Sino octauꝰP5 5ªvr̄ mihi ꝙ iuſtificatio ſit remiſſio pctōꝝ: qꝛ remiſſio pctōꝝ ē effectꝰ dīne gr̄e ⁊ nō iuſtificationis. Dico ꝙ iuſtificatio pōt dupl̓r ſumi: autvt reſpicit ad iuſtificari: aut vt reſpicit ad iuſtificatū eē. Si vt reſpicit ad iuſtificari: ſic iuſtificatō nihil alid̓ ē niſi motꝰ ad iuſticiā p̄dictā .ſ.ordinatio ⁊ diſpō viriū aīe inferioꝝ ad obediēdū viribꝰ ſuꝑioribꝰ l̓ ipſi dd̓. Si āt reſpicit adiuſtificatū eē: ſic ē effectꝰ p̄dicte iuſticie. Nā ꝑtalē iuſticiā aīa dr̄ iuſtificata: ſic̄ albedīe aliꝗddr̄ albatū. Talis aūt rectitudo ⁊ iuſtitia fluit adīna gr̄a. qm̄ gr̄a dei ē illa q̄ dirigit ⁊ illūiat inferiores vires vt ſubdant̉ ſuꝑīoribꝰ: vel ipſideo. Nā ſicut ab eēntia aīe fluūt potētie aīe:ita rectitudo potentiaꝝ ab ip̄a gr̄a q̄ ē ꝑfectioeēntie ipſius aīe: ⁊ int̓ potentias ipſiꝰ aīe: dn̄avolūtas qͥ alias ꝟtutes ad oꝑati onē mouet: īdictā rectitudinē alijs potētijs largit̉. Ex ꝗbus apparet ꝙ p̄dicte iuſticie ⁊ rectitudīs cauſa pͥª ē gr̄a dei: ⁊ ꝯn̄ter charitas q̄ volūtatē adfinē ꝑducit: a qͦ ē rectitudo p̄dicta. Et ꝑꝑ hocipſa iuſtificatio ē effectus p̄dicte iuſticie: ſil̓r ⁊dis bonopctōꝝ remiſſio: ſicut cāe formalis ꝓxīe ⁊ ēt eſſectus gr̄e ⁊ charitatis. ſicut cāe q̄ ꝓxīa ē cāt ꝓribui: velexime .ſ. ipſi iuſtitie. Et qꝛ a ꝓximis cauſis vl̓aie ꝑſonanīminis dꝫ fieri denoīatio. iō p̄dictꝰ motꝰ vl̓ deimīatio motꝰ. qd̓ ē ipſa iuſtificatio: magꝭ denoīat̉ a iuſticia: ⁊ dr̄ iuſtificatio: qͣꝫ a charitate vel gr̄a: qꝛ nō dr̄ gratificatio. Et ſic ex hispꝫ ꝙ pctōꝝ remiſſio ⁊ iuſtificatio qd̓ idē ē: eſteffectus iuſticie ⁊ gr̄e ⁊ charitatis: ſꝫ iuſticie vtcāe ꝓxīe ⁊ charitatis ⁊ gr̄e: vt cāe ꝓxime: ipſi. Lerionūcāe pxīe .ſ. ipſi iuſticie. Hec poſui d̓ ītētionebtī Tho. in. 4. di. 17. ar. i. Et h̓ ſufficiāt ꝓꝑve. Ꝙtū ad ẜam ve. dico ꝙ ad pn̄s ſex recvlipſideorunt̉ ad iuſtificationē aīe vꝫ. Pº grata ⁊ beiuerſe ꝑtes.nigͣ volūtas dei amoroſa. 1º dulciſſima xp̄iieſu īterceſſio ſpecioſa. 3º expulſio pctī ⁊ greinfuſio vigoroſa. 4º motio liberi arbitrij aīoſa. 5º fides ſcā illūinoſa. 6º ꝯtritio ꝟa ⁊ opoſa. Nō curcs ſi ī declarādo aliqͣ p̄ponat̉ vl̓poſtponat̉. ¶ Accipe pͥmā ꝯditioneꝫ qͦ reꝗritad aīe iuſtificationē: ⁊ dr̄ grata ⁊ benigna volūtas dei amoroſa. Cū enī d̓s ſit cā pͥª ⁊ vl̓isqͦrūcūqꝫ effectuū: nec̄e ē vt ⁊ ad cū effectū cōcurrat Io. i. O īa ꝑ ip̄m ſcā ſt̓ ⁊c̄. Audi augͥ.in ꝓſolodion. c. 5. Si volūtate inꝗt ſua p̄ſumat pctōr: mūdari n̄ pōt: nec ex cord̓ ꝯpūgi qꝛpetrꝰ niſi eū xp̄s aſpexiſſet: nūqͣꝫ pnīa duciamare fleuiſſet. Et intell̓r d̓ reſpectu ſpūali ⁊Gtluº pͥmonō corꝑali vt ſepe on̄dimꝰ: qꝛ xp̄s erat ī cāeretormēti: ⁊ Petrꝰ foris ī atrio ſtās. Itē audi⁊ cundē ī li. de p̄deſtinatōe ſcōꝝ. c. 3. Deꝰ īꝗtē ꝗ iuſtificat īpiū: n̄ p̄uentꝰ hūana volūtate: ſꝫip̄e p̄ueniēs hūanā volūtatē ſua mīa: ⁊ mgr̄ īī. 4. di. 18. Solꝰ inꝗt deꝰ mūdat hoīem īteriꝰ ⁊a debito et̓ne mortis abſoluit: ꝗ ꝑ ꝓph̓am aitEgo ſolꝰ de leo iniꝗtates ⁊ pcā ppl̓i. Et notahanc regulā gnaͣlē qͣꝫtū ex ꝑte dei: ꝙ nulla rōbonitatis hūana deū mouet ad pctorē iuſtiſicādū: nec vlla malicia mouet ad cūdē reprobandū: ſꝫ ſola dīna mīa mouet deū ad diligenduꝫpctōrē ad vitaꝫ. Et ſola iuſticia dei mouet adpctōrē r̄probādū ad moͣtē. Et ita intell̓r ꝙ deꝰſine meritꝭ iuſtificat ⁊ dānat ad Ro. 9. Nō ēvolētꝭ neqꝫ currētꝭ: ſꝫ dei miſerentꝭ: vt illd̓ ſine meritis det̄minet ꝟbū a ꝑte ſuppoſiti. Siāt det̓minaret v̓bū a ꝑte appoſiti: tūc deꝰ nullū eligit ad vitā: vl̓ reprobat ad mortē ſin̄ meritis. Iſta expoſitio ē Nicolai d̓ lir. ſuꝑ epl̓aſPauli ſuꝑ illo ꝟbo nō volētis neqꝫ currētꝭad Ro. 9. Et ſic pꝫ pª ꝯditio. ª ꝯditio eſtdulciſſima Ih̓u xp̄i inteeſſio ſpecioſa. Sic̄ .n.paſſio xp̄i nos iuſtificauit a pcō p̄rū ꝑentum.Apoc̄ i. Lauit nos a pctīs nr̄is ī ſāguine ſuoſic ꝑ eiꝰ ini̓ceſſionē a pctīs liberamur ⁊ iuſtiſicamur. ad Ro. 3. O ēs peccauerūt ⁊ egēt gl̓iadei. iuſtificati gratis ꝑ gr̄am ipſiꝰ ꝑ redēptionē qͣ ē in xp̄o Ieſu que deꝰ poſuit ꝓpitiatorēꝑ fidē ī ſāguine eiꝰ: ad on̄ſionē iuſticie ſue ꝑtremiſſionē p̄cedētiū delictoꝝ. Ubi noͣ ẜm nico. d̓ lir. ꝙ xp̄s ih̓s multiplici mō ſtat ꝓ nobiſan̄ pr̄em. ¶ Prīo vt nr̄ redemptor. Iob. 9.Scio ꝙ redēptor meꝰ viuit ⁊c̄. Et. p̄s. Redēptione miſit dn̄s in ppl̓o ſuo ⁊c̄. 2º vt mediator. i. Thimo .i. Mediator dei ⁊ hoīuꝫ homoxp̄s Ih̓s. 3º vt doctor ⁊ mgr̄. Iohe. 2. Letamī in dn̄o deo vr̄o: qꝛ dedit nob̓ doctorē iuſticie. Et ipſe dicebat diſcipulis ſuis: vos vocaris me mgr̄ ⁊ dn̄e. ⁊ bn̄ dicitis ſuꝫ etenī. 4ºvt aduocatꝰ nr̄. i. Io. 2. Aduocatū hēmꝰ apudpr̄em ih̓m xp̄ꝫ iuſtū: ⁊ ip̄e ē ꝓpitior ꝓ pctīs noſtris: ⁊ nō ꝓ nr̄is tm̄: ſꝫ ēt totiꝰ inundi. 5º vtdeſēſor. Iſa. 19. In illa dic critaltare dn̄i ī medio egypti: ⁊ paꝝ infra. Clamabūt enī ad dominū a facie tribulātꝭ: ⁊ iittet eis ſaluatorē ⁊ꝓpugnatorē ꝗ liberet eos. p̄s. Dn̄s defenſorvite mee a qͦ trepidabo. Cº vt teſtis nr̄. apocͣ.3. Hec dic̄ ꝗ ē teſtis fidel̓: ⁊ verꝰ ꝗ ē pͥncipiuꝫcrcature? ⁊ Malachie. 3. Accedā ad vos ī iuk 3
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten