Suo euoriꝰOs pͥmooīuꝫ prima. Nā poſtqͣꝫ finis vltimꝰ eſt ipſaꝝobiectū neceſſe ē: vt ſit pͦ in ītellectu ip̄e finisqͣꝫ ī volūtate. qꝛ vt dcm̄ ē volūtas nō ſert̉ ī aliꝗd. niſi ſit ab intellectū apprchenſū: ſꝫ tale obiectū n̄ ē in ītellectu niſi ꝑ fidē qꝛ nō pōtꝑ naͣlēcognitionē attinge̓ deū: ꝓut tendit in ip̄ꝫ ſpes⁊ charitas: gͦ fides ē pͥma ꝟtutū. Et iō ẜmōep̄cedēti diximꝰ ī ꝑte ẜa ꝙ ad iuſtificationē pcoris reꝗͥrit̉ actꝰ fidei: vt dicebat ēt Paulus adRo. 3. Iuſtificati ſumꝰ ꝑ fidē: nō ꝙ fides ſitforma iuſtificatiōis ꝓpͥe: qꝛ h̓ ē charitas que ēiorma oīum ꝟtutū: ſed iō fides dr̄ iuſtificare:qꝛ motꝰ liberi arbitrij reꝗͥrit̉ ad iuſtificationeꝫqm̄ donū gr̄e abſqꝫ ꝯſenſu recipiētꝭ eē nō p̄vt dic̄ gl̓oſus Bern̄. ⁊ Augu. Qui fecit te ſine te: nō ſaluabit te fine te. Et qꝛ hūc motū liberi arbitrij in deū ſeꝗt̉ iuſtificatio: ⁊ pͥmꝰ motus ī iſta iuſtificatione ſit motꝰ ītellectꝰ: poſteamotꝰ affectꝰ. qꝛ bonū imaginatū l̓ ītellectū moCorij. juet affectū vt diximꝰ: ⁊ pꝫ ex 3º d̓ aīa. Et movtilitalē. atꝰ ītellectꝰ ī deū ſit ꝑ fidē: iō dr̄ ꝙ iuſtificati ſulij ſcrinomꝰ ꝑ fidē tāqͣꝫ ꝑ ꝟtutē pͥmā mouētē ītellectūadem ſpū toHoc ēt ponitbtūs Tho. in. 4. q. 16. dic̄ tamētꝰ :. ⁊ p̄picaidē doctor ẜa ẜe. q. 4. ꝙ ꝑ accn̄s aliqͥ ꝟtutestſapie ⁊ ꝟnpn̄t dici pͥores ipſa fide. Inqͣꝫtū .ſ. remouēt īvt fides n.pedimēta credēdi. Sicut fortitudo remouet īordinatū tīorē īpediētē fidē: ⁊ ſic d̓ alijs. Remouere aūt ꝓhibens ꝑtinet ad cām ꝑ accūs:vt pꝫ. .8. phiſi. Et h̓ iufficiāt ꝓ pͥma ꝯcl̓one.Ꝙ fides ē vna tā ī bonis qͣꝫ ī mal̓. Cōclu. 2.Tcipe ẜam ꝯcl̓one vꝫ. Tāta ē ꝟtusſcē fidei: ⁊ p̄clara cntitas ꝙ tā in bōisqͣꝫ ī malis ẜꝫ ſe nulla ē diuerſitas vbitres inꝗramuſ ve. vꝫ. Prīa ve. ē. Utrū vnaſit fides tā bonis qͣꝫ malis cōis. 1ª ve. ē iſtaUtrū ſit d̓ nec̄i atc pone̓ fidē infuſā. Fꝟi. ēUtrū fides īfuſa differat a fide acꝗſita ¶ tūad pͥmā ꝟi. dico ꝙ vna ē fideſcōis tā bōis qͣꝫmal̓. Ad cꝰ declaratiōeꝫ tria noͣnda ſt ¶ pͥºc. q. 4. ꝙij.noͣndū ē ꝙ qͣdruplex ē fides. vꝫ fides exortafides mortua: fideſ modica: ⁊ fides magna: hͦpōit Nic. d̓ lir. ſuꝑ cpl̓as pau. ad Heb. 3. Fiin pcmuitdes exorta ē fides demonū. Iaco. 3. Demōetcꝝtul picredūt ⁊ ꝯtremiſcūt. Fides moͣtua ē pcōꝝ adTitū pͦ. Cōfitent̉ ſe noſſe deū: ſcīs āt negāt. ⁊Iaco. 2. c. Fides ſine oꝑbꝰ mortua ē. Fidesmodica ē fides īꝑfectoꝝ. Mat. 13. Modice fidei qͣre dubitaſti. Fides magͣ ē fides ꝑ̄fectoꝝMat. 15. Mulier magͣ ē fides tua. ¶ Scd̓onoͣndū ꝙ oīs fides reducit̉ ad iſta duo mēbraGelaiꝰqm̄ aut fides ē informis: aut formata. Fidesinformis ē ſine charitate. fides formata eſtfides cū charitate. i. Cor. 13. Si habuero oēmfidē charitatē aūt nō habeā ⁊cͣ. ¶ ¶ Tertio notādū ꝙ ꝟtus duplex ē .ſ. cōis ⁊ ꝓpria. hͦ ponitdn̄s Bona. in. 3. diſ. 13. Uirtꝰ ꝓpͥe dcā ē habitus dirigēs in finē ꝑꝑ ſe. Et ſic fides informis nō ē ꝟtus vt dic̄ btūs Tho. ẜa ẜe. q. 4qm̄ fides informis nō credit pͥme ꝟitati ꝓpt̓ſe: ſꝫ ꝓpter aliqͣs exꝑientias ⁊ rōnes ⁊ miracula. ꝟtꝰ cōiter dicta ē hītꝰ rectificās aliquampotētiā: aliqͣ rectitudine iuſtitie: ⁊ vigorās eaꝫcirca opus difficile: qͣꝫuis nō ꝑducat cā ī fine.Et hͦ mō fides informis dr̄ ꝟtꝰ. qꝛ ꝑ habituꝫfidei qͦdāmō rectificat̉ intellectꝰ: dū captat̉ inobſequiū xp̄i ad aſſentiēdū pͥme ꝟitati ꝑꝑ ſe:⁊ ſuꝑ oīa. Et ꝑ ipſū hītū ēt vigorat̉: vt credatꝟa nō exꝑiētia ⁊ vitet erronea: ſic̄ exꝑiētia pꝫin multꝭ xp̄ianis carētibꝰ charitate: ꝗ libenterattēteqꝫ audiūt ꝟba ſpectātia ad doctrinā fidei ⁊ ꝯſtāt firmit̓qꝫ abhorrēt he̓ticā p̄nitatem.Ex his gͦ tria corrclaria inferūt̉: q̄ ſūt ēt d̓ mēte btī Tho. ẜa ẜe. qj. 7 ¶ Primū correlariū ēiſtud ꝙ fides formata ⁊ īformis n̄ differūt ſpēſic̄ albedo ⁊ nigredo: ſꝫ ſic̄ ꝑfectū ⁊ in ꝑfectū.¶ Scd̓ꝫ correlariū ē ꝙ fides bonoꝝ ⁊ maloꝝnō ē vna nūero: ſꝫ vna gne̓ vl̓ ſpē. Nā cū fides ſit habitꝰ: ⁊ habitꝰ plurificet̉ ẜm ſubiectūpꝫ qꝛ aliꝰ ē habitꝰ fidei in me ⁊ aliꝰ in te: ꝙ nōē vna fides nūcro ī me ⁊ in te ¶ ¶ 3ᵐ correlariūē. ꝙ lꝫ vnꝰ ſit habitꝰ fidei bonoꝝ ⁊ maloꝝ nōtn̄ eodē moͣ. qm̄ boni illā hn̄t charitate ꝯfirmatā ⁊ ꝑ ꝯn̄s meritoriā. nō ſic aūt mali. Nec tn̄ ītelligas ꝙ charitas ſit fidei ſorma tāqͣꝫ ſubiccti vel maeͣ: ſꝫ qꝛ ꝑ illā fit de nouo meritoria qan̄ nō erat. In malis āt fides ē īformis ⁊ perꝯn̄ſū meritoria. nō .n. dr̄ īformis eo ꝙ careatforma ſꝫ qꝛ caret forma gͣtū faciēte. Nondū tn̄hic ⁊ bn̄ ꝙ ī fide aliꝗd ē maͣle. ⁊ aliꝗd ē formale. Male fidei ē illud qd̓ crede̓ debemꝰ. ⁊ hochr̄e nō poſſumꝰ ſine auditu vl̓ īꝗſitōe ẜm legēcōeꝫ. iō dicebat Paulꝰ ad Ro. x. Fides ē exauditu auditꝰ āt ꝑ v̓bū xp̄i. Et hͦ reꝑit̉ tā infide īformi qͣꝫ formata. Formale fidei ē illud qͦꝗs inclinat̉ ad aſſentiēdū illis de ꝗbꝰ cogitauitvl̓ doctꝰ ē. ⁊ hͦ pōt dupl̓r eē: aut ꝑ acꝗſitionēaut ꝑ infuſionē ⁊ ſic ꝗdā dicet̉ fides acꝗſita: qͣdā īfuſa. Fides acꝗſita ē qn̄ aſſentizꝰ pͥme ꝟitati: aut ꝑ amorē ⁊ reuerētiā dicētis: aut ꝓpt̓miracula: aut ꝓpter rōnes ⁊ argumēta ⁊ ſil̓ia
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten