Mo. xv59ꝓs 2nis qͣꝫ malis gl̓ioſus deus vite t̓minū ſtatuit:vt nulloº poſſit p̄teriri. In̄ dicebat Iob. Broues dies hoīs ſt̓: nūerus m̄ſiuꝫ apd̓ te ē. Et cōſtituiſti t̓mīos eiꝰ ꝗ p̄teriri nō potunt: ⁊c̄. IteꝫGre. in mor̄. ait. Prefixi ſidiēs ſeculi ſingulis ab et̓na dei p̄ſcīa nec augeri pn̄t nec minui:niſi ꝯtingat vt p̄ſciāt̉: aut optimis oꝑbꝰ lōgiores fiāt: aut cū peſſimis breuiores. Cū .n. deꝰnoſcat reꝝ fines: ſic ꝓlongat ⁊ abbreuiat vitā ꝓut viderit opportunū. Hīc iuſtos ⁊ bonos ſepe an̄ vite t̓minū ẜm ordinē cāꝝ evita tollit: neſi vlteriꝰ viuerent dānarent̉: ſic̄ ī filioſ ſodomorū ⁊ gomorreoꝝ an̄ tp̄s mortē ītulit igne ⁊ ſulphur. Et ſil̓r dici pōt de illo viro dei a leōe ſtrāgulato: de qͦ ſuꝑiꝰ diximꝰ. In̄ Sapͣ. dr̄. Raptus .ſ. ab īmatura morte ne malitia īmutaret ītellectū illiꝰ: aut ne fictio deciꝑet aīam illiꝰ. Etita placēs deo erat aīa eiꝰ. Et loꝗt̉ de morte iuſti. Sil̓r ⁊ qn̄ꝫ ꝓlōgat̉ vita alicui dato ꝙ ẜm ordine cāꝝ ẜaꝝ mori debe̓: ſic patuit d̓ Ezechia.Nā ⁊ ſi ꝑꝑ malā corꝑis diſpōem: ⁊ ꝑꝑ ſui pcͣtidemeritū mori d̓be̓t: tn̄ qꝛ ordīatuꝫ erat ī mētedei: ſicqꝫ diſpoſitū vt. xv. ānis adhuc ſuꝑuineret: tot ſuꝑuixit. Nec tn̄ aīa mea Iſa. nunciāsilli morte falſū ꝓtulit. qꝛ locutꝰ ē de ordīe quemeiꝰ vita hēbat ad cās ſcd̓as. Et hͦ ꝗdā mō: ⁊ hbn̄ no: crebro d̓s ſua ſecreta reuellat̉. Et iō ſiqn̄ꝫ al̓r qͣꝫ ꝓph̓e dicāt euēiat nō tn̄ m̄tiunt̉. Eth̓ ꝑꝑ reſpectꝰ diuerſos ad cāꝫ vl̓em q̄ eſt ip̄e dꝫoia ex dec⁊ ad alias cās ẜas ꝗbꝰ ordinē cāndi d̓dit: nō qdē ꝑꝑ ſui īꝑfectionē tāqͣꝫ .ſ. ſine cāis ſcd̓is cārenō poſſꝫ: ſꝫ vt bōitate cālitatꝭ ſuis creaturꝭ cōicꝫvt dcͣm ē dn̄ica p̄cedēti. Et do exᵐ. Medicꝰtdā ẜm oīa medicīe ſigna moͣtē alicui p̄dic̄: ꝗ tn̄ꝑ d̓i ꝟtutē ⁊ ſcōꝝ miracl̓a ſanai dꝫ: n̄ ꝑꝑ hͦ ſeꝗͣt̉ꝙ m̄dicꝰ ille mēdatiū dixerit. qm̄ ſꝫ odinē quēillaip̄a hēbat egriº ad cās ẜas: ⁊ n̄ ad cāꝫ vl̓eꝫ ⁊pͥªꝫ moͣ. illi p̄dit̉. ſil̓r ruellabit d̓ꝰ ꝗcqͣꝫ ẜuoſuoẜꝫ ꝙ oͣdiē ad cāſẜaſ hēbit: ⁊ n̄ ẜꝫ diſpōeꝫ m̄tꝭſue: ⁊ iō ſi nō eueniat ſic̄ p̄dixit: n̄ tn̄ erit ille deiẜuꝰ m̄dax. Et h̓ diſtīctio aīa cara pl̓ibꝰ occultiſꝟi. ſatiſfac̄. ⁊ hͦ d̓ pº reſpc̄ū. ¶ Si āt vite tminꝰqͣꝫtū ad ẜaꝝ cāꝝ ordine ꝯꝑet̉: nulli dubiū ꝙ vita ẜꝫ ordinē talē ꝓlongari nō pōt: nec breuiariSic̄ .n. d̓s ordinē candi rebꝰ īdidit: ita cānt.Cāe āt naͣles ſt̓ īfluētie celeſtes. diſpōaeriſ: cōpl̓o corꝑis: regim̄ vite: ⁊ hꝰ i. Hº .n. exꝑiēª ſatis claret. Meliores. fructꝰ ⁊ ſaporoſiores ẜmdiſpōem aeris ⁊ tre ⁊ aſpectū celi ad eas ī vnonaſcūt̉ loco qͣꝫ ī alio. Et a ſil̓i diuturniꝰ ẜꝫ iflu96 40ētiā celi viuūt ꝗdā ī vno loco qͣꝫ ī alio. Un̄ ⁊ d̓quadā inſula circa terre extrema dicit̉ ꝙ hōiesillius ita ſuauiſſime viuunt: vt multū ſeneſcāt⁊ vix mori pn̄t: niſi ad aliā inſulū tranſſerāturItē exꝑiētia docet ꝙ ī tra īfecta peſte morient̉centū in dic: ⁊ in alia illi ꝓpinqͣ nō moriēt̉ d̓cēꝓpterea laudo ad loca fuge̓ ſana. Et beſtial̓rloquūt̉ ꝗdā illud diſſuadēteſ. Ordinē .n. d̓ditcauſis ſecūdis: vt ſuos effectꝰ agāt. Infectō aeris effectū mortꝭ l̓ alt̓iꝰ corruptōis ī res diſpoſitas īduc̄. Sꝫ d̓ hͦ infra ẜmōe. xxix. Si aūt vitet̓minꝰ ꝯſiderat̉ qͣꝫtū ad hūanā r̄gulatōeꝫ: ſic ētīdubitant̉ vita allōgari ⁊ breuiari pōt. Nā ſic̄bn̄ficio bn̄ vtēs meret̉ augeri: ita ⁊ abutēs meret̉ diminui. Iō regulā accipe gnaͣlē. ꝙ ꝗcūqꝫſua abutit̉ vita: illa pͥuari m̄ret̉. Lu. xiij. Succide illā vt ꝗ ēt t̓rā occupat. Vbi noͣ ꝙ duplicit̓ ꝗſ abutit̉ vita ſua .ſ. maͣl̓r: ⁊ ſpūal̓r. Maͣl̓r cūꝗs ciboſ īdebite ſumit. Spūal̓r cū vitā pccīs īnumeris īplicat. Ex qͥ ſequūt̉ iſte due ꝟitates¶ Pª ꝙ regim̄ vite īordinatū merito vitā ip̄aꝫabbreuiat. In̄ Seneca ait. Plureſ occidit voluptaſ qͣꝫ gladiꝰ. Audi pulcherimū tex. d̓ ꝯſe.di. v. c. Nectales. vbi dr̄. Nec tales accipiamꝰ cibos qͥs aut difficult̓ digere: aut comeſtosmagno ꝑtos .i. acꝗfitos ⁊ ꝑditos labore dolcamꝰ. O leꝝ ⁊ pomoꝝ ac leguminum: ⁊ faciliorapꝑatꝰ ē: ⁊ arte īpēdijs .i. expēſis coqͦꝝ n̄ īdiget. Et ſine cura ſuſtētat hūanū genꝰ modeateſūptꝰ. Ꝙꝛ nec auide d̓uorāt qd̓ irritam̄ta gulen̄ hꝫ: ⁊ liuiore digeſtiōe d̓coꝗt̉ ⁊cͣ. Et ſūt ꝟbaIoānis Criſoſfomi. Et adducit Balienū etHypocratē ī eſtes ſui dicti: vt ibidē pꝫ. Nectn̄ hiſ ꝟbiſ credas: diuiteſ ⁊ ꝗ altiorꝭ ſūt dignitatꝭ ad cibos paupeꝝ veſcēdoſd̓bē cogi. vt pdi. xlij. c. Nō cogāt̉. vbi dr̄. Nō cogāt̉ diuitepaupeꝝ cibis veſci. vtāt̉ ꝯſuetudīe īfirmitatꝭi. fragilitatꝭ ſue. Sꝫ doleāt alit̓ ſe n̄ poſſe ſuſtētare .ſ. qͣꝫ viue̓ d̓licioſe. Si ꝯſuetudinē mutātegrotāt. Utāt̉ ſuꝑfluis .i. p̄cioſis. dēt īopibusnccͣia .i. pauꝑibꝰ. Et ſt̉ ꝟba Aug. ī. li. d̓ ꝟbiſdn̄i. Et idē ſuꝑ epl̓aꝫ Ioānis ait. Delicie qͣlbꝫ .i. d̓licioſi cibi: ſi abſqꝫ d̓ſiderio ꝑcipiāt̉: nōofficiūt. i. n̄ obſūt. Et vileſcibi appetēt .i. ardēt̓ accepti: īpediūt ꝓfectū abſtinētie. Dauid .n.aquā ꝯcupitaꝫ effudit .ſ. ij. R. xxiij. ſupple ⁊peccauit. Heliaſ cānēcōedit .ſ. iij. R. xix. ſuꝑple ⁊ n̄ peccauit. Iſta ba ponūt̉ an̄ dictū capn̄ cogāt̉ Et ſic pª ꝟ. pꝫ. vꝫ. ꝙ īordinarū vitergim̄ m̄rito vitā ip̄aꝫ abbr̄uiat ex qͣſcꝗt̉aª hͦ op