Smo viꝰꝙs 5odcā oꝑa ſuū ſortiūtur efſcm̄: ⁊ ẜm hͦ viuificari dn̄tur. O ꝑa āt q̄ ī mortali ſcā ſt fic̄ nūqͣꝫ viua fuer̄t. nec effꝰ icaciā ꝑducēdi ad vitā hūerūtſic nec ꝑ ſequētē pn̄iam viuificari pn̄t: qꝛ pnīanō ē cā ꝑ ſe viuificatiōis opeꝝ: ſꝫ ꝑ accn̄s: ſicut remouēs ꝓhibēs: vt dcm̄ ē. gr̄a āt vl̓ charitas ē cā ꝑ ſe. ⁊ ꝑ ꝯn̄s oꝑa boa ī mortali peccato ſcā: cuꝫ n̄ huerit aliqn̄ cām per ſe: vt uiuaeēt: n̄ poter̄t uiuificari ꝑ cām per acen̄s: ſic̄ ēipſa pnīa. Ex hac declaratiōe pꝫ rn̄º ad tertiāꝟitatē: vꝫ ꝙ oꝑa in mortali pcc̄o ꝑ ſequenteꝫpn̄iam nō reẜgūt: cū nūqͣꝫ fuerinta charitateclicita l̓ imꝑata: ⁊ ꝑ conſequēs ſemꝑ mortua⁊ nullo modo poſtea viuificanda. quare ⁊c̄.¶ Ꝙ infideles bene operando apud deuꝫ aliquid merentur Concluſio ſecunda.Tcipe ẜam ꝯcl̓onē. vꝫ. Etſi īfidelesſint a deo reprobati: tn̄ in ſuis bonisoꝑibꝰ apd̓ miniſericordiſſimū Ieſuꝫaliꝗd merent̉: vbi aīaduēte ꝙ circa ſcm̄ merēdi diuerſe fuer̄t opi. ¶ Pª opi. fuit Pelagimonaci: ⁊ multoꝝ ſequētiū ꝙ ex puris naͣlibꝰſine gr̄a alia dei ſuperaddita: hō vitā eternaꝫmereri poſſit. Et hec ē vna inter alias potiſſima ro. vnūquodqꝫ inꝗt ipſe pōt finē ad queꝫē ordinatū adipiſci. Finis āt hoīs ad quē ordinatꝰ eſt: uita et̓na ē: gͦ poterit illud adipiſcivitū. Exꝯn̄ª noͣ cū maiori: qm̄ ſi nō poſſꝫ ex ſe illd̓ adipiſci: fruſtra tale ſcm̄ vidētur ad finē: queꝫ exſe adipiſci n̄ poſſet. Mīor āt pꝫ ꝑ magr̄m liciuſſꝰ acij. di. i. c. vj. In̄ aug. ait. Fecit deꝰ rōnalē creaturā: vt ſūmū bonū ītellige̓t: ⁊ ītelligēº amaret: ⁊ amādo frueret̉. Sꝫ certe aīa cara ſi hecopi. recte ꝓcede̓t oīo reprobabil̓ n̄ eēt. verumnāqꝫ ē: ꝙ ſi hō ſuis naͣlibꝰ viribꝰ ſūmū bonuꝫqd̓ ē ipſe deꝰ: ſtudeat inuēire: deꝰ ꝗ preſto oībus bonū age cupiētibꝰ: ne labor ille ſit in vanū: mox gr̄am īfūdet: qͣ mediate conſequet̉ vitā eternā. Sed Pelagiꝰ ſic nō ītellexit. voluit .n. hoīem puris ex naͣlibꝰ vitā eternā mereri poſſe: qd̓ oīo falſū dixerūt oēs catholici tractatores. Et ad rōnē eiꝰ dico: ꝙ quelibꝫ creatura ex puris naͣlibꝰ pōt finē naͣleꝫ adipiſci. ſꝫſuꝑnaͣlē nō pōt ſine gr̄a dei. vn̄ Linconienẜpͥº poſte. c. xvij. dic̄. ꝙ illa naͣ ꝑfectior ē: qͣ ꝑfectiꝰ ī ſuū fine pōt. Finis āt hoīs eſt duplex.ſ. nal̓ ⁊ ſuꝑnaͣlis. Ex puris ergo naͣlibꝰ p̄t hōadipiſci finē ſuuꝫ naͣle: ſicut ē ſcir̄ vel aliquidaliud. nō āt finē ſuꝑnaͣlem: niſi ſuꝑnaͣlit fue̓itadiutꝰ ꝑ gr̄am. ⁊ qꝛ de quolibet fine Pelagi9º 2ªintelligit. idco tanqͣꝫ crronea ab eccl̓ia eius opinio reprobat̉. xxi.ij. q. iij. pelagiāi. Pelagiani inꝗt a Pelagio moaco exorti. hi liberumarbitriū dine gr̄e apponūt: dicētes ſuffice̓ volūtatē ad īplēda dīna iuſſa. h̓ ibi. Et hoc ideꝫconfirmat magr̄ ſn̄iaꝝ di. xxviij. ſecūdi. C Iopi. ē ꝙ ſine gr̄a dei nō pōt hō mereri vitameternā: ſed bn̄ pōt mereri aliud a vi a eternā:ſic̄ pꝫ de īfideli ⁊ exn̄te ī pccō mortali: ꝗ qn̄ alꝗd bōi agūt: ꝙ nec fidei: nec bōis moribus repugnat: nō videt̉ rō quare nō debeāt apd̓ dcūaliꝗd mereri: qꝛ ſi n̄: fruſtra eoꝝ eēt bōa operatio: ſed ꝑ Aug. nullū bonū irremuneratuꝫgͦ ⁊cͣ. Huiꝰ opi. ē dn̄s Bona. ſuꝑ ẜo ſn̄iaruꝫdi. xlj. Et qͣꝫplures alij: ⁊ ſil̓r ego. vt pꝫ ex cōcluſione poſifa. ¶ 3ª opi. dicit ꝙ nulloᵐ cōtintingit apd̓ deū aliꝗd meri ſine gr̄a dei. Et hͦfundāt dicto quodā magr̄i in lr̄a vt sͣ. vbi ait:ꝙ oīs vita infideliū eſt pccm̄ .i. ſine meritis.Sed certe iſta opi. crudel̓ ē. nec magr̄ hͦ ibid̓ītēdit: ſed ſic expōitur. Oīs vita infideliū eſtpccm̄ .i. nō ē ſine pccō. qꝛ qͣꝫdiu ī īfidelitate ꝑſiſtūt ꝑ eoꝝ oꝑationeꝫ a culpa nō liberātur. ethoc ēt intelligit Aug. dicēs Non ſūt bōa oꝑaſupple ad merēdū vitā eternā que ꝑ fidē ⁊ dilectionē nō fiūt. qꝛ alterū ſine altero nulliꝰ virtutiſ fructū parit .ſ. ad vitā eternā effc̄iue. Audi Caſſio. ī cpl̓is ſuis. Ualde inꝗt īiuſtum: ⁊maloꝝ oīuꝫ ꝓbat̉ extremū: vt īde ꝗs cogaturdetrimēta ſuſciꝑe. vn̄ credebat auxilia ꝓuenire moleſtiam pati ſine cauſa: penam ſine culpa. damna ſine debitis. hec ille. His tribꝰ ſicrecitatis opīonibꝰ tres inquiramus veritatesvꝫ: Prima veritas eſt iſta. Que eſt ratio ꝙſine gratia nō poſſit homo mereri vitaꝫ eternam. ¶ 2ª ꝟitas eſt: an aliud vltra gratiamgratum facienteꝫ requiratur ad vitam eternā¶ Tertia veritas an propter charitatis defectum infideles alias virtures habentes poſſint virtuoſi appellari. ¶ Ad primam dico ꝙidco anima non poteſt vitam eternam mereri ſine gratia gratuꝫ faciente triplici rōe. Nꝑꝑ eēntie bonitatē. ¶ 3º ꝑꝑ bonorū īproportionabilitatē. 3º ꝑꝑ dīnaꝫ ordinabilitatem.Pº ꝓpter eſſentie bonitatē. Nā nihil pōtcē ſine eo qd̓ ē de eēntia eiꝰ: ſic̄ hō nō pōt eēſine ſua diffinitōe: qꝛ diffiniº ⁊ diffinitū ꝯuertunt̉. gr̄a āt dei ē d̓ eēnª bōitatis hūane: quiabōitas hūana nulla eē ſine gr̄a dei. i. Cor. xvBr̄a dei ſum id quod ſū: ⁊ gr̄a eiꝰ ī me vacuap 2
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten