amicitie diligeret̉: ⁊ mādata eiꝰ ẜuarent̉. pͣs.ret̉: ꝗ ī tꝑe ꝓſperitatis nō ꝓbat̉: ſꝫ aduerſitatcꝰ ē: oī tꝑe diligit ⁊c̄. ¶ Tertia rō ē rōne maioris felicitatis. audi Hiero. in ꝗͣdā epl̓a: diſficile ē: īmo īpoſſibile: vt ⁊ pn̄tibus ⁊ futurisꝗs fruat̉ bonis: vt ⁊ hic ventrē: illic mentē īſus: h̓ ille. ¶ Ꝙtū ad ẜam ve. dico ꝙ nilfortitiatio dei. Ex vna ꝑte exēpla hēs vet̓is teſtī:ductus ē ad victimā ſiue pauꝑcula ouis. dicmodis ꝟtus patīe exerceri ſolet: ſicut a triblāti oculo ſemetip̄am dꝫ mēs circūſpice̓: ne ꝯmala ꝓximi ad retributionē mali ꝓtrahat̉:docet: ⁊ ml̓ta diximꝰ ī hͦ qͣdrageſimali hīcīde:vide ī tabl̓a ⁊ oīa ſūmatī colligeſ. Et ſic pꝫ p̄ro: q̄re deꝰ ꝓſꝑitatē nō elegit: nec ꝓ ſe nec ꝓſuis. Scd̓a rō qͣre xp̄s ꝓſperitatē nō elegit: erōne ꝟe charitatꝭ. Si enī deus ſolū fuis bona tꝑalia largiret̉: potiꝰ amore cōcupiſcētie qͣꝫCōſitebit̉ tibi cū bn̄feceris ei. Sꝫ noluit deꝰ:vt hͦ fine amaret̉: ſꝫ voluit vt ꝟo amor diligeAudi Indo. 3. de ſūmo bono. In ꝓſꝑitate īincerta ē amicitia. Neſcit̉ enī vtrū ꝑſona autꝓſperitas diligat̉. Et ibidē. Nō ſūt inꝗt fidedeles in amicitia: qͣs munꝰ: nō gra cōpulat.Nā cito deſerūt: niſi ſemꝑ acceperīt: dilectiōenī q̄ munē glutinat̉: eo ſuſpēſo diſſoluit̉: hecille. Et Caſſiodorꝰ in epl̓a. Qui ꝟc inꝗt amipleat: vt d̓ delitijs ad delicias trāſcat: ⁊ ī vtroqꝫ ſcl̓o pͥmꝰ ſit: ⁊ ī celo ⁊ in t̓ra appareat glorioīa aduerſa vīcēs: qͣꝫ ꝟtus patīe ſcē: ⁊ regra⁊ ex alia noui. cuiꝰ capitaneꝰ Ih̓s ē. Excecatus enī Thobias ſtercore irundinū patient̓ ſuſtinuit. Thobic. 3. Iob oībꝰ pͥuatꝰ: dn̄o gratias agebat: dn̄s dedit dn̄s abſtulit: ſicut deoplacuit ita factū ē. Sit nomē dn̄i bn̄dictū: trespueri in fornace ignis laudes dn̄o decātabatDanicl̓. 3. Et d̓ xp̄o nr̄o ꝗd dicā: qͣ ꝗſi agnusvt placēt. Inde Breg. ſuꝑ Ezechielē modūpulcherrimū hn̄di patiam ponit. Tribꝰ inꝗtpoſſumꝰ aduerſari. Alia enī ſūt q̄ a deo: alia q̄ab antiqͦ aduerſario. alia q̄ a ꝓxīo ſuſtinemꝰ.A ꝓxīo nanqꝫ ꝑſecutiones: dāna ⁊ ꝯtūeliasſuſtinemꝰ. Ab antiqͦ aduerſario tētamēta. Adeo āt flagella tolleramꝰ. Sꝫ in his oībꝰ vigine ꝯͣ aduerſarij tētamēta ſeducat̉ ad delectationē vl̓ ꝯſenſū delicti: ne ꝯͣ flagella opificis adexceſſū murmuratiōis ꝓrūpat: h̓ ille. IndeCaſſio. ſuꝑ. p̄s. Patiētia inꝗt ē qͥ oīa vincitaduerſa: nō colluctādo: ſꝫ ſufferēdo: nō murmurādo: ſꝫ gr̄as agēdo: h̓ ille. Et ꝑ locū a ꝯͣ
i ē. murmurat iraſcit̉: bla.pͣs. Acuerūt linguas ſuienū aſpidū ſub labijs eoad t̓tiā ve. ad pn̄s ſuffic̄ ditis regratiet̉ deus: ⁊ ꝓxiobie. 4. Si multū tibi fueīe: ſi ꝟo modicū: ⁊ illud morit abdicū īpartiri ſtude. ⁊ h̓ volo ſufficiāt ꝓ pn̄ti cōcluſione.℟ timor dei aīam coronat. ¶ Cōcluſio. 3.Tcipe tertiā ꝯcl̓onē vꝫ. Nihil ē tāteſitatis ſicut timor dei ad capeſcēie felicitatis. Ad cuiꝰ declatior dei: ſit magꝭ ⁊ minꝰ ꝯpēſatave vꝫ. Prīa ve. ē iſta.e iuſtificatiōis. Scd̓a veī veri ⁊ bōi tīoris. Terillud p̄miū habeamusnō hāc diſtinctionē ꝙid iuſtū eē. Iuſtū enīꝫari: oīs enī iuſtificatꝰuſtificat̉ enī ille ꝗ qn̄qꝫpublicūo defcēdit hicī: ꝗ nūqͣꝫ ꝟo pcō ſubdiōt: ſꝫ iuſtus dr̄: ſicut deh̓ hō iuſtꝰ erat. Et id̓o: ⁊ n̄ iuſtꝰ appellari dꝫ.bn̄dicta iuſtiſſimi ſuntDaria ꝑ gr̄aꝫ. Et ſi ī ſaiuſti: ſicut d̓ Iob dr̄ ꝙctimēs deū: ⁊ de Simor̄ ꝙ improprie dicūt̉ iuſtiit̉ iuſti ꝑticipatione. noni ꝑticipatiōe n̄ naͣ. Hocor nō ē iuſtificatiōis cā:ꝙ iā remouēs ꝓhibēs:e cā illūiatiōis domuslicet̉ ẜmone ſe. in ẜa cō.i. dr̄. Qui ſine timoreIn̄ dn̄s volēs legemlitruo eos ꝑterruit: ⁊ tivt ex hͦ on̄de̓t ꝙ ad leiiꝰ ſi nec̄ariꝰ tīor dei: qͣree. dico ꝙ pͥmiū veri tiorꝭThimo. vl. Repoſita ēquā reddet mihi ī illa dier. 9. Tior dn̄i ad vitā .ſ.s ve. vꝫ. Prīa ve. c: anꝓ pͥmio hēant eandē btīin ſicut fuit ī eis ī vita ma
gis ⁊ min