Tho. facit ad p̄dictā qōeꝫ apparet ꝙ teneat dānatos aliqͦ mō nō poſſe demereri. Et rō qꝛ admaloꝝ finē ꝑuenerūt: nec ē ſil̓e de demōibꝰ qꝛdemōes ſi vſqꝫ ad diē iudicij demerēt̉ quātūad penā ſecūdariā. hͦ ē qꝛ hn̄t offī alios ad dānationē ꝓtrahe̓ ſꝫ dānati nō ſic. Sil̓r etiaꝫ dide āgelis. ſi vſqꝫ ad diē iudicij merēt̉ hͦ eſt qꝛofficiū hn̄t alios ad vitā eternaꝫ inducere. Etiō qn̄ aliquē inducūt: gaudēt ⁊ª merēt̉ accidentale premiū qr̄ ⁊cͣ. Ꝙͣtū ad ſecūdā ꝟitatē dicoẜm btm̄ Tho. vbi s. ꝙ cogitere de deo ē dupl̓r .ſ. ẜm ſe. ⁊ ẜm id qd̓ ē ei ꝓpriū .ſ. eē totiushūani generis pͥncipiū. ⁊ vltimꝰ finis oīum: ⁊ſūmū bonū ⁊cͣ. Alio mō ẜm ꝗd. hͦ eſt ẜm aliꝗdqd̓ ē qͣſi accidētale deo ī ſuis effectibꝰ: utpotepūire ⁊ hmōi. Prīo mō cogitatio d̓ deo nūqͣꝫhr̄i pōt ſine aliqͣ delectatōe d̓ deo. Et qꝛ dānati ab oī ſūt pͥuati delectatiōe. ⁊ ſūt in cōſumatatriſtitia: iō de deo ſic cogitare nō pn̄t. Sꝫ ſcd̓omō bn̄ pn̄t dānati d̓ deo cogitare. dū .ſ. ſe ꝑ diuinā iuſtitiā pūiri ſētiūt. Et tal̓ cogitatio eſt ineoꝝ triſtitiā afflectiua ⁊ n̄ gaudiū. Un̄ accipoiſtas ꝟitates. vꝫ. Dānati de ſuiſ pctīs ꝗbꝰ dānati ſūt cogitāt. Itē de gͣtijs qͣs ſpreuerūt. Itēde tꝑe male expēſo ⁊cͣ. Et oīa gnābūt triſti iāſingularē. Nā ſic̄ in btīs dicit btūs Tho. oīseoꝝ cognitio ē maͣ gaudij. ita ī dānatꝭ maͣ triſtitie: Quare igr̄ relīꝗt̉ ꝙ oīs dānatoꝝ cogitatio d̓ d̓o: ē ut deꝰ ē pūitor eoꝝ. qd̓ eorū volūtatin̄ ꝯſonat ⁊ ꝑ ꝯn̄ſdeū ſi odio hēbūt. qr̄ ⁊cͣ. Ꝙtū ad t̓tiā ꝟi. breuit̓ dico ꝙ gl̓am beatorū vſqꝫad diē iudicij dānati vidēt: nō tn̄ qͣlis ſit intuētur. Uerbi gr̄a. Si vnꝰ ī carceribꝰ eēt ⁊ ſuꝑiī ſala choree ducerēt̉ ⁊ feſtizaret̉: ille īcarceratꝰ cogitāᵈ videt ꝙ ſupͣ cū ē gl̓a: ſꝫ qͣlis ſit ignorat. Sic ⁊ ī dānatis vſqꝫ ad diē iudicij remanēt tales diſcurſus: ut de gl̓a cogitēt beatoruꝫſꝫ poſt iudiciū ad penas diuertēt̉: ⁊ d̓ gl̓a btōꝝnō cogitabūt. Et ẜꝫ Bona. ⁊ Tho. Diffuſitn̄ hāc maꝫ tetigi ī ẜmōe ſcī Stephani ī dn̄icali nr̄o: qͥr̄ ibi ſi placet. Et ſic pꝫ 2ꝯcl̓o qr̄ ⁊cͣ.¶ De pena dānatorū magis in ſpāli ꝯcl̓oꝫª.Tcipe tertiā ꝯcl̓onē vꝫ. In ſinū acerrimi cruciatꝰ oīuꝫ dānatoꝝ: h̓ miẜ epulo guttā aqͣ poſtulabat: q̄ līgue īcēdiūpoſſet retrigerari. Auditex. hodiernū. Dicut Lazarꝰ intingat extremū digiti ſui in aqͣ: utrefrigeret līgua mea qꝛ crucior ī hac flamma:In ꝗbꝰ ſacratiſſimis bis tres inꝗrēde ſuntpulcherrime ꝟitates. Prīa ꝟitas. Si dānati ſola pena ignis cruciet̉. qꝛ ait crucior in hacflāma. Scd̓a itas ē. Si ſcī aliqͥ mō cōpatiāt̉dānatis. qꝛ dicit Recordare ꝙ recepiſti bonaī vita tua. vbi ſibi ſubſidiū negat: ut pꝫ. Tertia ꝟitas ē. An ſcī letēt̉ de afflictiōe dānatoriqꝛ ait. Hic letat̉: tu ꝟo cruciaris. Ꝙtū ad primaꝫ breuit̓ dico ꝙ ſicut dānati in eorū vita diſūmo bono preto: rebꝰ corruptibilibꝰ adheſerūt: ſic in cōplemētum diuine iuſtitie. oīs rescreata dānatos cruciabit. Et adducit beatusTho. in. iiij. poſitionē quandā beati Baſilivbi ſic ait. In vltīa mūdi purgatiōe fiet ſeparatio quedā in elemētis: ut ꝗcꝗd ē purū ⁊ nobile ſuperiꝰ remaneat ad gloriā beatorū: ꝗcꝗdvero ignobile ē ⁊ ſetulētū inferius ꝓijciat̉ adpenā dānatorū. Et ſic omnis crcatura dei eſtbeatis materia gaudij: ita damnatis materiatriſtie ⁊ pene. Sap̄. v. Pugnabit orbis terrarū ꝯtra inſenſatos .i. peccatores. Et quare dicet fecit mētionē diues de ſolo igne. Dico ꝙideo de ſolo igne mentionē fecit: nō ꝙ alijs n̄torqueret̉ penis: ſed qꝛ ignis maxīe actiuitatꝭē: ⁊ maxīe afflictiuis: ideo illū nominās tanqͣacerbius dat intelligere alia ꝯſequētia. Unde ſicut gl̓oſus deus in mōte Thabor tribusIncumtiao ſpūdiſcipulis ī forma claritatis apparuit: ut aliasIan auierti ſcedotes expͥmeret ī ipſa forma lucis: ut dic̄ Alexāder de ales: ita h̓ miſer diues grauiꝰ ſenſibile tormētū exteriorū qd̓ patiebat̉ expreſſit: ut ⁊alia intelligerēt̉. F ac igit̉ aīa mea hāc ꝯcl̓onēVerus njꝙ ſicut qͣlibet res quantūcūqꝫ minima pura ⁊bona ipſis beatis cedit ī gl̓aꝫ. ita oīs res quaniperum. ſolitūcūqꝫ mīma īpura ⁊ mala: ī penā dānatoruꝫꝟget̉. O deꝰ meꝰ adiuua me ne de illorū ſimnumerodānatorū. O virgo gl̓oſa aduocatamea dulciſſima nō me derelinqͥs. Etſi dicereqͦ mō maͣlia tot pn̄t ſil̓ age̓. Dico ꝙ hͦ erit iuſſudei iuſtitia exigēte. ⁊ oīa talia erūt inſtr̄a diuine iuſtitie. qr̄. ⁊cͣ. Ꝙtū ad ẜam ꝟi. dico ꝙ cōpati alicui nihil aliud ē qͣꝫ bona q̄dā voluntastollēdi ſi poſſemꝰ malū qd̓ ī eo ꝯſpicimꝰ vl̓ audimꝰ. Cū āt oē malū qd̓ patiunt̉ dānati ſit ẜmdiuīe iuſtitie ordinē datum: ⁊ irreuocabile: neceſſe ē ꝯcedē ꝙ btī ī nullo ꝯpatiūt̉ dānatis: nedīne ſint volūtati rebelles. Et iō Abrahā perquē ſcōs oēs ītelligimꝰ: diuiti aqͣ guttā negauit. nobis āt qͣꝫdiu ſumꝰ ī vita: quātūcūqꝫ peccatores ſimꝰ ꝯpatiūt̉. qꝛ nō ſumꝰ a ſūmo bonoado aduerſi: qn̄ poſſumꝰ ꝑ pniaꝫ ꝯuerti. Ezc.xviij. Quacūqꝫ hora īgemuerit peccator. ⁊ c̄.