totos. .i. dei genitrix eſt q̇ veꝝ deū ex ip̄a īcarnatū genuit. h̓ ille. Hāc ſnīam poptime dilucidāt dn̄s Bona. ſuꝑ. 3. ſnīaꝝ di. 4. ⁊ Cirilꝭdoctor ille grecꝰ maximꝰ: vt videbit̉ īfrah̓ ꝟitas ꝓbat̉ rōe. Arguo .n. ſic: Actiōes ſūtſuppoſifoꝝ ex ẜo de aīa. ſꝫ hoīs xp̄i ⁊ xp̄i dei ēvnicū ſuppoſituꝫ: ſiue vnica ꝑſona .ſ. dīnu: gͦoꝑatio iſta ⁊ actꝰ gnatiōis erit ꝑſone dinc: ⁊ pꝯn̄s ꝟgo genuit ꝑſonā ꝟbi: ⁊ ꝑſona ꝟbi eſtdeꝰ: gͦ genuit dcū: gͦ ē mr̄ dei. ꝯn̄a noͣ cū maiori: qꝛ ē ꝓpō. Ariſto. 2. de aīa. minor pꝫ ex cōiſnia theologoꝝ dicētiū ī xp̄o vnā ꝑſonā eē duas nās ſuppoſitāte .ſ. nāꝫ dīnā ⁊ hūanā: vt pꝫ3. ſnīaꝝ. di. 5. qͣre ⁊cͣ. ¶ Ꝙtū ad ẜaꝫ ꝟi. dicoꝙ īpijſſimꝰ hēticꝰ verā dei mr̄nitatē ī ꝟginenegās eſt Eluidiꝰ hereticꝰ: ꝗ ſuis ꝗbuſdā rōnibꝰ ſophiſticis ⁊ erroneis nitit̉ ꝓbare ꝑfidūmentis ſue venenū ⁊ iniquū ꝓpoſitū. Arguitei ſic. Pr̄ ē ꝗ de ſub̓a ſua genuit ſibi ſil̓eꝫ ī ſpēſil̓r dicat̉ de mr̄e: ſed filiꝰ dei nūqͣꝫ accepit ſubſtātiā dīnā a ꝟgine: ſꝫ ab et̓no pr̄e: gͦ ꝟgo nōpōt dici mr̄ dei: ſed ſolūmō bonis qꝛ hoīem aꝟgine accepit. ꝯn̄a noͣ. ⁊ maior ē de cōi ſnīaph̓oꝝ: ⁊ colligit̉ ab Ariſto. 2. de aīa. Nāliſſimū .n. opeꝝ viuētiū qͥcūqꝫ nō ſūt orbata: neqꝫgnationē ſpōtaneā hn̄tia: ē gnare ſibi alteruꝫqͣle ipſū ē: vt hō hoīeꝫ: ⁊ plāta plātā. minor cuam ē clara: gͦ ⁊cͣ. Itē arguo ſic: mr̄ ē pͥncipiuꝫfilij: mr̄ nō ē pͥncipiū dei: gͦ nō eſt mr̄ dei: ꝯn̄anō cū maiori: ⁊ minor pꝫ Io. pͦ. In pͥnº craverbū .i. ab et̓no. qͣre ⁊cͣ. Itē mr̄ ē pͥor filioīgo nō ē pͥor deo: gͦ ꝟgo nō ē mr̄ dei. alias rōnes relinqͣmus. O dulciſſima mr̄ dei adiuuacredulitatē nr̄aꝫ porrige lumen vt te verā deimr̄cꝫ on̄dā. Netimeas inꝗt fili mi: ego iecuꝫſū ⁊ iccū laboro. lege Cirillū doctorē meū quēſuꝑiꝰ noīaſti: h̓ tibi oīa me iuuāt ne pādet. Inꝗt .n. ſic: mr̄es t̓renoꝝ filioꝝ mīſtrāt paulatiꝫcarnē ꝑficiēda ſpē hūana: īmittit āt aīalē ſpm̄deꝰ. ſꝫ lꝫ iſte ſint t̓renoꝝ corporum mr̄es: attn̄ꝑiētes: totū aīal: ⁊ nō ꝑtē p̄cꝑiſſe dicunt̉. Ta clc te aliꝗd geſtū ꝑcipimꝰ ī gnatiōe Emanuel.Natu .n. ē ex dei ſub̓a dei ꝟbū: qꝛ ꝟo carneꝫaſſūpſit ꝓpriā eā faciēs: neceſſariū eſt cōfiteriqꝛ natꝰ eſt ẜm carnē ꝑ mulierē: qꝛ igit̉ ⁊ deusvere ē: quō dubitabit quiſpiā ꝟginē dei dipͥncipiū.cere genitricē. h̓ ille. Ex ꝗbꝰ ſane ꝟbis apꝑet Col̓. 2. c. vbi ſic ait. Uidcte ne ꝗſ voſ ſeducatquō dei et̓ni pr̄is filius ſit: hn̄s mr̄em ī terrisſiue pr̄e: ſic̄ in celis hꝫ pr̄em ſine mr̄e: q̄ ꝗdem clemēta mūdi: ⁊ nō ẜm xp̄m. qꝛ in ipſo inhītatmō ⁊ catholice credimꝰ ꝟbū aſſūpſiſſe eē quā oīs plenido dīnitatis corꝑal̓r: ⁊ eſtis ī illo re-ẜm hūc ipſū ſenſū: ꝙ poata fuit ẜm diuerſas nanitatis q̄ in ipſo erant.ic pꝫ ẜa vitas. ¶ Etūnon ſufficit aliꝗd fieriꝫ de electiōe in. c. cū inī go gl̓oſa tꝑe ꝯpetēlūt ꝯpetēs fuit qn̄ tꝑisPaulꝰ ad Bal̓. 4. aijis miſit deꝰ filiū ſuū ⁊cͣplenitudo tꝑis ꝓpt̓ ſeꝫ.3. di. j. Prīo rōe cinep̄miſſiōis. 3º rōe finite fine ꝑfectionis. 5º rōne ꝑcxto rōne omniū etatumPrio dr̄ plenitudo tꝑislā deꝰ ipſe cuiꝰ oculi oīao ordine tꝑe: ⁊ mēſurauidit. Cū gͦ h̓ magnuꝫdecreuiſſꝫ .ſ. carnc̄ huz1. Aeuū faciet dn̄s ſubit viruꝫ. Neceſſe fuitmenſuram ꝯſideraretrūt ipſi ſoli nota crani9 incarnationis tēpꝰndeo qꝛ tp̄s aduenerathec ē rō colligit̉ ex glo.Cuꝫ venit plenitudo ⁊c̄.tēpꝰ qd̓ finierat pater orScd̓o rōne implete ꝓmis ille datus ē: ꝗ fucrat reolligit̉ ex glo. ſuper illudꝟꝟitatis. glo. quo ad ple¶ 3º rōne finite figuraētu figure ille veteris toitate. Et hec rō colligit̉Nō veni ſoluere legemrponēs btūs Tho. ī. 4.iuſdā argumēti. In hͦ: quia moralibꝰ p̄ceptisrecepta magis clucidamonialium ꝟitatē apſcepit. hec ille. ¶ Quaronis. quia .ſ. in aduentū: que fuit oīum plenitudinūhec rō colligitur ex ſnīa Apl̓i adꝑ ph̓iaꝫ ⁊ inanē fallaciā: ẜꝫ traditōꝫ hoīuꝫ: ẜꝫ