diciſſet: ex qͣ erꝑiētia feruētiꝰ ī bonū meritorium cū gr̄a dei ꝓfeciſſet. Tn̄ qꝛ dr̄ in hiſtorijsſcolaſticis ꝑmagr̄m. Meliꝰ ē pie dubitar̄. qͣꝫtemere diffinire ad pn̄s tibi aīa relinque hāci ꝗd ẜaꝫdifficultatē trutinādā. qͣre ⁊c̄. ¶ Ꝙꝟitatē dico ꝙ lꝫ ī pͥª ꝯcluſiōe pͥme conſideronis de nccītate ſcorū abſolute dixerimꝰ: tn̄ qꝛh̓ q̄rit̉ ꝯꝑādo ea īter ſe qd̓ ipſoꝝ eſt magis neceſſariuꝫ rn̄debo dupl̓r. pͥº ẜm decretales.2º ẜm theologos qͦ ſdā. ¶ Quo ad pᵐ rn̄dꝫglo. i. de trāſactiōibꝰ. c. veniēs: vbi ſic dicit.Quedā ſacr̄a ſunt nccͣria: ⁊ q̄dā volūtaria. h̓diſtīctio pōit̉ .i. q. i. §. ſi gͦ ꝟſi. ſꝫ noͣnduꝫ eſt.Sacr̄a neceſſitatis ſt iſta. baptiſmꝰ: cōfirmapnīa: vltīa vnctio ⁊ corpꝰ xp̄i. Et iō dicūt̉ neceſſitatis: qꝛ ſine iſtis hō ſaluari n̄ pōt: ſi ex cōtēptū obmittātur ⁊ hr̄i poſſint. ¶ Sacr̄m ꝟobapriſmi a qͦ cūqꝫ pōt recipi: dūmō in for̄a eocleſie cōſerat̉: de ſu. tri. ⁊ fi. ca. c. i. ī fi. ⁊ d̓ ꝯſe.di. iiij. a qͦ dā. Et pn̄ia. Et cōfiteri poſſū cuilibet ex neceſſitate iuxta ꝟbū illd̓. Confitemialterutꝝ pctā vr̄a. Sacr̄a ꝟo volūtates ſunt qͥobmitte̓ nō ē pccm̄ q̄ dicūtur ſacr̄a dignitatisvt ī. d. §. ſi gͦ: ꝟſi. ſed noͣndū ē: vt ſūt ordīesqꝛ a dignioribꝰ cōſerūt̉ .i. ep̄is: vl̓ qꝛ nō niſi digni ad ordīes aſſumēdi ſūt. Itē mr̄imoniumſine hmōi ſacr̄o bn̄ poſſumꝰ ſaluari. 22. qj. iiij.§. vl. ad fi. hec dcā glo. ad lr̄am. Et huic glo.cōcordat glo. ij. de cōiugio ẜuoꝝ. c. i. Et hocqͣꝫtū ad decretales ẜm iſtas duas glo. ¶ Secūdū ꝟo theologos qͦ ſdā dat̉ vna diſtīctiode ip̄a neceſſitate: dicētes ꝙ neceſſitas q̄daꝫ eſtabſoluta. qͥdam determīata. q̄dam cōditio nata⁊ q̄daꝫ circūſtantionata. Tunc dicunt ꝙ neceſſitate abſoluta ſolum ſacr̄m baptiſmū eſt necetſariū: qꝛ ſine ip̄o n̄ ſaluat̉. Io. 3. Niſi ꝗs renatus fue̓it ex aqͣ ⁊ ſpū ſcō ⁊c̄. Neceſſitate determīataſt̓ duo .ſ. pnia ⁊ euchariſtia: qꝛ ad ca ſuſcipiēda ꝗlibꝫ fidel̓ ī ānis diſcretiōis det̓mīaivt ī. c. oīs de pe. ⁊ re. ¶ De ncc̄itate ꝯditiōata ſic ēt ſūt duo .ſ. mr̄imoᵐ ⁊ ordo: vt ꝑ votuaut iuram̄tū: qn̄ .n. cū illis cōditōibꝰ fint: obligāt: vt pꝫ ī .4. ſnīaꝝ ī locis ſuis. ¶ De necitate circūſtātiōata ſic ētſt̓ duo .ſ. ꝯfir̄atio ⁊ extrema vnctio: qm̄ ſi qs tp̄s hūit: nec nccītas īpediuit īunctꝰ n̄ ſit: ī ꝑiculū aīe cedit: vt dic̄ ꝯmētator de regul̓ theloᶜ: regula. cxiiij. qͣre ⁊c̄. ¶℟ᵐ ꝗd t̓tia ꝟi. dico ꝙ diue̓ẜ reſpectibꝰ ſacr̄aſe īuicē excedūt. nā reſpectu efficacie ſacr̄ꝫ baꝑtiſmi oīa alia ſuꝑat: de cōſe. di. iiij. ꝑ baptiſmū. nā oīa ī eꝰ ꝟtute pctā dimittūt̉: de cō. di.iiij. q. c. regnānte. Reſpcū digītatꝭ ⁊ ſcītatiseuchariſtia ē p̄ſtātiꝰ ſacr̄ꝫ. de co. di. ij. c. nihilReſpectu ꝟo cōferētis ꝯfirmaº ē p̄ſtāt or: qꝛꝯſert̉ a ſolo ep̄o: de cō. di v. māus qͦꝫ īpōniſReſpectu vero ſignificatiōis mr̄imoᵐ ē p̄ſtātiꝰ. ſigīficāt enī vnionē xp̄i ad eccl̓iaꝫ ꝑ vnionē diuīe ⁊ hūane neͣ: exͣ de biga. c. debitumDebitū īꝗt paſtoͣal̓ officij. ⁊ īfra: F r̄nitati tueduximꝰ rn̄dēdū. ꝙ cū duo ſint ī cōiugio. vꝫẜſꝰ aīoꝝ: ⁊ ꝯmixº corpoꝝ: qͦꝝ alteꝝ ſigīficatcharitatē que cōſiſtit ī ſpū int̓ deū ⁊ iuſtā aīaꝫ:ad qd̓ ꝑtīet illd̓ qd̓ dic̄ apl̓s. Qui adhe̓t deo:vnꝰ ē ſpūſcū eo. Reliquū vero deſigͣt ꝯformitatē que ꝯſiſtit ī carne īter xp̄ꝫ ⁊ eccl̓iaꝫ. ad qd̓ꝑtīei illd̓ qd̓ euāgl̓a teſtat̉. Uerbū caro ſcm̄ ē⁊ hītauit ī nob̓. ꝓfecto cōiugiū ilid̓ qd̓ n̄ ē ī cōmixtiōe corpoꝝ ꝯſumatū n̄ ꝑtīet̉ ad illd̓ ꝯiugium deſigͣndū: qd̓ īt̓ xp̄ꝫ ⁊ eccl̓iaꝫ ꝑ īcarnatiosmyſteriū ē ꝯͣctu. Iuxia qd̓ Pau. exponēs ilud qd̓ dixēat ꝓthoplauſtꝰ: hͦ nūc os ē ex oſſibꝰ meis: caro de carne mea. ⁊ ꝑꝑ hͦ relīquethō pr̄cꝫ et mr̄eꝫ ⁊ adhēbit vxori ſuc: ⁊ ert duoī carne vna. Statī ſubiūgit. Hº āt dico magnū ſacr̄m ī xpō ⁊ eccl̓ia ⁊c̄. ibi. Et ſūt verbaInno. iiij. Et glo. expōit ꝗd ſit ꝓthoplauſtꝰ.id eſt. adā pͥº plaſmatꝰ. Et iteꝝ gl. ſuꝑ verboſacr̄i: qd̓ pōit̉ pꝰ illa verba que adduximꝰ: qꝛtotū capl̓m n̄ poſuimꝰ. pōit bonā doctrinā ſicdicēſ. Triplex ſacr̄m deſigͣt̉ ī mr̄imōio carnali copula ꝯſumato. Primū ē vnio fidelis aīead deū ꝑ dilectionē ⁊ charitatē. ⁊ hͦ deſigͦt̉ ꝑꝯiūctionē aīaꝝ ī ipſa pͥª deſpōſatiōe: cū alterꝑ mutuū cōẜſū ꝯẜti ī alteꝝ. d̓ hͦ ſacr̄o fit mētio ibi. Alteꝝ ſignificat charitatē ⁊c̄. ¶ Secūdū ē hūane neͣ ad deū: que ſcā ē ī vtero virginali ꝑ īcarnatōeꝫ verbi dei. ⁊ hͦ deſigͣt̉ ꝑ carnalē cōiūctionē viri ⁊ vxoris. ⁊ de hoc fit ibimētio. Reliquū deſignat cōformitatē que cōſiſtit in carne inter chriſtū ⁊ ſanctam eccleſia:Primū eſt vnio voluntatis. Secūdū ē neformitas: vt. 26. di. acutiꝰ: ⁊ de cō. di. ij. ī xp̄ovbi hēs de ꝯformitate naͣe diuīe ⁊ hūanc. Etnō intelligas ꝙ iſte actus corꝑal̓ d̓ſignet hocſacramētū: ſed ꝓpter actū conſumatuꝫ ſacram̄tū ſignificat̉. Tertiū ſacramētū ē vnitas eccleſic ex omībus generibus collecta: ⁊ vni virochriſto ſubiecta hoc ſacramentū ſignificatur ꝑillū cōiugatū ꝗ vnicū tm̄ mr̄imoᵐ ẜuauit. Sꝫvbi 2ᵐ mr̄imoᵐ ꝯͣhitur .i. ꝗ bigamꝰ fiēi. hoc
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten