Druckschrift 
Quadragesimale de floribus sapientiae
Einzelbild herunterladen
 

PeSmoLeſt certa cognitio dei: dūtaxat futuroꝝ bono maloꝝ. Iteꝝ te ītelligo inꝗēs. dic mihi ꝗd ē ſcīa dc̄i. dico tibi aīa cara. ſcīa dei ēcerta cognitio dei p̄teritoꝝ: pn̄tiū: ſuturoꝝfieri poſſibiliū bonoꝝ maloꝝ. Ecce aīa cara iſta res p̄deſtinatio dr̄: oīa iſta includit:oīa in deo idē realit̓ ſūt: lꝫ formalit̓: vel rōnedifferāt. Alia .n. rōne reſpicit res qͣlit̓ euenirepn̄t: ſūt vel fuerūt. alia rōne reſpicit res qͣſit̉ſolū euenire pn̄t. alia rōne reſpicit res futuras inqͣꝫtū ordinant̉ ad vitā eternā. aliter inqͣꝫtū ordinant̉ ad ignē eternū. Inqͣꝫtū .n. reſpicit res vt ordinant̉ ad vitā eternā: dr̄ p̄deſtinatio. Inqͣꝫtū reſpicit vt ordinant̉ ad igneꝫeternū. dr̄ reprobatio: Huic ſnīe ꝯcordat Ricar. in. 4. coīter oēs. Et vt hꝰ rei clarā qͣꝫtūpoſſumꝰ ſcīam capiamꝰ: oēs ceteras doctoruꝫalioꝝ ſnias ad pn̄s ꝯglutinātes. gl̓oſū docto ſcm̄ Tho. in ſua pͥma ꝑte. q. 23. duce nr̄ohoc in loco accipiamꝰ: nec ẜmones eiꝰ qm̄ duri ſūt. ſed ſnīa vtar clarioribꝰ qͣꝫ potero ꝟbisQuid igr̄ aīa mea ſcire intēdis. Pr̄ Ambrigtusīꝗd ſit p̄deſtinatio: qͦquo tibi poſſibili ſcireperopto. Libēti aio faciā. Dico igr̄ de menteliū reꝝ.pſati doctoris. p̄deſtinatio nihil aliud ē: nicara ſuf.ſi alicuiꝰ ꝑſone: vel aliqͣrū ꝑſonaꝝ ad vitā eter qͥdā trāſmiſſio certa. .n. rōnal̓ creaturaſit vite eterne capax: ꝟtute ſua ad ſignūuenire poſſit: ncc̄e ē vt a deo ſibi dāte virtutē trāſmittat̉: ſicut ſagitta a ſagittāte mittiturront̉ vlt.ad ſignū: ad qd̓ ſua ꝟtute nunqͣꝫ deucniſſetꝓprie vulgari ẜmone trāſmiſſio tal̓ dici pōt.Uno balzare de dio de qͥſto: de cōſtui a vita⁊ccongia.eterna. Et noͣ: dic̄ idē doctor ſic̄ ordinisoīuꝫ rerū in finē dr̄ ꝓuidētia vt dictū ē ī pͥmaꝑte huiꝰ ẜmonis. ſic huiꝰ trāſmiſſiōis ad vi eternā dicit̉ p̄deſtinatio. Ex ſeꝗtur p̄deſtinatio qͣꝫtū ad obiecta erit ꝑs ꝓuidētie vt maſus deuanifeſtū eſt. Et ſic habes ꝗd ſit p̄deſtinatio. 2bare ⁊nvideamꝰ qͣlit̓ ſit iſta p̄deſtinat o. i. ſit ciꝰ oribē xuummdo. Dico aīa mea mirabil̓ eſt eiꝰ ordo. Audi Paul. ad Ro. 8. vt etiā diximꝰ ī pͥncipio.Quos inquit p̄deſtinaui .i. ab ctno ad gr̄amclegit. hos vocauit .ſ. ad fidē adducēdo:duobꝰ modis. aut exteriꝰ. aut interiꝰ. Exteriꝑp̄dicatiōeꝫ vel ſil̓e. Interius inſpiratiōeꝫ.Et qͥs vocauit: hos iuſtificauit .ſ. peccatorūremiſſione: bona oꝑatione. Quos aūt iuſtificauit .ſ. pctā remittēdo: illos magnificauitij. Priſ. ꝟmtibꝰ ampliādo: vel ī gl̓ia exaltādo. Ex hmobꝰ ꝟbis ſatis pꝫ: deꝰ nunqͣꝫ dr̄ ad vitā cter p̄deſtinare niſi illū prius eligat int̓ cetcros eligū niſi pͥus diligat: nūqͣꝫ diligit niſiprius diligere velit: qs vult diligere vocat. qͦs vocat iuſtificat: qͦs iuſtificat hos magnificat. Audi Pau. ad Bal. j. de ſeip̄o ſcribētē. aūt placuit ei me ſegregauit ex vtero mr̄is mee: vocauit gr̄am ſuā: vt reuelaret filiū ſuū ī me: vt euāgelizarē in gētibusꝯtinuo acꝗeui carni ſanguini. Un̄ ſeꝗt̉ regula gn̓alis: deꝰ volēs hūanā creatur āad finē et̓nū beatū ꝑducere: aliqͥs ab fine errare ꝑmittit: hos dr̄ reprobare: aliqͥs ordinat ad illū finē: hos dicit̉ p̄deſtinare. regula ē iſta vꝫ. O ēs p̄deſtinati ſunt a deo electi dilecti: oēs p̄ſciti ſūt a deo reprobati oditi. regula ē iſta: lꝫ deꝰ oīa diligat: non tn̄oēs ſic diligit: vt oībꝰ bonū velit: qd̓ ē darevitā et̓nā: qm̄ inqͣꝫtū bonū qd̓ ē dare vitamctnā aliꝗbꝰ vult: illos dr̄ p̄deſtinare. Inqͣꝫtūv̓o aliꝗbꝰ non vult: illos dr̄ reprobare. Et lꝫgl̓oſus deꝰ ſuā bonitatē oībꝰ abſolute cōicet: tn̄ abſolute cōicat oībꝰ bonū: qd̓ ē dare vi eternā: ſꝫ ſolū ill̓ qͥs eligit. In̄ btūs Damaſcenꝰ ſuꝑ illud apl̓i. j. Thi. 2. Deus vult oēshoīes ſaluos fieri. duplicē dei diſtinguit volūtatē .ſ. aūcedētē ꝯn̄te fiue abſolutā ꝯditionalē. Volūtate abſoluta an̄cedēti reſpic̄ deꝰordinē naͣe ꝓut ab ipſo ꝯdita ē. Et qꝛ bo eſt a deo volitū: hoīes ſalutē et̓nā obtinere: eſt qͥddā ſingulare bonū: inqͣꝫtū in ſe eſtvult oēs hoīes ſaluos fi cri. Uolūtate aūt reſpectiua ꝯditionali reſpicit deꝰ ordinē ꝑſoneexꝑte liberi arbitrij. qꝛ ē bonū oēs hoīeſſaluari: niſi ſub ꝯditōe iſta .ſ. ſaluari ꝯſētiūt volūt: hi tm̄ ſaluant̉ volūt executionimādāt: ſic oēs hoīes vult deꝰ ſaluos fierivt renitētes ſue gr̄e: ⁊auertentes a lege ſua.ſic̄ in ꝑte pͥma huiꝰ ẜmonis exēplificatū eſt deſole: oēs illuminare ē aptꝰ: ſꝫ illos radios eiꝰ nolūt ītueri: qd̓ noculpa ſol̓: ſꝫ recipere nolētiū ē. Et ſic pꝫ ſcd̓a ꝟitas. ꝟi. eſtqͣlis ſit p̄deſtinatio: vtꝝ .ſ. ſit nccͣia: aut ꝯtīgēi. an īponat ncc̄itatē: ita p̄deſtinatꝰ poſſit dānari: aut .i. p̄deſtinatꝰ poſſit reprobāi. Et breuit̓ aīa ſcias oīs theologoꝝ ſchola ꝑtē negatiuā tꝫ .ſ. ponat ncc̄itatē: qd̓bari poſſet rōnibꝰ multis. ſꝫ aliqͣs adducamꝰad pn̄s. Et pͥmo arguit̉ ſic. Sic̄ ꝓuidētia deirebꝰ oībꝰ ī ponit neceſſitatē: ſic ordo p̄deſti