⁊ tal̓ fides vt ſic n̄ hꝫ meritū: qꝛ vt dic̄ Breg.Fides nō hꝫ meritū: vbi hūana rō p̄bet exꝑimētū. Fides īfuſa ē qn̄ aſſētimꝰ ꝟitati ꝑ dināilluſtratōꝫ. Et hͦ duobꝰ moīs. qꝛ aūt aſſētimꝰpͥme ꝟ itati ꝑꝑ ſe ⁊ ſuꝑ oīa: ⁊ ſumꝰ ī charitate⁊ iſta ē ꝟa fides qͣ ſoli bōi xp̄iani credūt. Autaſſentimꝰ pͥme ꝟitati ꝑꝑ ſe ⁊ ſuꝑ oīa: ⁊ n̄ ſumin charitate: ⁊ ſic fides ē donū dei: qͣꝫuis ſit informis. qꝛ ⁊ ī mal̓ dei dona ſūt vt dic̄ mgr̄ di.23. c. 4. in fi. c. ⁊ hͦ ibidē dic̄ Bona. ī. 3. ea. di.q̄re ⁊c̄. ⁊ ſic pꝫ pͥª ꝟi. ¶ Ꝙtū ad ẜaꝫ ꝟi. dixerūt ꝗdā nō eē de nec̄itate pone̓ fidē infuſā. Etrō qꝛ pluralitas nō ē ponēda ſine ncc̄itate. ſedpoſita fide acꝗſita nō videt̉ nec̄itas ponēdi fidē infuſā. qm̄ hītꝰ ponit̉ ꝑꝑ actū: ſꝫ actꝰ fidei ēcrede̓: poſſū aūt ita crede̓ ꝑ fidē acꝗſitā ſic̄ ꝑ infuſā. ſic̄ de hoīe ꝗ nūqͣꝫ vidit Romā. ⁊ ex auditu tn̄ credit Romā eē. Sed dilectiſſima aīaiſta opinio nō ē ſana. Et ꝙ ſit de ncc̄itate poner̄ fidē īfuſā: ꝓbo tibi aucͣte rōe. ⁊ exº. aucͣteꝗdē ſic. Sine fide inꝗt apl̓s īpoſſibile ē place̓deo. q̄ro de qͣ fide ītelligat nō de fide acꝗſita qꝛꝑuuli baptizati deo placēt. ⁊ nō ꝑ fidē acꝗſitāgͦ loꝗt̉ de infuſa. ¶ Scd̓o audi apl̓m. i. Corin.13. Nūc manēt fides: ſpes: ⁊ charitas. ſꝫ ē ponere charitatē infuſā. gͦ ⁊ fidē īfuſā. ¶ Scd̓o ꝓbo rōne ſic. Sic̄ volūtas eleuat̉ ad bonitatemſuꝑnaͣlē ſic̄ ad finē: ita ītellectꝰ ad obiectū ſuuꝫſuꝑnaͣle vt ad ſinē. ſꝫ volūtas eleuat̉ ꝑ charitatē infuſa gͦ ⁊ intellectꝰ ꝑ fidē infuſā. Et cōfirmat̉. ſic̄ volūtas feruētiꝰ cleuat̉ ī dilectōꝫ dei ꝑcharitatē infuſā. ſic ītellectꝰ cū maiori aſſenſu īcredulitatē dīnoꝝ ꝑ fidē infuſā. ¶ 3º hͦ ꝓbat̉exº. Nā Adāⁱ ī ſtatu īnocētie habuit fidē infuſam ⁊ nō acꝗſitā gͦ dat̉ fides īfuſa. Sꝫ ī ꝟitateiſta īdigēt altiori ſpeculatōe: iō aīa mea ſic teneamꝰ. qꝛ cōit̓ doctores tenēt ꝙ dat̉ fides īfuſa. Et arᵐ in oppᵐ ſoluit̉ ſic negādo minorē.Et qn̄ dr̄ hītꝰ pōit̉ ꝑꝑ actū. Dico ꝙ fidei acꝗfite pōt ſubeē aliqd̓ falſū: ſic̄ pꝫ de hetico: ꝗ hꝫ fidē acꝗſitā circa vnū argᵐ tm̄ fidei. fidei āt īfuſe nō pōt ſubeē aliqd̓ falſū: cū det̉ a deo gͦ nōͣ ēveꝝ ꝙ ita tu potes crede̓ ꝑ fidēⁱ acꝗſitā: ſic̄ ꝑ īfuſū. Iſta pōit Scotellꝰ in. 3. di. 21. Et h̓ volotibi ſufficiāt ꝓ ẜa ꝟitate ¶ Ꝙtū ad ttiā ꝟi. dico ꝙ fides īfuſa ⁊ acꝗſita nō ſunt eiuſdē ſpēi ⁊rōis. qꝛ ſi eſſent eiuſdē rōis vna ſuꝑflue̓t qd̓ ēincōueniēs. qm̄ fruſtra ſit ꝑ plura qd̓ cōͥ benepōt fie̓i ꝑ pauciora pͦ ph̓icoꝝ. dico tibi tn̄ ꝙ iſtarelīqͥre̓ poteſqͣꝫtū ad actū p̄dicatōiſ. Sꝫ vt or-do ẜuaret̉ iſta noͣui. ⁊ iſta ſufficiāt ꝓ pn̄ti ꝯº neOc fide antiquoꝝ. ¶ Concluſio tertia.Ccipe tertiā ꝯcl̓onē. vꝫ. Ꝙͣuis duplex teſtm̄ infide xp̄i approbet̉ vna tn̄fide ſaluamur nos ⁊ antiꝗ pr̄es ſaluabāt̉. vbi tres inꝗramꝰ ꝟitates. vꝫ. ¶ Primaꝟi. ē iſta. Utrū vna eēt fides antiqͦꝝ ⁊ modernoꝝ. Scd̓a ꝟi. ē. Quare fides modernoꝝ ē ꝑfectior fide antiquoꝝ ¶ Tertia ꝟi. ēQuomodo ſimplices quibus nō erant reuelata myſteria de xp̄o in teſtō veteri ſaluabāt̉.¶ Quātū ad pͥmā ꝟitatē dico ẜm mgr̄m ſententiaꝝ in. 3. di. 35. ꝙ ſicut nunc nullus ſaluari poteſt niſi in fide xp̄i: ſic nec ī veteri teſtōvnde ait ſic mgr̄. Sine fide mediatoris nullihominē vel ante vel poſt fuiſſe ſaluū auctoritates ſcōꝝ nō teſtant̉: vn̄ Augꝰ. ad optatum.Illa fides ſana eſt: qua credimꝰ nullū hoīemſiue maioris ſiue minoris etatis liberari a cōtagio mortis ⁊ obligatione pctī. qd̓ pͥma naruitate contraxit: niſi per vnū mediatorē deihoīuꝫ Ieſū ⁊ xp̄m. Cuiꝰ hoīs eiuſdemqꝫ deiſaluberrima fide etiā illi iuſti ſalui facti ſunt ꝙpͥuſqͣꝫ veniret in carnē: crediderunt in carneventuꝝ. Eadē .n. ē fides nr̄a ⁊ illoꝝ. ⁊ infraEt ſūt ꝟba etiā Aug. Nēo inꝗt liberat̉ a dānatiōe q̄ facta ē ꝑ Adā niſi ꝑ fidē Ieſu xp̄i. ⁊idē .ſ. de nuptijs ⁊ ꝯcupīa. Eadē inquit fidesmediatoris q̄ nos ſaluat ſaluos iuſtos faciebat antiqͦs puſiilos cū magnis. qꝛ ſic̄ credimꝰxp̄m in carne veniſſe: ita ⁊ illi vētuꝝ. ⁊ ſic̄ noſmortuū: ita illi morituꝝ. ⁊ ſic̄ nos reſurrexiſſeita illi reſurrectuꝝ ⁊ nos ⁊ illi ad iudiciū viuorū ⁊ mortuoꝝ vētuꝝ. ⁊ Breg. ſuꝑ Ezech̓. ⁊ꝗ p̄ibāt ⁊ ꝗ ſubſeq̄bāt̉ clamabāt dicēteſ. O ſanna fili danid ⁊c̄. qꝛ oēſ electi ꝗ ī iudea eē potuerūt ſiue ꝗ nūc ī eccl̓ia ſt̓ ī mediatorē d̓i ⁊ hoīucredider̄t ⁊ credūt h̓ mgr̄ ad lr̄aꝫ. Et ita ex hisꝟbis ſatꝭ apꝑꝫ ꝙ ī vna fide ſaluabāt̉ antiꝗ ⁊ſaluamur nos. ſꝫ fides ātiqͦꝝ qͣꝫtū ad ea q̄ ſpectāt ad redēptōꝫ erat de futuro: nr̄a ꝟo d̓ p̄terito. qd̓ .n. illi credebāt futuꝝ noſcredimꝰ fuiſſe ⁊ ea q̄ nōdū fuer̄t credimꝰ d̓ fut̉o ſic̄ ⁊ ip̄i vtd̓ iudicio extreº. Iob. 9. Credo ꝙ redēptormeꝰ viuit ⁊ ī nouiſſimo die de t̓ra ſurrecturſū ⁊cͣ. ⁊ ſic pꝫ ꝟi. pͥª ¶ Ꝙtū ad ẜaꝫ ꝟi. dico ꝙqͣꝫto hūana naͣ appropinqͣuit miſerijs xp̄i tatoſides erat ꝑfectior: ſꝫ fides nr̄a ꝑfecte appropinqͣuit myſterijs xp̄i gͦ ē ꝑfectior. ad cꝰ d̓clarationē ē noͣndū ẜm btm. Tho. ẜa ẜe. q. i. ꝙ ali
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten