110ſtruit opi. ⁊ negat ꝯn̄aꝫ pͥmi motiui. ⁊ ꝯceditan̄s. Et cā qͣre ꝯn̄aꝫ negat ē h̓. qm̄ oꝫ dice̓ ꝙ illa cā det̓minata ſit ſꝑ vl̓ freq̄nt̓: ⁊ ꝙ poſita talicā ſꝑ det̓minato mōſeqͣt̉ tal̓ effectꝰ: qd̓ deficit īꝓpoſito ſui argumēti. Nec valet ſi antiꝗ de hͦtacuerūt: qm̄ ī hͦ on̄dit̉ illos fuiſſe diminutos.Et ſubdit ꝙ ex dcīs Empedoclis antiꝗ putauerūt fortunā eē. Dixit .n. Empedocles aerēqn̄qꝫ multū ꝯdēſari: ⁊ hͦ maxīc ī pͥnº gnatōismūdi: ⁊ hͦ dixit eē a ſortūa. ¶ Scd̓a opi. ph̓orū fuit: ꝙ caſus ⁊ ſorma maxīe ponēda erāt incelo: ⁊ dicebāt caſū ⁊ ſōtunā eē cāꝫ motꝰ celi: q̄re .ſ. motꝰ celi magꝭ mouet̉ ab oriēte qͣꝫ ab occidēte vl̓ ecōuerſo. Et dic̄ ph̓s hͦ eē fl̓m: qm̄ ſiin iſtꝭ iferioribꝰ ī multꝭ nō reꝑit̉ caſus nec forma a fortiori nec ī celo. an̄s ꝓbat. qm̄ aīal n̄ generat̉ ex qͦcūqꝫ ſemine: nec a qͦcūqꝫ agēte: ſꝫ exdet̓minato ſemīe ⁊ determinato agēte. ſil̓r deoliua: ⁊ ſic d̓ alijs. ⁊ ꝯn̄aꝫ ꝓbat: qꝛ coꝑa celeſtiaſūt diuturniora ⁊ nobiliora his īfcrioribꝰ: gͦ ſinō ē caſus ī ill̓ nec ī iſtis. ¶ 2º arguit ph̓s ſic:motꝰ celi ẜm iſtos ē a caſu ⁊ a fortuna. gͦ a ſortiori erit ī iſtis inferioribꝰ caſꝰ ⁊ fortūa. 3ª opi.dixit ꝙ caſus ⁊ fortua ſūt entia dīna occulta nocia diuibis: ⁊ nihil feliciꝰ ē qͣꝫ caſus ⁊ fortuna. Et hācopinionē ibi nō īprobat ph̓s: ſꝫ tm̄ īferiꝰ vt pꝫdicta eiꝰ ꝯſiderāti. ¶ 2º noͣndū ẜm eūdē ꝙ eonōqꝰ arū qͥ fiūt qͥdā fiūt ſic̄ ſꝑ vel frequent̓ ⁊ eodē mōq̄dā raro ⁊ nō ſꝑ vel frequent. exᵐⁿ. ſꝑ ſic ē ꝙvi. ij.hognat hoīeꝫ: ⁊ equꝰ equū. ẜo ph̓i. Sol ⁊ hognant hoīeꝫ: ⁊ ẜo de aīa. Naliſſimū .n. opcꝝviuētiū qͥcūqꝫ nō ſūt orbata neqꝫ gnātionē ſpōtaneā hn̄tia. eſt gnāre ſibi alterū qͣle ipſū ē: vthō hoīem. plāta plātā. Et ſiūt iſta ſꝑ. i. ſꝑ duꝫin ⁊ ſumhō gnat. hoīeꝫ gnabit. Exᵐ de his q̄ frequentnpl̓r famfiūt. Nlā ita ē ꝙ magna caliditas viget diebuſcanicularibꝰ. Exᵐ de his qͥ fiūt raro. Nā raro hͦ accidit vt fodiēs theſauꝝ īueniat. ¶ 3º notādū ꝙ eoꝝ qͥ ſiūt. aut ſūt ẜm ꝓpoſitū. aut nonaruēdiui. coꝝ qͥ ſiūt. q̄dā ſūt ab agēte hn̄te ītellectū. qͥnatīe cūdā a nō hn̄te ītellectū: vl̓ nō intelligēte. ¶ 4ī deiuianoͣndū ꝙ eoꝝ q̄ fiūt: aliqͣ fiūt ꝓpt̓ hͦ: ⁊ aliqͣ no.Et nō expono h̓ illud ꝓpt̓ h̓ .i. ꝓpt̓ finē. ſꝫ ſic:aliqͣ fiūt ꝓpt̓ h̓ .i. ſūt notabil̓ bonitatis vl̓ malimnidiulmmcie. Aliqͣ nō .i. nō ſūt noͣbilis bonitatis vl̓ malicie. ¶ 5º eſt noͣndū ꝙ eoꝝ qͥ ſiūt: q̄dam fiūt acā ꝑ ſe. q̄dam a cā ꝑ accidēs vt domꝰ ꝑ ſe fit adomificatore per accidens ab hoc albo. Iſtanocabilia ſunt de mente ph̓i. ẜo phiſicorum inlr̄a. His ſic habitis dico de intentione Ariſt.piiiibidē. Ꝙ fortuna ē cā ꝑ accidēs in agētibuſ aꝓpoſito .i. ẜm intellectū. ex ſemꝑ ⁊ frequēter īhis q̄ ꝓpter hͦ fiūt. In qͣ diffinitiōe ponunturqͣttuor ꝯditiones fortune. ¶ Prīa ꝯditio ē ꝙfortuna ē cā ꝑ accn̄s: ⁊ ꝑ hͦ excludit̉ cā ꝑ ſe: qm̄cā ꝑ ſe ꝓducit ſuū effictuꝫ ꝑ ſe: ⁊ nō pōt ab aliacā ꝑ ſe ꝓduci in eodē gne cāe. effectꝰ aūt cāe ꝑaccn̄s p̄t ab infinitis cauſis ꝑ accn̄s ꝓduci. vtedificatio p̄t fieri a muſico albo: ⁊ ſic d̓ alijſ. i.pōt edificator ꝗ eſt cā ꝑ ſe domꝰ eſſe miſicus:albus: niger: ⁊ tunc albū ⁊ muſicū ſūt cāe peaccn̄s edificatiōis: qꝛ accidit ꝙ domificator ſitalbus vel muſicꝰ. ¶ 2ª ꝯditio ē ī agētibꝰ a ꝓpoſito .i. ẜm ītellectū: ⁊ ꝑ hͦ aꝑꝑet ꝙ agētia qͥ n̄hn̄t ītellectū nō ꝓducūt effectū a fortuna vel acaſu. vn̄ dicit Ariſto. ꝙ fortuna aūt ē ipſe ītellectꝰ: aut nō ē ſine intellectu. agēs .n. a ꝓpoſito ē ipſe ītellectꝰ hūanꝰ. ¶ 2º apꝑet ꝙ nō ꝗlibet ītellectꝰ eſt fortuna: ſed ītellectꝰ oꝑans: ⁊ ꝓpter hͦ dicit ph̓s ibidē ꝙ pueri nō ſūt fortunatiqꝛ nō agūt a ꝓpoſito. ¶ 3ª ꝯditio ē. ſortuna ēeoꝝ qͥ fiūt ex ſemꝑ ⁊ frequent̉ .i. raro: qꝛ ſi frequent vel ſꝑfieret: non eēt a fortuna. oꝫ gͦ ꝙraro ſiāt. ¶ Quarta ꝯditio ē. ꝙ fortuna ē eorū q̄ fiūt ꝓpt̓ hͦ .i. eoꝝ q̄ ſūt notabil̓ bonitatꝭ vl̓malicie: qm̄ ſi nō eēt tale non cēta fortuna: vtꝯburere illud ſtramē. vel leuare illā feſtucā: ⁊ꝓpt̓ hͦ nō dicimꝰ illū eē fortunatū: ob hͦ ꝙ p̄terintētionē frāgat vnū ſtramē. ſꝫ ſi accidat illi pͥter ītētionē aliqd̓ notabile bonū dicet̉ fortunatus vel aliqd̓ notabile dānū dicet̉ īfortunatꝰ: hego heu īfelix exꝑtꝰ ſū: āno dn̄i. M. cccc. li. ſutbn̄dictꝰ deꝰ. Et dic̄ ph̓s ꝙ iſta diffinitio coīs ēfortune ⁊ caſui. Et ſic dꝫ pͥma ꝟitas huiꝰ ꝯcl̓onis. ¶3ª ꝟi. ē. an caſus ⁊ fortuna ſint idē. ⁊dico breuit̓ ꝙ nō. ¶ Prīo qꝛ fortuna ē ſolū inhn̄tibꝰ intellectū. vn̄ ſolū hoīes dicūtur fortunati. Caſus āt reꝑit̉ tā in hn̄tibꝰ ītellectū qͣꝫ n̄hn̄tibꝰ: ⁊ iō caſus ī plus ſe hꝫ qͣꝫ fortuna: ⁊ nōin ꝗbuſcūqꝫ hn̄tibꝰ ītellectū reꝑit̉ fortuna: ſꝫ inhn̄tibꝰ intellectū practicū qꝛ infans nō hꝫ ītellectū practicū: ⁊ iō nec fortunatꝰ vt ēt dictū eſtpriꝰ. Et ſi dicat̉ hͦ erit metaphorice: Caſus ātreꝑit̉ tā in rebꝰ aīatis qͣꝫ inaīatis. vn̄ deridetph̓us ẜo phi. ph̓m quēdā dicētē qͥſdā lapideseē fortūatos: vt ſūt lapides altariū: vl̓ lapidesſuꝑ qͦs vetes īmolabāt: ꝗoſculabant̉ vl̓ venerabant̉. Alios ꝟo lapides ꝑ viā reꝑtos: qꝛ cōculcāt̉ dixit īfortunatos. Noē gͦ fortūatꝰ vl̓ inſortunatꝰ niſi hō. Alia āt q̄ agūt a caſu agē̓ di-