiar xp̄ianus: ibo mēdicādo ⁊ meliꝰ viuam: ⁊ hac intētōe baptiſmūpetit ⁊ ſuſcipit: eſt ne hic hac corrupta intentōebaptizatꝰ. Dico de hͦ ſic̄ d̓ ficte accedēte ad baptiſmū. Dico gͦ ꝙ baptizatus eſt: ſed non recipit gr̄am. iō tm̄ de corrupta intentōe dice̓ ſuaꝫculpā tenet̉. ¶ Ad ẜam ꝟitatē dico breuit qnullus vi cogendus ē ad fideꝫ. qm̄ oꝑa nr̄a iodeo grata ſunt: qꝛ volūtarie fiūt. ſed ꝟbis blādis ꝓuocandi ſūt. audi tex. di. 45. c. ꝗ ſinceraQui ſincer ainꝗt intentoe extraneos a xp̄ianareligioc .i. infideles ad fidē cupiūt rectam adducere: blandimentis debent. non aſꝑitatibſtudere .ſ. adducere cos. Ne quoꝝ mētē reddita a plano .i. de facili rō poterit ꝓuocare: pellat procul aduerſus ⁊cͣ. hec ibi. Et ſunt verbaBreg. Et. c. de iudeis ſic dr̄. De iudeis autēp̄cepti ſancta ſynodus: nemini deīceps ad credendū vim inferre. Cui vul deus miſeret̉: ⁊quē vultindurat. Nō .n. tales īuiti ſaluādi ſiſed volūtate: vt integra ſit forma iuſticie. Sic̄enim homo ꝓprij arbitrij voluntate ſerpentiobediens perijt: ſic vocante gratia dei ꝓpriementis conuerſione quiſqꝫ credendo ſaluat̉.Ergo non vi: ſed liberi arbitrij volūtate vt cōuertant̉ ſuadendi ſūt: non potius impellendi⁊c̄. h̓ ibi. Inde pͣsͣ. Doluntarie inꝗͣt ſacribo tibi. Idem in. c. ſicut iudei. extra de iudecuſiſis. non pono tex. cauſa breuitatis. Sed ponamus ꝙ quis coacta intentione viputa per minas vel ſuarum reꝝ ablationem: vel per verbera: vel per aliam coactionem xp̄i baptiſmuꝫſuſceperit: ⁊ poſtea apoſtatauerit a fide: ꝗd faciendum. Dico ne nomen domini noſtri ieſichriſti blaſphemet̉: ⁊ fides quā ſuſcepit contēptibilis fiat: ad fidem omnibꝰ modis vt redeat cogendus ē. Hoc expreſſe dicit. c. de iudeis. .sͣ. allegatū. §. ꝙ aūt. Sed pono ꝙ quis iudeum vi mergat in aqua ⁊ vi baptizet eum: vl̓alio modo fieret: eſt ne talis baptizatus. Dico ꝙ non. quia non ſuſcepit caracterem baptumi. exͣ de bap. c. maioreſ. ꝟſus finē. vbi ſic diQui penitꝰ ꝯtradicit: nec rē nec ſacr̄ꝫ ſuſcipitqꝛ plus eſt exp̄ſſe ꝯͣdice̓ qͣꝫ nō ꝯſentire. h̓ ibi.Hoc idē ponit. b. Tho. ẜa ẜe. q. x. ar. 8. ⁊cͣ.de hͦ īfra feria t̓tia qͣrte dn̄ice in prima parte.¶ Ad t̓tiā ꝟi. dico ẜm. b. Tho. vt. sͣ. ꝙ in diſputatōe fidei duo ſunt conſideranda. vnū exiudeos aꝑte diſputātis: ⁊ hͦ ē indubitabilitas. alteꝝ exmodebentorꝑte audiētiū: ⁊ hͦ ē docibilitaſ. Primū ē indubitabilitas. vbi pono hāc regl̓aꝫ gnaͣlē ꝙ ſi ꝗscū īfidęlibꝰ diſputai: exꝑiri volēs ꝟitatē tanqꝫdubiꝰ ī fide tūc ꝓculdubio mortalit̓ peccat. exde he̓ti. c. j. dubiꝰ ī fide: īfidel̓ ē. Si āt d̓ ſputat ad ꝯfutādū errores vl̓ exercitiū: tūc ꝗdem28. ij. j. c. nilaudabile ē. Et hͦ qͣꝫtū ad pͥmū qd̓ reꝗͥrit̉ in diſputatōe. ẜm qd̓ reqͥrit̉ ex ꝑte audiētiū ē docicet aut cibilitas. vbi pono rl̓aꝫ talē: ꝙ ꝗcūqꝫ cū īfidelibꝰ de fide diſputāt bn̄ xp̄ianos ꝗ ſt̓ pn̄cta aneniut cūcis i.dāt. Nā ſi audiētes ſt̓ ī fide fortes ⁊ bn̄ docti:nullū ē ꝑiculū cū īfidelibꝰ diſputare. Si āt ſimc ſe. ficdr̄. D.plices ſi ⁊ de fide titubātes tūc diſtīguēdū eſt.aut diſputātes ſut ꝓpulſati ⁊ a iudeis moleſtati. ⁊ īfideles nitūt̉ corrūꝑe fidē tūc ncc̄e ē ꝗ ſefortes ⁊ ꝑitos ſētiūt publice diſputar̄ fine ſinibi ſimplices xp̄iani: ſiue docti. Fides .n. ⁊ ſacra ſcriptura defēdēda ē vſqꝫ ad ſāguis effuſionē. 25. q. j. c. ſt̓ ꝗdā. vide dn̄ica pͥª ꝯcl̓o ẜa tertie ꝑtis. Si āt nō moleſtāt̉: ſꝫ ſolū ꝗdā aīoſilate aggrediūt̉ in diſputatōe iudeos vl̓ alios ildeles vt ꝟitas tn̄ fidei clareat. ſi ibi ſint ſimplices xp̄iani valde ꝓfecto ꝑiculoſū ē cū īfidelibꝰdiſputare. iō ꝯſulēdū ē ꝙ talibꝰ int̓ſūt: ſi argumētoꝝ ſubtilitatē ſe caꝑe nō poſſe ſētiūt: vt indiſcedāt ⁊ dent ſathane locū ꝗ eos alienos a ſde face poſſet. Hec de ītētoc eiuſdē. qͣre ⁊cͣ.¶ De euitatōe iudeoꝝ. Cōſideratio rª.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten