in dicto. §. vlti. dī. 37. ¶ Sexta ignorantia diaffectata .i. deſiderata: vt cum quis deſideratneſcire quod ſcire tenetur: non tamē determinat apud ſe ꝙ teneatur illud ſcire. Et hec ẜmBona. Ricardū ⁊ Alexan. di. 22. ſecūdi ſnīarum: ſic ex vna parte excuſat: ꝙ ex alia parteaggrauat: inquatū affectata eſt. Audi Bern̄.de duodecim gradibus humilitatis. Fruſtraſibi inquit de infirmitate vel ignorantia blandiunt̉: ꝗ vt liberius peccent: libenter ignorātvel infirmantur. Et Brego. 25. moꝝ. Neſcire inquit ignorantia eſt: ſcire noluiſſe ſuperbia eſt. Et Iſidorus de ſummo bono. Neſcire ſimpliciter ad ignorantiam ꝑtinct: ſcire nōluiſſe ad contumacē ſuperbiū: voluntatē ꝗppe dn̄i ſui velle non ſcire: ꝗd aliud eſt qͣꝫ dn̄mvelle ſuperbiendo cōtemnere. ¶ Septia ⁊ vltima ignorantia dr̄ peruerſa: vt cum quis nōtantū neſcit: ⁊ vult neſcire: ſed etiam diſpōnēvel habitum ignorantie induit: quā veritateꝫnon tantū fugit: ſed etiā perſequitur ⁊ impugnat. qd̓ ꝗdem proprie eſt peccare inſpiritumſanctum. Iob. 24. Ipſi fuerunt rebelles lumini: neſcierūt vias eius: ⁊ hi ī eorū mala voluntate indurant̉: ⁊ penitus excecant̉. Iſa. 6.Exceca cor populi huius: ⁊ oculos eiꝰ claudo⁊ aures eius aggraua ⁊c̄. Sap. 2. Excecauiteos malicia eorū: ⁊ hec nullam excuſationemthabet. ¶ Accipe modo ſcd̓am pͥncipalem ignorantiā que dicitur ignorantia facti. Et heceſt duplex ẜm Alexan. vbi. s. pͥma eſt igͦrantia facti: qd̓ oportuit eum ſcire. ſcd̓a eſt ignorātia facti qd̓ non oportuit eum ſcire. ¶ Quātūad pͥmam dicit ꝙ ſi fuit neceſſe ſcire factum: ⁊fecit qd̓ potuit: vt factum ſciret: talis ignorantia excuſat: ⁊ ſi non a toto: tna tanto. Si āt neglexerit ſcire: cū ſit ignorantia ſupina nō ſolūnō excuſatur: ſꝫ etiā ex ignorantia tali aggrauatur culpa: ⁊ hoc modo peccant iudei nolentes hoc factū ſcire .ſ. xp̄m verum meſſiam iaveniſſe: cū ex oꝑibus xp̄i ⁊ diſcipuloꝝ ⁊ alijsſignis iā pleniſſime id diſcernē poſſint. Quātū ꝟo ad ẜam ignorantiā facti .ſ. qd̓ non oportuit eum ſcire: dicit ꝙ hec excuſat: ⁊ de hoc inte ligitur illud quod dictum eſt. sͣ. q. 3. §. notādum. c. vlti. Si quis infideliū vocauerit vosad cenam ⁊c̄. Et ſunt verba apoſtoli. 1. Cor.x. vbi ſic dicit. Si quis īfideliū vocauerit vosad cenam: ⁊ ire vultis quicquid appoſitū fueri vobis comedite: nihil inde interrogantesꝓpter conſcientiā. Alij autem ſic dicūt ꝙ ignorantia facti eſt duplex: qꝛ vel talis ignorantia eſt cauſa agendi illud factum: vel non eſtcauſa facti: ſed cōcomitās factū. Si eſt cā facti⁊ adhibita fuit omnis diligentia excuſat a toto: ſed ſi nō oīs: ſed aliqualis excuſata tanto:⁊ nō a toto: verbi gr̄a. Petrus ſi ſciret illudfactū fuiſſe peccatū: nūqͣꝫ feciſſet: ⁊ poſtqͣꝫ ſciuit doluit non paꝝ: dico ſi adhibuit omneꝫ diligentiā excuſat̉ a toto: ſi aliqualem a tāto. Siautem ignorantia nō fuit cā facti: ſed cōcomitans ipſuꝫ: vt verbi gratia. Petrus fecit hocfactuꝫ qd̓ ē peccatū mortale: ⁊ neſciuit: tamē ſiadhuc ſciuiſſet: nō ꝓpter hoc deſtitiſſet de facto: iſta ignorantia nullo pacto excuſat. O ībꝰhis concordāt btūs Tho. i. ẜe. q. 76. Petruſde tarantaſio in ẜo. di. 22. Bona. ⁊ Ricar. ⁊multi alij famoſiſſimi doctores: quare ⁊c̄. Etſic patet ſcd̓a veritas. ¶ Quātū ad tertiā veritatem dico ꝙ multi diuinarū lr̄arū ignari fiabſolute ſine diſtinctione dicere ſolent religioſis ⁊ diuino cultui dedicatis: omnino vltra diuinarum ſcripturarum intelligentiaꝫ alijs ſcientijs: ⁊ permaxime phie ⁊ poeſi operam dare eſſe ꝓhibitum. Et qꝛ forte quibuſdam hocverū fuiſſe credimus. Ideo vt huius rei veritas clarefiat: exſentenius ſancti Tho. ẜa ẜe.q. 167. ⁊ Bratiani di. 37. Argumenta in oppoſitū pro vtr aqꝫ parte adducam: ⁊ poſtea agumenta ad parteꝫ negatiuā clariſſime ſoluāDolo igitur oīno ꝓbare poetis ⁊ ph̓ie deo d̓dicatis nō eſſe operam dandum. Et arguo īſic. Audi Gr̄a. cadē di. c. pͥ. Ep̄s inquit gētiliū libros nō legat. hereticoꝝ āt ꝓ neceſſitate⁊ ꝑꝑe: vt .ſ. ſciat improbare hereſim. Secūdoaud cundē. c. 2. Sacerdotes īquit dei obmiſſis euangelijs ⁊ ꝓphetijs. comedias legere:amatoriā buccolicoꝝ verſuū verba cantare:tenere Virgiliū .ſ. in manibus: ⁊ id quod inpueris ē cā neceſſitatis: vt .ſ. erudiant̉ crime̓ī ſe facere voluptatꝭ. Et ſūt v̓ba Hicro. adDamaſū papā ⁊ filio ꝓdigo. Tertio audi eūdē. c. 3. Nōne inꝗt vobis videt̉ in vanitate ſeſus ⁊ obſcuritate mentis ingredi illū qui ī dicbus ⁊ noctibus in dialctica torquet̉. Et ſūt ꝟba eiuſdem. Item audi eundem. c. 4. Uinoinꝗt inebriant: qui ſacras ſcripturas male intelligūt atqꝫ ꝑuertūt: vt ſūt heretici. Cicera qabutunt̉ ſeculari ſapīa. Et dialeticoꝝ tēdiculque nō tam tendicula appellāda qͣꝫ fantaſma