tua incontīnentia q̄ ꝯͣ naͣꝫ eſt: ꝓpt̓ quā ira deivenit ī filios diffidētie: ⁊ ꝗn̄qꝫ ciuitates igneꝯſumpſit: deprehenſifuerint laborare: ſi clerici fuerit deijciant̉ a clero: vel ad agēdā pnīaꝫin monaſterio detrudant̉. Si laici excōmunicationi ſubdant̉: ⁊ a cetu fideliū fiāt penitꝰ alieni: h̓ ibi ex cōſilio lateranenſi. Et glo. adduc̄ad ſui ꝓpoſitum. 2i. q. 7. flagitia. Et glo. vtclericoꝝ glo. pͥma idē adducit. Et addit autenticā: vi̓ non luxuriēt ꝯͣ naͣm. Col̓. 6. ⁊ dn̄t vltimo ſupplicio puniri .i. capite: vt dicit ēt gl̓. ẜaſuꝑ. c. clerici allegans eandē autenticā vt nōluxurient ꝯͣ naͣm: circa finē coll̓. 6. in qua collatione in fine dr̄ de ciuitatibus igne crematꝭvt. sͣ. in. c. clerici. Et hoc intelligit̉ ẜm legeſ ciuiles. C. de adulterijs. l. cum vir. vt allegantdicte glo. Ex ꝗbus oībus colligat̉ regl̓a gnaͣlvt ſuꝑdiximus: ꝙ timor pene ml̓tos retrahita pctīs qͣ patrarent̉ ſi īpune relinq̄ rent̉. Facilitas enī venie incendiū tribuit delinq̄ndi: vtdicto. c. vt clericoꝝ. Et idē. 23. q. 4. ē iniuſtarFine. Et ſic via alijs aperit̉ vt malefaciāt. 23q. 8. c. loci. ⁊. 83. di. c. ꝑuenit. qͣre ſatis patꝫ ꝙtimor ēt ẜuilis retrahit a pcō: ⁊ expellit qd̓ ineſſet ſi īpunitas ſperaret̉: qͣre ⁊c̄. ¶ Scd̓o expellit dīnus timor pcm̄ qd̓ iū actū ē: ne in aīaamplius inſit. Prouer. 13. Timor dn̄i diſciplina ſapīe. Et ꝓuer. i. Timor dn̄i inciū ſapīo¶ Tertio expellit pcm̄ qd̓ iā induratū in aīa ēne .ſ. aīa in ipſo moriat̉. Ecc̄. i. Timēti deumbn̄ erit: ⁊ in diebꝰ ꝯſūationis illius bn̄diceturqm̄ vt ait aug. li. de doctrina xp̄iana. Nō pōtmale mori ꝗ bn̄ vixerit. Et intell̓r d̓ morte et̓nali: qꝛ illa ꝓpͥe mala mors ē. pͣs. Mors p̄corū peſſima: q̄re ⁊c̄. ¶ Quantū ad t̓tiā ve. dico ꝙ ſꝑ in tiore dei videndū ē: ſꝫ magꝭ diebuſſeſtiuis: ⁊ diebꝰ pnīe: ſed d̓ hͦ ſatis inferiꝰ colliget̉ ꝟi. clarior: ⁊ h̓ volo ſufficiāt ꝓ pn̄ti ꝯclu¶ Quō verus timor dei in patientia probat̉.¶ Concluſio ſecunda.Accipe ẜaꝫ ꝯcl̓onē vꝫ. Nihil ſic ī ꝟitate ꝓbat̉: ſicut ꝗ timet deuꝫ qn̄ diuerſimode flagellat̉. Ad cuiꝰ dec larationē tres inꝗramus ve. vꝫ. Prima ve. eſt iſtaQuare Ieſus tā ꝓ ſe qͣꝫ ꝓ ſuis elegit viā aduerſitatis. Scd̓a ve. Que arma nec̄ia ſūt pͥncipalit̓ tꝑe aduerſitatis. Tertia ve. ē. Que ſiꝯſideranda tꝑe ꝓſꝑitatis. ¶ Ꝙtū ad pͥmā veri. dico ꝙ ⁊ ſi multe ad hͦ ſint rōnes: qͣre ꝓ ſe ⁊ꝓ ſuis viā aduerſitatis elegit ad pn̄s tn̄ ſt̄ treſ¶ Prima ē rōne ꝓſꝑitatis. ¶ Scd̓a rōe ꝟecharitatꝭ. ¶ Et 3ª rōne maioris felicitatis. ¶Prīo inqͣꝫ elegit xp̄s ꝓ ſe ⁊ ꝓ ſuis magꝭ viāaduerſitatis qͣꝫ ꝓſꝑitas rōne ipſius ꝓſperitatis. Nā ſtatus ꝓſꝑitatis ē occaſio multorumpctōꝝ. Scd̓o ē occaſio mali finis. Et tertio ēoccaſio ſalſe dilectiōis. ¶ Prīo inqͣꝫ ꝓſperitas ē occaſio multoꝝ pctōꝝ. O ſe. 2. Ego dedi eis frumentū vinum ⁊ oleū: ⁊ multiplicauieis argentū: ⁊ ipſi fecerūt baal. Iccirco ꝯuertat ⁊ ſūmū fructū meū in tꝑe ſuo: ⁊ librabo lanā meā: ⁊ linuꝫ meū q̄ oꝑiebant igͦminiā eius⁊ nūc reuelabo ſtultitiā eiꝰ ī oculis amatoruꝫeius: ⁊ vir nō eruet eā d̓ manu mea: ⁊ ceſſarefaciā oē gaudiū eius: ⁊ ſolennitatē: eiꝰ. memoriā eius: ⁊ ſabbarū eius: ⁊ oīa feſta ⁊ tꝑa eius⁊ corrūpā vineā eiꝰ: ⁊ ficū eiꝰ ⁊c̄. Saul enimanteqͣꝫ ī re gia eēt dignitate ꝯſtitutꝰ: ſūme bonus erat: ſꝫ accepto regno cūcta qͣſi dei mādata cōtēpſit. i. rn̄. 15. Hieroboā an̄ regiā dignitatē bone indolis puer fuiſſe legit̉: ſꝫ acceptor̄gno vituloſ adorauit. 3. rn̄. 12. Manaſſeſ reiiuda peſſimꝰ fuit accepto r̄gno ſꝫ flageliatꝰ ī babylone pnīam egit: ⁊ bonꝰ effectꝰ ē. 2. ꝑal̓. 32.Dauid pͦ ſctūs adeptꝭ victorijs multis adulteriū ⁊ hoīcidiū ꝯmiſit. 2. rn̄. xi. ⁊ ſic d̓ alijs: ſedēt ꝑ hͦ ſuperiꝰ dcm̄ ē. ¶ Scd̓o ꝓſꝑitas ē occaſio mali fini. Iob. 21. Baudēt ad ſonitū organi: ducūt in bonis dies ſuos: ⁊ ī pūcto ad īfena deſcendūt. Et Nemie. i. Mādauerūt īꝗt⁊ ſaturatiſt̉: habūdauer̄t delitijs te ad irā ꝓuocātes. Exēplū de diuite epulone. Luc. 16. Etde alio diuite. Luc̄. 12. ꝗ dicebat. Aīa mea habes multa bona repoſita ī annos pl̓imos gaude: epulare: ⁊ bibe. Et nocte ſeq̄nti dcm̄ ē ei.Stulte hac nocte morieris. p̄s. Dormierūt ſonū ſuū: ⁊ nihil inuenerūt oēs viri diuitiarū īmanibus ſuis. Nihil .i. pcm̄ qd̓ eos in oēꝫ nihilitatem: vt ita loqͣr .i. in oēm penuriā ⁊ miẜiam finalit̓ ꝯduxit. ¶ Tertio ꝓſperitas ē occeſio falſe dilectiōis. Nihil enī ſic falſos amicoon̄dit: ſicut ꝓſperitas. Nā deſcendēte ea: oīabona tꝑalia ⁊ coꝑalia cū caꝑit̉ ꝑgūt: vt ait bocuiꝰ de cōſo. Famule dn̄amqꝫ ſequūt̉. Iob naqꝫ cū in ꝓſꝑitate eēt: ab oībus venerabat̉: ſedtactus a manu dīne ꝓbatiōis: oēs amici ⁊ cōſanguinei receſſerūt ab eo: ⁊ vxor deridebateū: ⁊ poſtqͣꝫ dedit dn̄s ei duplicia: oēs ad eumvenerūt: munera diuerſa portātes. Iob. 42.Sed d̓ hͦ nihil ad pn̄s. ſtatis enim hͦ exꝑiētia
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten