nō fuit. Propter hoc aīa noͣ ꝙ duplicē hītuꝫin gn̄e hēmꝰ. ¶ Primꝰ ē de eēntia bōitatishūane: ⁊ h̓ reddit hoīem ſimpl̓r bonū imeritorie loquēdo. ⁊ h̓ hitꝰ dr̄ charitas ſine gr̄a gͣtuſaciēs. ¶ Aliꝰ hītus ē ꝗ nō ē de eēn a boitatis hūane. Et h̓ ē triplex. Quidaꝫ p̄ſuppoſitꝰa charitate de lege cōi: vt ſides ⁊ ſpes. Quidā p̄ſupponēs charitatē: ſic̄ ē ille. btūs ꝑ queꝫaureolaꝫ ꝗs ꝓme̓t̉. Eſt āt aureola gl̓a quedāaccn̄tal̓ de oꝑibꝰ a ſe ſcīs rōe hīte excellētꝭ victorie: vt dic̄ Ricar. ī. iiij. di. xlix. Quidā ē hhītꝰ: nec nccͣrio p̄ſuppoſitꝰ a charitate. nec neceſſario illā p̄ſupponēs: ſic̄ gr̄a ꝓph̓ie. reuelatiōes: viſiōes: ⁊ ꝯſil̓ia ml̓ta: q̄ pn̄t ēt exn̄tibꝰ ī culpa mortali cōicari. Cuꝫ igit̉ charitas exdcīs ſit de eēnª bōitatis humane meritorie loquēdo. iō bōa meritoria ſine charitate eē nonpn̄t. In̄ aug. ſuꝑ pͥª canōica Ioh̓is omel̓. 8.ait. Quicꝗd hēs charitatē ſolū nō hēas: nihiltibi ꝓdeſt. hāc habe: īpleuiſti legē: puto iſtammargaritā eē illā quā hō negociator qͣſiſſe ī euāgeº deſcribit̉. Qui īuēit vnā p̄cioſam margaritā: ⁊ vēdidit oīa q̄ hēbat: ⁊ emit eā. Hecp̄cioſa margarita charitas ē: ſine q̄ nhil tibi ꝓdeſt q̄cūqꝫ laboraueris: quā ſi ſolam hēas tibiſufficit .ſ. ad meritū vite et̓ne. h̓ ille. ¶ 2º hocmereri n̄ p̄t ſine gr̄a vitā et̓nā ꝑꝑ bonoꝝ nr̄orū īproportiōabilitatē. Nō .n. tāti ſūt p̄cij actꝰnr̄i: tāteqꝫ ꝟtutis: vt ad vitā capeſcēdā ſufficiāt: ad Ro. 8. Nō ſūt cōdigne paſſiōes hꝰ ſeculi ad futurā gl̓am q̄ reuelabit̉ ī nob̓. Nā heſūt ꝑue. j. Pe. vl. In xp̄o icſu modicū paſſionis: vita āt ct̓na mag ē. psͣ. Magͣ ē g. eiꝰ ī ſa.tuo. he finite: illa īfinita ⁊cͣ. ¶ 3º n̄ pōt hō mereri vitā et̄nā ſine dei gr̄a ꝑꝑ dīnā ordīabilitatē: qꝛ ſic .ſ. deꝰ ordīauit: vt illā adipiſci ſine eiꝰgr̄a nō poſſemꝰ. vt illi ſolū gr̄as ꝑſoluēmus.Sic̄ ille bonꝰ exuſtꝰ Laurētiꝰ dicebat. Br̄astibi ago dn̄e: qꝛ ianuas tuas īgredi merui. qͣr⁊c̄. 2ª ꝟi. ē. An aliud vltra charitatē ad vitā et̓nā capeſcēdā reꝗͥrat̉. Et dico breuit̓ ꝙ delege cōi ēt reꝗͥrit̉ fides: qꝛ ſine fide īpoſſibile ēplace̓ deo. Iaco. i. Nā fides inchoatīe ē pͥnˡactꝰ meritorij. ſꝫ charitas ꝯpletīe. Iteꝫ reꝗͥrit̉āt ſpes: qꝛ ꝗ ſperāt ī dn̄o n̄ er̄t īcredibileſ boilliꝰ. ⁊ ſi oppoſitū ꝗ n̄ ſperāt ī dn̄o er̄t īcredibiles: Hee .n. ꝟtutes de nccītate reꝗrūt̉ ẜꝫ treſaīe vires. Nā fides īformat ītellcm̄. ſpes memoriā. ⁊ charitas ſcāꝫ volūtateꝫ. qͣre ⁊cͣ. ¶ꝟi. ē. An ꝑꝑ charitatis defectū īfidele saliasꝟtutes hn̄tes poſſint ꝟtuoſi nūcupari. Ad h̓aīa duas tibi famoſas oꝑi. adducā: ipẜ n̄ al̓r īīprobatis: ꝗd mihi videat̉. poſtea ſubiūgāPª opi. ē ꝙ lꝫ īfideleſ charitate carcāt: aliastn̄ ꝟtutes hr̄e pn̄t ⁊ moral̓r viue̓ valēt. q̄ opiſumi p̄t ex dcīs gl̓oſi aug. ꝯͣ Iulianū hē̓ticuꝫli. 3. c. 4. ⁊ ī li. d̓ a īnocēª: ſiue de ſnijs ꝓſꝑqd̓ idē ē ꝓpōne ſeptīa vbi ſic ait. Dilectio dei⁊ ꝓximi ꝓpͥa ⁊ ſpālis ꝟtꝰ ē pioꝝ atꝫ ſcōꝝ: cuꝫcetere ꝟtutes boīs ⁊ malis poſſint eē coeſ: etHiero. ait. Dirtutibꝰ romāi meruer̄t īperiūEt poſſt̓ ml̓tipl̓r ꝯfir̄ari: ſꝫ ad pn̄s trāſcamꝰ.ᵐ opi. quā ml̓ti īſecuti ſt̉. ⁊ hactenꝰ gͣta ē talis ē: ꝙ īfideleſ nullā ꝟtutē hn̄t: ſꝫ oīs eoꝝ vita ē pccm̄. Et pōt hec opi. ex Aug. dcīs vt sͣ.roborari: vbi de ītētōe ſua loꝗt̉. Et pōt ſic argui. Quicꝗd n̄ ē ſcm̄ ẜꝫ rectā ītētionē ē pcc̄mOīs actꝰ īfideliū ē factꝰ ꝯͣ rectā intētionē. gͦoīs actꝰ infideliū ē pccm̄. Doco āt h̓ rcām ītētionē: q̄ ẜm legitimū agit̉ ⁊ debitū finē. Finiſāt d̓bitꝰ ẜꝫ oēs ē: cꝰ gr̄a oīa ſiūt: vel fie̓i debēt:ad quē ſingula reſerūt̉: vt dic̄ Auic̄. jº ſue fuſficiētie. c. xv. ⁊. ij. metha. ph̓s ait. Finis ē qd̓n̄ ē alicꝰ cā: ſꝫ aª illiꝰ. Et Cōm̄. ibidē ꝯmē. 8.dic̄ deſcripº cāe final̓ ē vt n̄ ſit ꝑꝑ aliā cāꝫ. Cūāt oīs oꝑaº infideliū n̄ ſit ꝑꝑ hūc finē. ſcā ergoipſoꝝ oꝑaº ẜm rectā intētiōem mīme ē. ⁊ perꝯn̄s nulla eoꝝ oꝑaᵈ ē ꝟtꝰ. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ē pccm̄.⁊ hͦ voluit magr̄ in lr̄a on̄de̓: cū sͣ dixit. O īavita infideliū ē pccm̄. Audi aug. ꝯͣ Iulia. li.iiij. c. xiij. Noueris inꝗt n̄ officijs: ſꝫ finibusa vitijs diſcernēdas eē ꝟtutes. O fficijs āt ēqd̓ faciēdū ē. finis ꝟo ad qd̓ faciēdū ē. Cumigr̄ hō aliꝗd ſac̄ vbi peccar̄ n̄ videt̉ ſi n̄ ꝑꝑ hꝰfac̄: ꝑꝑ qd̓ face̓ dꝫ: peccar̄ cōuincit̉. ⁊ paulopait. Quicꝗd bōi fit ab hoīe: ⁊ n̄ ꝑꝑ hͦ ſit. ꝓptqd̓ fieri ꝟa ſapīa p̄cipit. ⁊ ſi offō videat̉ bonūipſo n̄ recto fine pccm̄ ē. Et in eo. liº ꝯͣ Iul̓.ml̓tipl̓r Brictiū cōmēdāteꝫ dic̄ Brictiū nōfuiſſe virtuoſū: qͣr̄ ⁊cͣ. Dides qͣꝫoptimis innitātur he opīones fūdam̄tis aīa cara: nō aliterde ipẜ ad pn̄s exponenſ vnā tm̄ regulā ponovꝫ. Ꝙ dato ꝙ iufideles virtuoſi moralit ſint:vt ait opi. pͥª: ſiue nō: vt dic̄ ẜa opi. ſuffic̄ ẜmoēs theologicos tractatores omnes infidelcꝭmortuos eſſe qͣꝫtū ad vite et̓ne merituꝫ. ⁊ ſiccredo aug. intellexiſſe omnes infideles virtuoſos n̄ eſſe .ſ. qͣꝫᵐ ad meritū vite et̓ne. In̄ augu. xij. de tri. ī fi. ait. Iuſtꝰ ex fide viuit: q̄ fides ꝑ dilectionem oꝑat̉: ita vt virtutes queqꝫ