mediū adhibē: gͦ aut n̄ videt īcōmoda iſta an̄qͣꝫ fiāt: aut malc ill̓ dicit̉ ꝓuider̄. Sꝫ abſit aīaalteꝝ aut vtrūqꝫ iſtoꝝ d̓ deo affir̄ari. Reſpicit .n. deꝰ vias hoīs: ⁊ oēs greſſꝰ illiꝰ ꝯſideratProuer. v. Qm̄ ocl̓i eiꝰ multo plꝰ ſt̓ lucidiores ſole: ⁊ circūſpiciētes oēſ viaſ hoīuꝫ: ⁊ ꝓfūdū abyſſi: ⁊ hoīuꝫ corda ītuētes ī abſcōditaſ ꝑtes. Eccl̓iaſtes. xxiij. Propterea noͣ aīa ẜmb. Tho. i. ꝑte ſūme q. xxij. ꝙ alid̓ ē iudicāduꝫd̓ ꝓuiſore vl̓i: aliud d̓ ꝑticulari. Particularin. ꝓuiſorqͦ ad p̄t: p̄cauet ne hiſ qᵈꝝ curā ge̓itocqꝫ accidat īcōmodi aut ꝗcqͣꝫ ſiniſtꝝ ſubrpatProuiſor āt vl̓is qꝰ ſdā defectꝰ ī aliqͦ ꝑticl̓aricurre̓: aut accide̓ ſinit: ne īpediat̉ bonū totiusvniuerſi. vn̄ aª ⁊ alia ē rō vtriuſqꝫ: ⁊ aliꝰ ꝓuidēdi modꝰ. Quar̄ hāc accipe regulā gnālēꝘ lꝫ mala q̄ fiūt ꝯͣ naͣm ꝑticulareꝫ ſinit: nō tn̄ꝯͣ naͣꝫ vl̓eꝫ totiꝰ vniuerſi. defectꝰ .n. vniꝰ ī bonū cedit alteriꝰ: l̓ ēt vniuerſi. Nā gnāº vniꝰ ēcorrupº alteriꝰ. ⁊ ſic ſpēs reꝝ ꝯẜuat̉ in eē. Eppl̓e ſcelerate: ꝗd guerre: ꝗd peſtilēᵉ hꝰ vl̓ hciuitat .ſ. Quid ſtipēdiarij ⁊ ſil̓ia cūcta. Certemala oīa ſt̓. ⁊ heu ꝗbꝰ illa accidūt. Sꝫ optīa etſcā bōa ſūt ꝑ reſpectū ad aª loca: qꝛ ill̓ flagelliſāmōiti ppl̓i vicini exº diſcūt: ⁊ cauēt a dinīſ oſſenẜ: quibꝰ exigētibꝰ tot mala accidē finit. Eppl̓e ſtl̓te. o gēſceca audite quid n̄ tim̄tibꝰ deūꝑ Hiere. c. v. dn̄s cōminet̉. Eccc īꝗt ego adducā ſuꝑ vos gētē de lōgīqº domꝰ iſrl̓. gentērobuſtā. gētē cꝰ igͦrabitis līguā. nec ītelligetꝭꝗd loquat̉. Faretra eꝰ qͣi ſepulchꝝ patēs: vniuerſi ſortes ⁊ cōedet ſegetes tuas: ⁊ panē tuūduorabit. filios tuos ⁊ filias tuas cōedet: gregē tuū ⁊ armēta tua cōedet vineā tuā ⁊ ficumtuū. ⁊ ꝯteret vrbes mūitas tuas ī ꝗbꝰ tu hēsfiduciā gladio. Ꝙ ſi dixēitis qͣre fec̄ dn̄s deꝰnr̄ h̓ oīa. dicetis ad eos. Sic̄ dereliꝗſtis me ⁊ẜuiſtis d̓o aliēo ī tra vr̄a: ſic ẜuietꝭ aliēis ī tran̄ vr̄a. Annūciate hͦ domui iacob: ⁊ audituꝫſacite ī iuda dicētes. Audite ppl̓e ſtultē: qui n̄hēs cor ꝗ hn̄tes ocl̓os n̄ vidciis: ⁊ aures: ⁊ n̄auditis. Mo gͦ n̄ tīchītis: ait dn̄s: ⁊ a facie m̄an̄ dolebitꝭ: ꝗ poſui arenā t̓minū mari: p̄ceptūſēpit̓nū: qd̓ n̄ p̄teribit ⁊ ꝯmouebūtur: ⁊ n̄ poterūt: ⁊ ītūeſcēt fluctꝰ eꝰ: ⁊ trāſibūt illd̓. Ppl̓oūt huic ſcm̄ ē cor īcredulū ⁊ exaſꝑās receſſer̄t:⁊ abierūt: ⁊ n̄ dixer̄t ī corde ſuo: metuamꝰ dn̄:deū nr̄ꝫ: ꝗ dat nobis pluuiā tēporancā ⁊ ſerotinā ī tp̄e ſuo: plēitudinē meſſis cuſtodienteꝫnobis. Iniꝗtātes nr̄e declīauer̄t h̓: ⁊ pccā nr̄aꝓhibuerūt bonū a nobis. h̓ ibi. ¶ Ece ſatꝭ exhis ꝟbis on̄dit̉: ꝙ deꝰ gl̓oſꝰ multa mala euēire ſinit: ꝑꝑ bonū vniuerſi: lꝫ nociua ⁊ dānoſaſint ꝗbꝰ ꝯtīgūt. In̄ Aug. ī eucher idiō ait. O īpotēs deꝰ nulloº aliqd̓ malū ſine̓t ī oꝑibꝰ ſuisniſi vt bn̄face̓t ēt d̓ malo. Et lꝫ hec ſatis clareant exº. tn̄ hͦ ēt declaremꝰ. Quidaꝫ ciuitatisdn̄s p̄uidet ꝙ ſi vnū ciuē ſue ciuitatis gladioexpōat .i. illū īterfice̓ ſinat: tota ſaluabit reſpublica: ⁊ regni ſtatꝰ. qd̓ ſi īpedierit cūcta fūditcuertent̉. Māifeſtū ē ꝙ huic dn̄o lꝫ illd̓ homicidiū n̄ turbar̄ vt ppl̓s ſaluꝰ fiat ſtatꝰ. Debuitenī vt gn̄al̓ ſui regni ꝓuiſor defectū illū nō impedire vt ī bonuꝫ cedet cōitatis. Sic ⁊ deusmulta mala ī ꝑticulari cuēire ſinit: ne bonū īpediat vniuerſi. Ob quā ēt cāꝫ ꝑentes pͥmoslꝫ caſuros p̄uiderit: vt bonū īcarnatiōis ꝟbictni gnaͣle eēt: nō īpediuit. Sil̓r ⁊ iude ꝓdim̄tū: iudeoꝝ ꝯſiliū: xp̄i cōp̄hēſionē: ligationeꝫ:⁊ tādē mortē cōturbauit: vt cōc bonū redemptiōis hr̄et̉. Sicqꝫ de martyribꝰ ſcīs alijſqꝫhmōi dicat̉. Et ſic pꝫ hec pn̄s ꝯcl̓o. qͣre ⁊cͣ.Ꝙ aliqͣ a caſu ⁊ fortūa eueniāt: ⁊ quid fucaſus ⁊ ſortuna Concluſio tertia.⁊ cipe t̓tiā ꝯcl̓onē. vꝫ. Etſi ꝯcta diuina ꝓuidēª gubernēt̉. n̄ ē tn̄ īcōſonuꝫſi aliqͣ dicātur a cāu ⁊ a fortūa ꝯtingēEt hāc ꝯcl̓onē ītellige qͦ ad nos: ⁊ nō qͦ addeū: qm̄ nihil ī deo cadit a cāu. Circa hāc cōcluſionē tres iquiramꝰ ꝟitates. Pª ꝟi. eſtiſta. Quid ſit cāus ⁊ ſortūa. 2ª ꝟi. An ſintidē caſꝰ ⁊ fortūa. 3ª ꝟi. Qui ſint illi effectuſꝗ ꝓueniūt a cāu ⁊ a fortuna. ¶ Oª inqͣꝫ ꝟi.ē iſta. Quid ſit cāus ⁊ fortūa. ¶ Ad cuiꝰ declarationē noͣ ẜm ph̓m 2º phi. ꝙ dcāu ⁊ fortūatres fuer̄t opi. ¶ Pª ē negātiū ſimpl̓r fortunā ⁊ cāuꝫ: dicētes nihil a cāu ⁊ fortua ꝯtīgerEt hēbāt duo motīa: vt pōit ph̓ſ ibidē. Nmottuū erat. O ē qd̓ fit: a cā det̄mīata fu. gͦnihil fit a cāu ⁊ ſortūa. ⁊ ſic an̄s ꝓbar̄ īiēdebātSi .n. aliꝗd a cāu ⁊ a fortūa fie̓t: maxīe eēt intētio debitoris: ſꝫ hͦ nō: īmo ē a cā dctmīataꝓbat̉: qm̄ ſi ad foꝝ ꝑgo emēdi vl̓ vēdēdi ꝗdqꝫ cā: ⁊ ī foro d̓bitorē īueniā. hmōi īuētio cāꝫhꝫ det̓mīatā .ſ. me ad foꝝ iuiſſe emēdi vl̓ vendēdi cā. Si enī nō iuiſſē ad foꝝ debitorē nōīuēiſſem. gͦ nihil ſit a cāu vel fortūa. ¶ Secundū motiuū eoꝝ tale erat. Quia ſapieniesantiqui nihil de cāu ⁊ fortuna dixerunt. ergonon ſunt pouēda. ¶ Ph̓s āt ibidem hāc de