deū loꝗ ad illos nihil aliud ē qͣꝫ pn̄tia vultꝰ ſuiqͥ fruūt illis manifeſtare. Et ip̄oꝝ vox ī laudēꝯditoris ipſa ē animi rō ītime ꝯtēplatōis. Inter ſe qͣꝫ āgeli loquūt̉ nobis effabil̓r. Sꝫ eorūad īuicē collocutio: bone volūtatis eſt ꝯcordatio. Ncceſſe nec ē ut ibi ſonēt ꝟba vbi ī d̓i cōtēplatiōe oīum angeloꝝ ꝯcors ē volūtas bona. Id gͦ ꝙ dicit apl̓us. ſi liguis hoīuꝫ loqr̄ ⁊āgeloꝝ intelligi ꝑ angelos pn̄t ſcolaſticiſſimei. rethorice ⁊ limate loquētes ꝗ liberalibꝰ artibꝰ īſtructi politꝭ diſſer̄t ꝟbis ꝑ hoīes ꝟo ſimplicit̓ loquētes. Et poſt pauca ait. Reuera ſic̄ſonat aēs: ⁊ ſibi nihil ꝯfert: delectat āt audiētes ita līgua charitate pͥuata. Aes qͣꝫ ⁊ cimbalū nō a ſe ſonāt niſi ab aliqͦ tāgāt̉: aut alicꝰ rei īpulſiōe ꝯmoueāt̉. ſic ⁊ ꝗ līguis loꝗt̉ nō a ſe loꝗt̉: ſꝫ potētia ſpūſſācti ꝑ eū loꝗt̉. Qui ꝟo charitatis p̄ceptū exercet iuuāte dn̄o oꝑat̉ hic illeNicolaꝰ āt d̓ lira ſuꝑ epl̓as Pauli eodē ī loco ſic expōit. Si liguis hoīuꝫ .ſ. minꝰ ꝑfectorū⁊ minꝰ ſciētiū. ⁊ āgeloꝝ: .i. hoīuꝫ magis ꝑfectorū ⁊ ſapiētiū ꝗ dicūt̉ āgeli. Malachie pͦ Angelꝰ .n. dn̄i exercituū c̄: ⁊ loꝗt̉ d̓ ſacerdote. Charitatē āt n̄ hūero ſiue qͥ līgue hr̄i pn̄t. Factꝰ ſūvelutaēs ſonās .ſ. alijs vtile ⁊ delectās: ⁊ ſe d̓ſtruēs. aut cimbalū tiniēs. alios .ſ. delectās ⁊ſcip̄m ꝯſumens. Luce. x. Ex ore tuo te iudicoẜue neqͣꝫ. Ergo ⁊ tal̓ etſi alios īſtruat q̄ ad ſpiritū: ſi alios mulceat: quo ad effectū ſeip̄m deſtruit ꝑꝑ charitatis defectū. Iſta ē vna expoſitio ẜm cū. Secūdo mō exponit̉ ſic ẜm cū. Siliguis hoīuꝫ oīuꝫ .ſ. loqͣr ⁊ āgeloꝝ .i. nutibusāgeloꝝ: ꝗbus angeli loꝗ dicunt̉ ad angelos.Charitatē āt ⁊cͣ. ut ſupͣ. Tertio mō p̄t exponiſic ẜm cū. Si loqͣr līguis hoīum ꝗbꝰ .ſ. hoīesloquūt̉ ad hoīes. Et līguis āgeloꝝ .i. reuelatiōibꝰ ꝗbꝰ angeli loquūt̉ ad hoīes. Charitatēāt non habucro ⁊cͣ. ſicut priꝰ. Et ſi hūero oēꝫꝓphetiā .i. futuroꝝ cognitiōꝫ quā ⁊ habuertmali. ut Balaā Nūeri. xxiij. ⁊ Caiphaſ Io.xi. Et nouerim myſteria oīa .i. occulta noui ⁊veteriſ teſtī. ut ſcribe ꝗbꝰ dr̄ Math̓. xxiij. Devobis ſcribe ⁊ phariſei: ꝗ tuliſtis clauē ſcīe: etoēꝫ ſcīaꝫ dīnā .ſ. hūanā: q̄ p̄t hr̄i ſine charitateut pꝫ ī demōibꝰ: qꝛ a ſcīa demones expellāt̉.Et ſi hūero oēꝫ fidē .i. fidē de oī re credēda. q̄rū qͥdā ſūt p̄terita. q̄dā pn̄tia. qͥdā futura. Fidē inqͣꝫ ita ꝑfectā ut mōtes trāſſerā. Qd̓ dupl̓r ītelligi p̄t: l̓ mōtes corꝑales ad lr̄aꝫ iuxͣ illd̓Math̓. xviij. Si hūeritis fidē ſic̄ gͣnū ſinapiſ⁊ dixeritis mōti huic. trāſi hinc trāſibit. l̓ mōtes ſpūales .i. demōes trāſferā .i. ab obſeſſisexpellā. Charitatē āt n̄ habcā nihil ſū .ſ. quatu ad eē moris: ⁊ nihil mihi ꝓdeſt quātū ad vitā eternā: lꝫ ꝓſit ad alia. Et ſi diſtribuero ī cibos paupeꝝ: ⁊ n̄ ī ꝯuiuia diuitū: oēs facultates meas: ⁊ n̄ alienas. Et ſi tradidero corpulmeū .ſ. ad martiriū. ita ut ardeā .i. ꝯburar ſic̄btus Laurētiꝰ. ꝙ ſine charitate ēt fieri pōt utpꝫ ī hereticꝭ. Charitatē āt n̄ hūero: ſine q̄ oīaandicta fieri pn̄t: nihil mihi ꝓdeſt. ſ ad vitaꝫeternā. Ecce ex his oībꝰ clare on̄dit̉ ſcē charitatꝭ excellētia. qr̄ ⁊cͣ. Scd̓o audi aureliū aug.ſuꝑ prīa epl̓a canonica. Ioānis homelia. v.Puto īꝗt iſtā margarita eē illā quā hō negociator qͥſiſſe ī euāgelio deſcribit̉. ꝗ īuenit vnāiū: nā inſprecioſā margaritā: ⁊ vendidit oīa q̄ hēbat ⁊Erideo eemit eā. hec p̄cioſa margarita charitas ē. ſinenio qͣꝫ dileq̄ nihil tibi ꝓdeſt qd̓cūqꝫ laboraueriſ: quā ſi fointellcetualā hēas tibi ſufficit h̓ ille. Tertio audi eūdeꝯn̄s dlectis deiqt̓ ſiſuꝑ Io. ẜmoe. ix. Tāta īꝗt ē charitas. q̄ ſi deeſt fruſtra hn̄tur cetera. ſi adſit recte hn̄t̉ oīa.Et ſic remanet ꝯcl̓o nr̄a ꝓbata triplici aucͣte.Scd̓o h̓ ꝯcl̓o ꝓbat̉ rōne. Et ē rō btī Tho. ẜaẜe. q. xxiij. ar. vi. Hūani actꝰ eo mō dicūt̉ bōiqͦ mō regulāt̉. Et ꝑ ꝯn̄s illi actus ꝗ ꝑfectiorimō attigūt regulā illos regulātē ꝑfectores ſūhis ꝗ nō ita ꝑfecte illā attingūt. Due āt dicitipſe ſūt regule regū lātes humanos actꝰ .ſ. deus ⁊ rō. Dcꝰ tāqͣꝫ cā vl̓ s. rō tāqͣꝫ cāꝑticularis. Ergo illi actꝰ ꝗ ꝑfectiori mō attīgūt deuꝫꝑfectiores ſūt his ꝗn̄ attīgūt. Et ꝓpt̓ hͦ virtujioſiꝰē ⁊tes theologice cardinibꝰ ꝑfectiores ſūt ⁊ excelētiores. Quia ꝟtutes theologice hn̄t deū ꝓobiecto. ꝟtutes āt morales n̄: ſꝫ ꝯſiſtūt in attīgēdo regulā .i. deū ẜm humanā rōeꝫ. ꝟtutesat theologice ſūt tres .ſ. fides ſpes ⁊ charitasErgo iſtarū triū illa erit ꝑfectiſſima ⁊ excellētiſſima. q̄ excellētiori mō attīget pͥmā regulaꝫq̄ ē ipſe deꝰ. Sꝫ fides attīgit ipſū deū ut ipſuꝫcognoſcat veꝝ ſpes ut ipſū affectet: ſed charitas attīgit ipſū dcū ut ī ipſo ſiſtat ⁊ ꝑmaneat.qꝛ deꝰ charitas ē: ⁊ ꝗ manet ī charitate ī deomanet: ⁊ deꝰ in eo. In̄ Paulus pͥª Cor. xiij.Nūc inꝗt manēt fides. ſpes. ⁊ charitas. Maior āt hoꝝ ē charitasᵐ. Sꝫ ſcūs Tho. moucitale dubiū dicēſ. Nobiliſſima tꝰ dꝫ hr̄e nobiliſſimū potētiā ſꝫ ītellectꝰ ē nobilior volūtate ex. x. ethicoꝝ. Charitas āt n̄ ē hītus intellectus. ſꝫ volūtatis. gͦ charitas n̄ eſt nobiliſſi