Druckschrift 
Quadragesimale de floribus sapientiae
Einzelbild herunterladen
 

Smo viꝰꝙs 5odcā oꝑa ſuū ſortiūtur efſcm̄: ẜm viuificari dn̄tur. O ꝑa āt ī mortali ſcā ſt fic̄ nūqͣꝫ viua fuer̄t. nec effꝰ icaciā ꝑducēdi ad vitā hūerūtſic nec ſequētē pn̄iam viuificari pn̄t: qꝛ pnīa ē ſe viuificatiōis opeꝝ: ſꝫ accn̄s: ſicut remouēs ꝓhibēs: vt dcm̄ ē. gr̄a āt vl̓ charitas ē ſe. ꝯn̄s oꝑa boa ī mortali peccato ſcā: cuꝫ huerit aliqn̄ cām per ſe: vt uiuaeēt: poter̄t uiuificari cām per acen̄s: ſic̄ ēipſa pnīa. Ex hac declaratiōe pꝫ rn̄º ad tertiāꝟitatē: vꝫ oꝑa in mortali pcc̄o ſequenteꝫpn̄iam reẜgūt: nūqͣꝫ fuerinta charitateclicita imꝑata: conſequēs ſemꝑ mortua nullo modo poſtea viuificanda. quare ⁊c̄. infideles bene operando apud deuꝫ aliquid merentur Concluſio ſecunda.Tcipe ẜam ꝯcl̓onē. vꝫ. Etſi īfidelesſint a deo reprobati: tn̄ in ſuis bonisoꝑibꝰ apd̓ miniſericordiſſimū Ieſuꝫaliꝗd merent̉: vbi aīaduēte circa ſcm̄ merēdi diuerſe fuer̄t opi. opi. fuit Pelagimonaci: multoꝝ ſequētiū ex puris naͣlibꝰſine gr̄a alia dei ſuperaddita: vitā eternaꝫmereri poſſit. Et hec ē vna inter alias potiſſima ro. vnūquodqꝫ inꝗt ipſe pōt finē ad queꝫē ordinatū adipiſci. Finis āt hoīs ad quē ordinatꝰ eſt: uita et̓na ē: poterit illud adipiſcivitū. Exꝯn̄ª noͣ maiori: qm̄ ſi poſſꝫ ex ſe illd̓ adipiſci: fruſtra tale ſcm̄ vidētur ad finē: queꝫ exſe adipiſci poſſet. Mīor āt pꝫ magr̄m liciuſſꝰ acij. di. i. c. vj. In̄ aug. ait. Fecit deꝰ rōnalē creaturā: vt ſūmū bonū ītellige̓t: ītelligēº amaret: amādo frueret̉. Sꝫ certe aīa cara ſi hecopi. recte ꝓcede̓t oīo reprobabil̓ eēt. verumnāqꝫ ē: ſi ſuis naͣlibꝰ viribꝰ ſūmū bonuꝫqd̓ ē ipſe deꝰ: ſtudeat inuēire: deꝰ preſtobus bonū age cupiētibꝰ: ne labor ille ſit in va: mox gr̄am īfūdet: mediate conſequet̉ vi eternā. Sed Pelagiꝰ ſic ītellexit. voluit .n. hoīem puris ex naͣlibꝰ vitā eternā mereri poſſe: qd̓ oīo falſū dixerūt oēs catholici tractatores. Et ad rōnē eiꝰ dico: quelibꝫ creatura ex puris naͣlibꝰ pōt finē naͣleꝫ adipiſci. ſꝫſuꝑnaͣlē pōt ſine gr̄a dei. vn̄ Linconienẜpͥº poſte. c. xvij. dic̄. illa naͣ ꝑfectior ē:fectiꝰ ī ſuū fine pōt. Finis āt hoīs eſt duplex.ſ. nal̓ ſuꝑnaͣlis. Ex puris ergo naͣlibꝰ p̄tadipiſci finē ſuuꝫ naͣle: ſicut ē ſcir̄ vel aliquidaliud. āt finē ſuꝑnaͣlem: niſi ſuꝑnaͣlit fue̓itadiutꝰ gr̄am. qꝛ de quolibet fine Pelagiintelligit. idco tanqͣꝫ crronea ab eccl̓ia eius opinio reprobat̉. xxi.ij. q. iij. pelagiāi. Pelagiani inꝗt a Pelagio moaco exorti. hi liberumarbitriū dine gr̄e apponūt: dicētes ſuffice̓ volūtatē ad īplēda dīna iuſſa. ibi. Et hoc ideꝫconfirmat magr̄ ſn̄iaꝝ di. xxviij. ſecūdi. C Iopi. ē ſine gr̄a dei pōt mereri vitameternā: ſed bn̄ pōt mereri aliud a vi a eternā:ſic̄ pꝫ de īfideli exn̄te ī pccō mortali: qn̄ alꝗd bōi agūt: nec fidei: nec bōis moribus repugnat: videt̉ quare debeāt apd̓ dcūaliꝗd mereri: qꝛ ſi: fruſtra eoꝝ eēt bōa operatio: ſed Aug. nullū bonū irremuneratuꝫ ⁊cͣ. Huiꝰ opi. ē dn̄s Bona. ſuꝑ ẜo ſn̄iaruꝫdi. xlj. Et qͣꝫplures alij: ſil̓r ego. vt pꝫ excluſione poſifa. opi. dicit nulloᵐ cōtintingit apd̓ deū aliꝗd meri ſine gr̄a dei. Etfundāt dicto quodā magr̄i in lr̄a vt. vbi ait: oīs vita infideliū eſt pccm̄ .i. ſine meritis.Sed certe iſta opi. crudel̓ ē. nec magr̄ ibid̓ītēdit: ſed ſic expōitur. Oīs vita infideliū eſtpccm̄ .i. ē ſine pccō. qꝛ qͣꝫdiu ī īfidelitateſiſtūt eoꝝ oꝑationeꝫ a culpa liberātur. ethoc ēt intelligit Aug. dicēs Non ſūt bōa oꝑaſupple ad merēdū vitā eternā que fidē dilectionē fiūt. qꝛ alterū ſine altero nulliꝰ virtutiſ fructū parit .ſ. ad vitā eternā effc̄iue. Audi Caſſio. ī cpl̓is ſuis. Ualde inꝗt īiuſtum:maloꝝ oīuꝫ ꝓbat̉ extremū: vt īde ꝗs cogaturdetrimēta ſuſciꝑe. vn̄ credebat auxilia ꝓuenire moleſtiam pati ſine cauſa: penam ſine culpa. damna ſine debitis. hec ille. His tribꝰ ſicrecitatis opīonibꝰ tres inquiramus veritatesvꝫ: Prima veritas eſt iſta. Que eſt ratioſine gratia poſſit homo mereri vitaꝫ eternam. ꝟitas eſt: an aliud vltra gratiamgratum facienteꝫ requiratur ad vitam eternā Tertia veritas an propter charitatis defectum infideles alias virtures habentes poſſint virtuoſi appellari. Ad primam dicoidco anima non poteſt vitam eternam mereri ſine gratia gratuꝫ faciente triplici rōe. Nꝑꝑ eēntie bonitatē. ꝑꝑ bonorū īproportionabilitatē. ꝑꝑ dīnaꝫ ordinabilitatem. ꝓpter eſſentie bonitatē. nihil pōt ſine eo qd̓ ē de eēntia eiꝰ: ſic̄ pōtſine ſua diffinitōe: qꝛ diffiniº diffinitū ꝯuertunt̉. gr̄a āt dei ē eēnª bōitatis hūane: quiabōitas hūana nulla ſine gr̄a dei. i. Cor. xvBr̄a dei ſum id quod ſū: gr̄a eiꝰ ī me vacuap 2