uine maieſtatis: ita oꝑa nr̄a hn̄t quādā inſinitatē ex ꝑte dīne mīe: qͣre ⁊c̄. ¶ Ꝙtū ad tertiāve. dico ꝙ diſficile ē poſſe aſſignare debitā penā ꝓ pcīs: tn̄ ſi ſacerdos debitā diligentiā adadhibuit: ⁊ penitens ꝑatus ē ſacere totū: ⁊ exrōnabili cā: vt debilitate vel ſimili ſacerdos n̄īponit debitā penā illa q̄ hic nō ſufficit: ſupplebit̉ in purgatorio: ⁊ forte illud modicū in tanta charitate fiet ꝙ ſtatī euolabit. Magis pēſatur cū qͣꝫta charitate aliꝗd fiat qͣꝫ ꝙ fiat quare⁊cͣ. Sed volo notare hic vniū dcm̄ ꝑꝑ ſupradicta in pͥma ve. ꝙ ꝯtritio: ꝯſeſſio: ⁊ ſatiſfactio:ſūt ꝑtes pnīe ſacr̄i ⁊ nō ꝟtutis. Et ſic in ſatiſfactione actꝰ nr̄i ꝗ ſe hn̄t ꝑ modū mae: ſūt partes ſatiſfactionis p̄n̄īe ſacr̄i ⁊ non ꝟtutis. Ethanc rōnem aſſignat btūs Tho. in. 4. di. 16.Qm̄ illud qd̓ ſequit̉ rem nō cōponit illā. qm̄ꝑtes ſut pͥores toto. vn̄ cū actꝰ nr̄i ſint poſteriores ꝟtutibꝰ: a ꝗbꝰ eliciūt̉ diuerſi actꝰ ꝗ ẜm ordinē a ꝟtute aliqͣ ꝓgrediūt̉ nō faciūt cōpōnēaliquā in ꝟtute. ⁊ iō p̄dicta tria nō ſūt partespnīe ꝟtutis: ſꝫ pnīe ſacr̄i: qꝛ ipſi actꝰ ſūt quafima ſacr̄i. ⁊ penes mam: ſeu penes diuiſioneꝫmē̓ ꝑtes reſumūt ꝗn̄qꝫ. Et ſic dr̄ ꝯͣ. Iuſtitiaexigit vt ꝑ qͥ ꝗs peccat: ꝑ illa puniat̉. Sed hectria q̄ aſſignāt̉ ꝑtes pn̄īe: ſbi q̄dā pene corrn̄dentes illis ꝗbꝰ peccamꝰ. gͦ ad ꝑfectōꝫ iuſtitieexigūt̉. ſꝫ nō niſi ad ꝑtē illam: q̄ pnīa dr̄. gͦ illatria ſunt ꝑtes pnīe tutis. Dic̄ btūs Tho. ꝙveꝝ ē: ꝙ iſta tria requirūt̉ ad pnīam ꝟtutemnō tn̄ vt ꝑtes eius: ſꝫ bn̄ vt actus pnīe ꝟtutisqꝛ in oībꝰ illis tribꝰ actibꝰ .ſ. ꝯtritōe: ꝯfeſſiōe⁊ ſatiſfactione inueniunt̉ oēs circūſtātie ꝗbꝰintegrat̉ medium ꝟtutis. Et hec ſufficiant ꝓſecūda parte huius ſermonis.De iuſtificatōe aīe peccatricꝭ. ¶ Conſi. 3.Erito quidem Bꝫpnīaꝫ aīe pauꝑcule ꝗd ſcqͣt̉ vidēdū ē. ⁊ qͥ ē cōdigͣ retributo. iuſtūgppe ⁊ eꝗſſimū ē vt remoto lucꝭobſtaculo lux ī aīaꝫ īgrediat̉ ⁊ alio mō hītuata⁊ veſtita reperiat̉. Iō hͦ pꝰ p̄dcā d̓ iuſtificatōeaīe peccatricis videamꝰ. Ad cꝰ declarationētres ꝯcl̓ones ſubiūgamꝰ. vꝫ. ¶ Prīa ꝯcl̓o eſtiſta. Sic̄ ꝑ mortalē culpā efficit aīa deo rebellis ⁊ inimica: ſic ꝑ verā pnīaꝫ iuſtificat̉: ⁊ deifit amiciſſima. Scd̓a ꝯcl̓o ē iſta. maior ⁊ mirabilior res ē aīe peccatricis iuſtiſtificatio qͣꝫ mūdi creatō ⁊ Lazari alioꝝqꝫ mortuoꝝ ſuſcitatō¶ Tertīa ꝯcl̓o eſt iſta. Lꝫ qͣꝫdiu aīa eſt in hacvita corꝑi vnita poſſit penitere: nō tn̄ tutū eſtvite terminum expectare.Quō aīa iuſtificatur. ¶ Concluſio pͥma.Ccipe pͥmā ꝯcl̓oē ⁊cͣ. Satis .n. aīa cara ex dcīs apparꝫ ꝙ ex pctō amicitiadei ꝑdat̉. iō illud tanqͣꝫ ꝑ ſe notū reliquamꝰ. Ꝙ āt ꝑ pnīaꝫ amicitiā dīnā ꝯͣhamꝰ alfidue meditandū duximꝰ ⁊ ꝓbandū. Ad cuideclarationē tres more ſolito ꝟi. inꝗramꝰ vꝫPrīa ve. ē iſta. Quid ē aīe iuſtificatio. Secūda ꝟi. ē. Quot reꝗrunt̉ ad aīe iuſtificatōꝫTertia ve. ē. Quot impediūt aīe iuſtificatiōꝫ¶ Ꝙ in ad pͥmā ve. dico ꝙ iuſtificatio ē pcōꝝremiſſio ⁊ bonoꝝ operꝝ ꝯſumatio hec diffinitio ſiue deſeriptio tollit̉ ex glo. ſuꝑ epl̓am adRo. 8. Et ponit btūs Tho. in. 4. di. 17. Adcuiꝰ declarationē notandū ẜm btm̄ Tho. ibidē ꝙ iuſtificatio d̓ ſui rōne īportat motum adiuſticiā. Iuſtitia āt vt ponit ph̓us. 5. ethico.tribꝰ modis dr̄. Uno mō inqͣꝫtū ē ꝗdā ſpālisꝟtus eqͣlitatē ꝯſtituēs ⁊ ẜuans ī cōmutatiōibus fiēdis vel diſtributiōibꝰ fiēdis bonoruꝫcōicabiliū q̄ ſūt ncc̄ia in vita. Nā qn̄ ꝗs bonaque deberēt cōmunicabilit̓ diſtribui: vel conmutari īdebite .i. nō ẜuata eqͣlitate ꝑſonarumdiſtribueret vl̓ cōmutaret: ꝓfecto iniuſtꝰ diceret̉. Et iſte ē vnꝰ modꝰ accipiēdi iuſticiā. Alio mō capit̉ iuſticia inqͣꝫtū ē quoddā nomengnale ad oēs ꝟtutes. inqͣꝫtū .ſ. actus eaꝝ adbonū cōe ordinat ẜm directionē legꝭ. Et heciuſtitia legal̓ dr̄: ẜm quā oēs leges iuſte qͥdāmo dicūt̉: vt dicit ph̓us in lr̄a. Tertio mō capit̉ iuſticia methaphorice: inqͣꝫtū .ſ. dic̄ quēdāſtatū rectitudīs ī hoīe qͣꝫtū ad ꝑtes ipſiꝰ vt qn̄aliqͣ ꝑs aīe ſubdit̉ ſuꝑiori ꝑti: vl̓ ipſi deo: ⁊ dih̓ iuſtitia methaphorica: eo ꝙ diuerſe ꝑtes hominis ꝯcipiūt̉ ſicut diuerſe ꝑſone. Iſta āt rectitudo ⁊ iuſticia qͣ īferiores vires ſubdūt̉ ſuꝑioribꝰ: vel ipſi deo: tollit̉ ꝑ mortale pcm̄: ⁊ ꝑgr̄am recuperat̉. Iſte gͦ motꝰ qͥ aīa a pcō recedit: ⁊ adheret īcōmutabili bono dr̄ iuſtificatioNā ī qͥlibet motu ē receſſus a t̓mino a qͣ ⁊ acceſſus ad terminū ad quē: ⁊ iō in iuſtificatōisdiffinitiōe dr̄ remiſſio pctōꝝ tanqͣꝫ receſſus atermino a quo. Et bonoꝝ opeꝝ ꝯſūmatio: taqͣꝫ acceſſus ad t̓minū ad quē. Et noͣ ꝙ lꝫ iſtarectitudo originalit̓ ſit a volūtate: q̄ ē pͥnᵐ merendi ⁊ demerēdi: ē tn̄ ī oībus ꝑtibꝰ aīe qͣſi rectificatis ſicut in ſubo. Sꝫ dubitat̉. Nō enī
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten