ſnīa ē bonū cōcqͣꝫ ꝑticulare. Sꝫ hō ſi ſciret inbreui ſe morituꝝ: a bōis plurimis qͥ ī vtuitatēalioꝝ cederēt: d̓ſiſte̓t: ſibi ſoliqꝫ vacarꝫ. Et vt. ātde ineipo loqͣr: ſi mihi hora finis viſe mee clacūreſcēt: ꝓculdubio hͦ opꝰ nō ꝑficerē: ſꝫ aīe mee⁊ pnīe ardētiꝰ ſolito vacarē. In̄ biūs Bre. inli. dialogoꝝ de quodā ſcō viro pōit exᵐ. Cuicū per angelū mortis terminꝰ nunciaret̉. ⁊ illeplura bona reliquiſſet q̄ ceꝑat: ſolū pnīe vacāſdixit illi angelꝰ. Age qd̓ agis: oꝑare qd̓ oꝑaris. Simuil̓r exᵐ d̓ Ioſephadducē poteſ: qn̄ tubicinator̄s mortꝭ miſit an̄ palatiū ſuū ⁊cͣ. Iſtaduaſ rōes ponit biūs Tho. ī ſūma ſua. 3º hͦidē ꝓbat̉ roc hūanioris ꝯuerſabilitatꝭ. Si .n.homini vite ſue terminꝰ īnoteſceret. aut diu viue̓: aut ī breui ſe morituꝝ ſciret. Si diu: tūc illidaret̉ peccādi maͣ. dicere. .n. poſici. tot ⁊ tot annis triūphabo: ⁊ cū terminꝰ aduenerit me adpnīam diſponā. Sic etiam quidā mundo cecati adhuc dicere ſolēt. ſi in breui ſe morituruꝫſciret: a peccatis nō dei amore: ſed mortis d̓ſiſteret: ⁊ eēt timor ſeruilis ⁊ amor. Quare vtꝝqꝫ inconueniēs ſit: tuipſa aīa nica confidera.Ergo bene viuamꝰ. qm̄ ſi adhuc milie viueremus annis ī cōparatione inferni vel paradiſioīs vita hec momentū ē. Audi Aug. in ꝗdaꝫ rn̄ẜmōe. Uita inꝗt hūana tota breuis ē ab īfātiavſqꝫ ad d̓crepitā ſenectutē. Adā ſi adhuc viueret ⁊ hodie moͣiret̉: ꝗd illi qͥſo vite lōgitudo ꝓfuiſſꝫ: h̓ ille. C3º hec ꝯcl̓o ꝓbat̉ exēplo tā d̓ bonis qͣꝫ d̓ mal̓. Pharaqͣ poſſimꝰ ſuā ſubmerſionē ignorauit. Bir dei ꝗ ſtrāgulatꝰ ē a leōe domū rediēs. iij. R. xiij. hoc ip̄m neſciuit. ſicqꝫ d̓alijs. Un̄ dici ſolet. Nihil certiꝰ moͣte: qꝛ ſtatuiū ē hōi ſemel mori: ⁊ nihil īcertiꝰ hora moͣtis.Neſciꝫꝰ .n. an̄ dn̄s cū falce moͣtꝭ pͥma aut ſcd̓aaut t̓tia vigilia ſit vēturꝰ. Prīa vigilia etaſ iuuētutꝭ ē. 2ª etas virilis. 3ª ſenectutꝭ. p̄s. Māeſic̄ herba trāſeat. mane floreat ⁊ trāſcat. veſꝑed̓cidat īduret: ⁊ areſcat. Sꝫ h̓ treſīꝗramꝰ ꝟuaes. ¶ Prīa ꝟitas ē. An mors timēda ſit. 2t An̄ ꝑꝑ tribulatiōes d̓beat hō appetē mortē.3ª An d̓ſiderio vite beate licitū ſit appetē moͣtē. cuilibet vitam prolongare. de communi tamēAd pͥmā dico ꝙ naͣl̓r a qͦcūqꝫ mors timenda lege ſtatuit: vt cum venerit mortis hora vitanē. Iō̄ Loth. timuit mōtē aſcēde̓: ne forte appͥhēde̓t cū malū ⁊ moͣiret̉. Ben̄. xix. Itē Ezechias bonꝰ ⁊ iuſſꝰ audita mortꝭ ſnīa ꝑ Iſaiā: tionē noͣndū ꝙ t̓minꝰ vite nr̄e pōt tripl̓r ꝯſidoor̄onē lachrymabili ꝓ vite ꝓlogatiōe dn̄ꝫ exōa rari. ¶ Uno mō qͣꝫtū ad ordinē diuīe diſpōīsuit. Iſa. xxxviij. Et ſic d̓ alijs. Et an̄ ſpūs ſcī Qº qͣꝫtū ad ſcd̓aꝝ cāꝝ ꝯꝑatōcꝫˢ 3º qͣꝫtū ad hūaꝫmiſſionē oēſ apl̓i timor̄ mortꝭ fugier̄t. Math̓ regulatiōeꝫ. ¶ Si ꝯſiderat̉ pͥº ſic dico ꝙ tam beNōne ⁊ xp̄ſtꝑe paſſiōis pavltiniū tribiliū morſ. Hoqꝫ moriē euitet ⁊ fugiat:nors ſit cōruptō naͣe. ⁊ ꝑꝑpetibilitatꝭ. Iō ait Tulip̄io generi aīantiū oī ē aīqꝫ ⁊ corpꝰ tucat̉: ⁊ d̓clinetqͥ ad viuēdū nccͣia ſūt īꝗratId ẜam ꝟitatem dico ꝙ tꝑemortē ꝑꝑ vitare aīe ꝑicuſſccl̓i aliqn̄ licꝫ. Iō vir illeb̓ iuniꝑo: petijt vt moriret̉a Sara pꝰ ab ācilla ſuſced dn̄ꝫ dicēs. Obſecro dn̄ehꝰ abſoluaſ me. Thob̓. iij.pctet: qͣſi d̓ auxilio dei d̓ſꝑaeoꝝ tribulatiōibꝰ face̓ ſolētIn̄ poeta canit. Speret quiviue̓ vidi. Spe duce victuori. Si ꝗs ꝟo mortē appeōis xp̄i: ſic̄ d̓ pl̓ibꝰ ſcīs legit̉xp̄s ait. Nolite timer eos qbo n̄ pn̄t occide̓. Et Pauihi viue̓ xp̄s ē: ⁊ mori luhoc dubiū ſic formalitermortē pōt cē tripl̓r. Autliū ⁊ mūdi calamitates neter fugere tribulationesis xp̄i. Primū lꝫ. ẜm eſtatēt h̓ oīa ex declaratis.ico ꝙ ſi hō eſt in gr̄a dcir̄ gloriā btām eſt ſanctiſſatis dei. Inde Paulusbat. Cupio diſſolui ⁊ cēnabil̓r orās ad Ro. vij.ꝗs liberabit me d̓ corpopugͣ carnis que eſt mihi3 ꝯcl̓o prima. De qͣ Daficolatus meus ⁊cͣ.l̓ prefixit deus vite t̓minū.d̓aꝫ ꝯcl̓oneꝫ. vꝫ. Lꝫ d̓ ¶ Cō. 2potentia abſoluta poſſi: deus ad libituꝫpoſſit ampliari Pª huius concluſionis parsſatis noͣ eſt. ſꝫ 2ª probatur. Ad cuius d̓cclara
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten