p̄ue ſūt ⁊cͣ. Ad cuiꝰ ꝯcluſiōis declarōneꝫ treſ īꝗramꝰ verita. Pª veri. ē iſta. Qūo intelligīgit̉ ꝙ p̄deſtīatꝰ in ẜſu ꝯpoſito nō pōt a dei gracade̓: ⁊ ī ẜſu diuiſo pōt cade̓: ⁊ ꝑ pn̄iam reſuigere. ¶ 2ª ꝟi. An predeſtīatꝰ a gr̄a cadēs: etpoſtea ꝑ pn̄iam reẜgēs: ſcimꝰ ēt bona ꝑ pccm̄amiſſa reẜgāt. V3ª. ꝟi. ē. An̄ oꝑa fcā ī pcctōmoͣtali poſſint ꝑ ſequētē pn̄iaꝫ viuificari. Accipe pͥmā veritatē. vꝫ. Qūo ītelligit̉ ꝙ p̄deſtinatꝰ ī ẜſu ꝯpoſito n̄ pōt a dei gr̄a cade̓: ⁊ ī ẜſidiuiſo pōt cade̓: ⁊ ꝑ pn̄iaꝫ reẜge̓. Dico breuitꝙ ẜſꝰ hꝰ veritatis ē tal̓: Predeſtinatꝰ inqͣꝫdeſtīatus nō pōt cade̓ a dei gr̄a. Et pono hocexᵐ. Sortes vel plato abſolute qͣꝫᵐ in ſe pōtſtare vel curre̓: tn̄ dū ſor. vel plato currit: ncc̄eē ipſū moueri. Sic qͣꝫuiſ hō pōt eē predeſtinatus l̓ nō predeſtīatus: abſolute tn̄ qn̄ eſt predoſtinatꝰ vt ſtat: predeſtinatꝰ nō pōt reprobari.Qn̄ gͦ ē predeſtīatꝰ: ⁊ poſtea n̄ ꝑſeuerat ī bonis oꝑbꝰ: tūc a dīna gr̄a cadit: ad quā ſi reẜgere tēdit: nccͣria ē pnīa. Ad cꝰ declarationēē notādū ẜm. b. tho. in. iiij. di. xiiij. Ꝙ ex influēª dīni lumīs cānt̉ in aīa nr̄a dei gr̄a: ⁊ q̄cūqꝫ virtutes. pͣs. Br̄am ⁊ gl̓am dabit dn̄s.¶ 1º notādū ẜm eūdē ꝙ ſic̄ nubes interponi ua ſūt: ſed ꝑ pccm̄ mortale mortificari dicunt̉tur īter nos ⁊ īfluētiā lumīs ſol̓: ſic pccm̄ mortale interpōitur int̓ aīam ⁊ influētiā dīni lūisIſa. lix. Pccā vr̄a diuiſerūt inter vos ⁊ deine virtivr̄m. ⁊ pccā vr̄a abſcōderūt faciē eiꝰ a vobis:ne exaudiret. Manꝰ .n. vr̄e pollute ſt̓ ſāguīe⁊ digiti vr̄i iniꝗtate. Labia vr̄a locuti ſūt mēdaciū: ⁊ līgua vr̄a iniꝗtatē fatet̉. Nō eſt ꝗ vocet iuſtitiā: neqꝫ ꝗ iudicet vere: ſꝫ ꝯfidūt in nihilo. i. in pccō: qd̓ vere nihil ſac̄. ⁊ loqunt̉ vaquonitates: ⁊ parū infra. O ꝑa eoꝝ oꝑa inutilia:eiuꝫ⁊ opꝰ iniꝗtatis in māibꝰ eoꝝ: pedes eorum admalū currūt: ⁊ feſtināt vt effundāt ſanguinēſigniīuocātē. Cogitatiōes eoꝝ cogitatiōes iutilesideſEt īfra. Propt̓ hoc elōgatū ē iudiciū a vob̓:ra⁊ nō apprehēdet voſ iuſtitia. Expectauimꝰ lucē: ⁊ ecce tenebre ſplēdorē: ⁊ in tenebris ābulauimꝰ. Palpauimꝰ ſic̄ ceci ꝑietē: ⁊ qͣſi abſqꝫoculis attractauimꝰ. Impeginiꝰ ī meridie qͣſiī tenebris: ⁊ ī caligīoẜ qͣſi mortui ⁊cͣ. Tertionotādū ꝙ ſicut vētꝰ tenebras pellit: ⁊ radij ſo beāt ꝑlis ad nos fluūt: ſic pn̄ia pctm̄ pellit: ⁊ diuine ꝙ ipſū faciētē īdiſpoſitū facit ad ꝑcipiēdū īp̄egr̄e ad aīam veniūt. Ex quo ſeꝗtur ſic̄ ī eodē rū meritū. Nō āt ꝑꝑ h̓ ꝙ aliꝗd ab ipſis oꝑibiſtāti ꝑ vētū rēouētur nubes: ⁊ lumē ꝯſequit̉ diminuat̉. Nā cū ſemel a charitate fuerit eliſic ī eodē īſtāti ī qͦ ē actꝰ pn̄ie pccm̄ rē ouetur: cita nō pōt ab eis ꝑ pccm̄ tolli quod ſuū ē. ⁊ ſo⁊ dei gr̄a reſtituit̉. ⁊ ſic pnīa ē cā per accn̄s: ꝗa indiſpoſitiōe a pccōre rēota: quod ſit ꝑ pn̄ia:ibēs. Inde Ambro. ait.a ē: que oēs defectꝰ reuopͥma veritas. ª veri.predeſtīati ꝑ pctm̄ amiſgāt. Dico aīa breuit̓ ẜmē eē mortificatū: alid̓ eēſortuū ē: qd̓ oī prorſꝰ oꝑace: intellige̓ ⁊cͣ. Illud aū ſqn̄ fuit viuū: ſed poſtea ꝟtoꝑari nō poſſit. Mō adoꝑa nr̄a que facilitatē hn̄tā viua dn̄tur eē. que autērtua ſūt. Oꝑa aūt illa hācſūt in charitate: qm̄ charierū vita ē. i. Corin. xiij.qͣr ⁊ āgeloꝝ: chritateꝫ ātꝓdeſt. Et aug. ſuꝑ Ioꝟtꝰ charitatis: qm̄ ſi ipſactera: ſi adſit recte hn̄turparitatē ſcā ſt̄: nūqͣꝫ hūcr̄ipn̄t vel poterūt ꝑduce̓ adharitatē que bōa fiāt. Diiūt ī pccō mortali: ⁊ hec mortua ſūt. vt dcm̄ ē. Sed bōa que fiūt in gr̄a vinō mori: qꝛ hūcrūt vitaꝫ. ſed poſtea n̄ dicunt̉totaliter extingui per pccm̄: ſed extinguūtur:ducēdi ad vitā. Et hec hꝰieniēte gr̄a ꝑ pn̄iaꝫ viua fire pꝫ de peni. di. iiij c. incrterit ſe iuſtꝰ. ⁊. c. hͦ nouſo. Dic̄ .n. fic. c. īterimemonē īchoatiōis xp̄i. i. inī nob̓ ꝑ fideꝫ. feramur adrurſꝰ iaciētes fūdam̄tū pn̄ieicēs oꝑa mortua pͥora bōaꝯſequēs pccm̄ erāt moͣtuahi ꝗ peccādo irrita bōa popeccāº fuer̄t irrita ꝑ pn̄iaꝫitū eterne btītudīs ſingl̓aEx ꝗbꝰ verbis hāc regita te ſcā ſemꝑ apd̓ deū eſſiipẜ ē ſemꝑ viua ſunt. Siquēs pccm̄ efficaciū nō hatā. hͦ ꝑ accn̄s ē ꝑꝑ pccm̄