Smo decimoPsceſſauert ccremōie oēs: ⁊ eoꝝ ſacr̄a. Precepta āt moͣalia cū nihil fig̉ ꝯtīerēt: ſꝫ tm̄ hoīeſad bn̄ viuēdū ordīarēt: rōqꝫ naͣl̓ ad ea ẜuādadictet n̄ fuit opꝰ ip̄a ceſſar̄ aūt mutarͣ. Etſi qͣrꝭqͣr̄ gͦ aª p̄cepta ſuꝑaddidit xp̄s. Dico ꝙ precepia ⁊ ꝯfiª xp̄i appoīta ſt̓ n̄ ad on̄dēdā dinutionē: l̓ īꝑfectōeꝫ dc̄oꝝ p̄ccptoꝝ: ſꝫ potiꝰ ad eorūdilucidationē. Etſi iteꝝ q̄ris: iſte due leges ſine diuēſe: Dico ẜꝫ. b. tho. vbi sͣ. ꝙ duc legespn̄t dici diuēſe duobꝰ modis: aut qꝛ ordinanta diuēſos fīes: ⁊ ſic ſt̓ diueͣſe: qꝛ motꝰ diue̓fificant̉ ẜꝫ diuerſos fies. alioº n̄: ꝗa ordināt addiuerſos fies. ſꝫ qꝛ vna ē magꝭ ꝓpiq̄ ipſi fini⁊ ſic motꝰ capit dr̄aꝫ ẜꝫ magis ꝑſcm̄ ⁊ minꝰ īfectū. Mō ad ꝓpͥoᵐ dico: ꝙ lex ātiqͣ ⁊ nouandicūt̉ diuerſe eo ꝙ ordinēt ad diuēſos fīes: qꝛābe ordināt ī deū ⁊ ꝓxiᵐ. ſꝫ ſi diuerſe ẜm magis ꝑſcm̄ ⁊ minꝰ ꝑſcm̄: qꝛ noua lex ꝓpinquiꝰ:⁊ ātiq̄ diſtātiꝰ hoīeꝫ ordīat ī deū ⁊ ꝓxiᵐ. ⁊ ẜmhͦ oēs dr̄n ātique ⁊ noue legis accipiūt̉. ⁊ ꝑꝯn̄s lex ātiqͣ noue legiſ pedagogꝰ ē. lex nouaꝑfectōis ē ad gal̓. 3. Lex noua vīculū ꝑfectōiſē. Et ro ē: qꝛ oīa que ī euāgeº ſcripta ſt̓: aut ſt̓vt diſpoſitīa ad gr̄aꝫ: aut vt ordīatīa ad vſuꝫgre. diſpoſitīa ad gr̄aꝫ ſt̓ docum̄ta fidei: ⁊ queꝑtinēt ad cōtēptū mūdi. ꝑ fidē enī ⁊ mūdi cōtēptū ſit hō capax gr̄e dei. Ordīatīa ꝟo ad vſū gr̄e ſūt oꝑa ꝟtutū: ad qͣ ſcriptura noui teſtīexcitat hoīes ml̓tipl̓r: ⁊ hortat̉. hͦ ponit btūstho. vt sͣ. q. vj. qͣr̄ ⁊cͣ. ¶ Ꝙᵐ ad 3ᵐ ꝟi. dico:ꝙ qͣꝫuis ex nunc dcīs rn̄º pateat: tn̄ tres ponorōnes ẜm. b. tho. ī. 4. qͣre legalia ceſſauerūt.ſutilla que hn̄ vimi¶ Pª rō dr̄ ſignfiicatiōis. qm̄ lex īſtituta fuit ad ſignificādū gr̄am noui teſtī: que ꝑ Icſūxp̄m ſcā ē: vt dic̄ apl̓s. Et iō aduēiete xp̄o ceſcē debirū ſicii ⁊ imeiſare debuer̄t: ſic̄ vē̄iēte corꝑe ceſſat vmbra.Et hāc rōnē tāgit apl̓s ad heb. x. c. ibi: Ombrā hn̄s lex futuroꝝ ⁊cͣ. ¶ 2ª dr̄ imꝑfectiōischabēt yqm̄ tal̓ lex gr̄aꝫ n̄ cōferebat quātū oportebat:ī vet̓i teſtō dari. Nā ſic̄ ꝟtꝰ naͣlis rei naͣli proI ſunt huiuſinodiportiōat̉: ita virtꝰ ſacr̄alis ſacr̄o. Un̄ oportuitaª ſacr̄a īſtitui: ī ꝗbꝰ āplior gr̄a cōſerret̉. ⁊ hācrōnē tāgit apl̓s ad heb. vij. c ibi: Reprobaᶜꝗdē fit pͥoris mādati ꝑꝑ īfirmitatē ⁊ īutilitatē¶ 3ª rō dr̄ māuductiōis: qm̄ hūanū genꝰ qn̄data fuit ei lex: erat ꝑuulū: ⁊ n̄ adhuc ī ꝑſcā etate ꝯſtitutū. ⁊ iō debuit ꝑ aliqͣ legalia paulatīa cultu idolatrie r̄trahi. ſꝫ cū ad ꝑfectā peruēitetatē: que fuit tꝑe xp̄i debuit a talibꝰ obẜuātijſHerari. Et hāc rōnē tāgit apl̓s ad gal̓. 3. ⁊. 4ꝯcluꝰ ſdā⁊ btūs Petrꝰ Act. xv. vdi on̄dit̉ illa legaliaī nō iudaico ppl̓o data eē. ⁊ ēt on̄dimꝰ ī ſuꝑioribꝰ. qͣre iſta ſufficiāt pro pͥma concluſiōe.¶ De manifeſtatione ſacramentorum nouelegis ¶ Toncluſio ſecunda.Ccipe ẜaꝫ ꝯcl̓oneꝫ: vꝫ. Lꝫ ātiqͣ ſacr̄aſint tmīata noua tn ſūt firmiora ⁊ qtidie ꝑ mūdū publicata: vbi tres inꝗramꝰ ꝟi. vꝫ. ¶ Pª ꝟi. ē iſta. Vtꝝ ſi hō nopeccaſſet: ⁊ filiꝰ dei carnē aſſūpſiſſet: vt tenentScotiſte: xp̄s īſtituiſſet aliqͣ ſacr̄a. ¶ 2ª ꝟi. ēiſta. Poſtqͣꝫ īſtituta ſt̄ iſta. ⁊ ſacr̄a noue legiqd̓ ipſoꝝ ē magis nccͣriū. ¶ 3ª ē. Qd̓ ipſorūē magis digᵐ ⁊ noͣbile. ¶ Ꝙᵐ ad pͥmā ꝟi.dico ꝙ de hͦ ſūt due opi. Pª dic̄ ꝙ ſic̄ ꝑꝑ hominis ꝑſcāꝫ felicitatē ꝯſumādaꝫ hoqͣꝫuis nōpeccaſſꝫ ꝟbū oīo īcānatū eēt: vt .ſ. hō ſiue īgdēt̉: ſiue egᵉ dēt̉ paſcua īuc̄iret. Ingꝭ dētī ꝯtēplatiōe diuītatꝭ: eg dc̄tī ꝯtēplatōe hūanitat.vt aug. ait. Sic Ieſꝰ gl̓oſꝰ ēt ſi hō n̄ peccaſſet:aliqͣ ſacr̄a d̓diſſꝫ: n ad curādū vulnꝰ: ſꝫ ad inuādūicū ad gl̓iaꝫ: nā lꝫ n̄ neccaſſꝫ hō: vt ſic inſtatu gr̄e fuiſſꝫ: tn̄ ex meritis ꝓprijs: ⁊ ipſa diuīa gr̄a ei opꝰ erat vt gl̓iaꝫ adipiſce̓. vn̄ ꝑ illaſacr̄a ⁊ ẜſibiⁿ edoctꝰ ad bn̄ oꝑādū ⁊ ſpūaª ꝯtēplāª iuuaet̉. ⁊ª opi. qͣꝫ īſequūt̉ cōit̉ oēſ dic̄ ꝙ ſihō n̄ peccaſſꝫ: ⁊ poīto ꝑ poſſibile ꝙ deꝰ īcarnaiꝰ eēt: nl̓la ſacr̄a data eēnt: nā ſacra data ſt̓: vtꝑ ẜſibiᵈ hō ī ꝯgnitōeꝫ ſpūaliū d̓uēiret: vt oēſꝯcedūt ſꝫ ſi n̄ peccaſſꝫ nl̓lā ꝯgnitōeꝫ accepiſſꝫa ẜſibilibꝰ: ſꝫ magꝭ ex īfluēª dīni lūis: vt dic̄b. tho. ī. iiij. di. i. ar. q. 4. ⁊ ꝑ ꝯn̄s n̄ fuiſſꝫ neceſſaria ſacr̄a. vn̄ ī ſtatu īnocē: lꝫ hō ī ꝑadiſoad oꝑandū opreret̉: hͦ tn̄ n̄ vt diſce̓t: ſꝫ vt qd̓ſciebat exꝑiret̉ ſcm̄ ē. Sꝫ ſi ꝗs pͥmā opi. tener̄vellet apꝑꝫ ꝙ ex dcīs ẜe opi. īfert̉ ꝓpoᵐ. Nāpoīto ꝙ a ẜſibilibꝰ ꝯgnitōem n̄ acciꝑet: tn̄ exexperiēª ẜſibiᵐ aliquā nouā ꝯgnitōeꝫ hr̄et: ſicut dicīꝰ d̓ xp̄o: ꝙ ꝓficiebat ſapīa apd̓ deum ⁊hoīes .ſ. ꝙ ſimpl̓r ſciebat: exꝑiē diſce̓t: vndedn̄s Boa. ī. 3. di. xiij. gloſāº aucͣteꝫ Ambº.dicētis xp̄ꝫ ꝓfeciſſe ẜꝫ hūanū ẜſū: dic̄ ꝙ ẜſusxp̄i ext̓io: ꝟacit̉ ꝓfec̄ qͣꝫᵐ ad ꝯgnitōeꝫ ezꝑiēvt ꝑ hͦ ī ipſo ꝓbaret̉ ꝟitas hūane neͣ. Quafꝯcludē poſſumꝰ ꝙ ſic̄ xp̄s n̄ ꝓfec̄ qͣꝫtuꝫ ad cognitōeꝫ ſiplici notiᵉ. tn̄ qꝛ ẜſꝰ extior ad aliꝗd d̓nouo ꝯuētebat̉: ad qd̓ .ſ. pͥus ꝯuerſꝰ n̄ fue̓at.iō q ad ꝯgnitōeꝫ exꝑiēᵉ dicet̉ ꝓfeciſſe. Sic⁊ hō ſi n̄ peccaſſꝫ: lꝫ ex ẜſibilibꝰ ꝯgnitiōeꝫ nōaccepiſſꝫ: ſimpl̓r exilliſ eis plura experiētia din 4
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten